Μέθυσος ποιητής στο θολό μπαρ

νατο πάλι! νατος πάλι!
δεν του αρέσει να υποφέρει.
τι θέλει εδώ και για ποιο λόγο βρυχάται;
γκρι παλτό και γκρίζο σκούρο βλέμμα,
τσακισμένο χαμόγελο και χέρια που τρέμουν.
τι να 'ναι όλο αυτό το άγριο άλγος;
αγκουμπάει τον αγκώνα του στο άγριο μπαρ
και την παλάμη στο αξύριστο μάγουλό του.
"ένα διπλό, τζακ ντάνιελς, χωρίς πάγο."
μέθυσος ποιητής και λάτρης του σελίν.
με στομάχι πυρπολημένο
με μυαλό σκαμμένο
από ερινύες που επιμένουν
με βάρβαρες προφυλακίσεις στο ενεργητικό του
για ιδιάζουσα θρασύτητα και συμπεριφορά ανάρμοστη.
"το χρώμα της αγάπης είναι μπλε", μου λέει,
εγώ ανασηκώνω με απάθεια τους ώμους,
κρύβω τη μοιραία ταραχή μου,
υποδύομαι τον αδαή
και γεμίζω το ποτήρι του.

Κουκέτα/Σονέτο

 

Η Αθήνα είναι ο δικός μου Ατλαντικός

Σοκάκι/Κύμα Λεωφόρος/Θάλασσα

Καμπίνα το κονάκι μου

Κουκέτα η κάμαρά μου

 

Οι γάτες δύο, Προμηθέας και Tristessa

Τ’ αχλάδια, αγίνωτα και τέσσερα

Οι φίλοι, αμέτρητοι μα εκλεκτοί

Μία η Γυναίκα, θάμβος/θάλπος/θάρρος, Μία!

 

Το Ποίημα πια δεν είναι επαίτης

Ο Θάνατος την κοπάνησε κι απόψε

Η Αθήνα είναι ο Ατλαντικός μου

 

Το κύμα είναι κύημα

Τ’ αστέρια οι καύτρες είναι

Από εκατομμύρια που μου δόθηκαν τσιγάρα

Η γάτα μου κοιμάται στο γραφείο

 

Κι αναρωτιέμαι

Πώς ονειρεύονται οι γάτες

Τι χρώματα χορεύουν στα ενύπνιά τους

Άραγε γάτα να έγραψε ποτέ

ποίημα για τον Bukowski

 

Η γάτα μου κοιμάται στο γραφείο

Κι εγώ να μένω ξάγρυπνος

σκυμμένος πάνω από χάρτες

Πόλεων της Περιπέτειας

Μελετώντας διαδρομές του Έρωτος

Σοκάκια της Τρυφερότητας

Αλέες της Φιλίας

 

Η γάτα μου κοιμάται στο γραφείο

Και η Γυναίκα μου να πίνει ένα κρασί

Εγώ να καθαρίζω ένα μήλο

Και να ανάβω ένα κερί

  

Η Έννοια της Ταχύτητας

 

Ποτέ δεν σταμάτησε

Ποτέ δεν θα σταματήσει

Οι ράγιες ήσαν εκεί απ’ την αρχή

Κι αυτός, δεσμώτης του ιλίγγου

 

Ο μηχανοδηγός να παίζει φυσαρμόνικα

Ο ήλιος να γέρνει πορφυρός πάνω απ’ το λόφο

Οι εύμορφες να λούζονται στη λίμνη

Κι αυτός να θρηνωδεί με μαντολίνο

 

Το τρένο να τρέχει τρίζοντας

Η τρέλα να τρίζει τρίμματα

 

Οι μεντεσέδες βγήκαν απ’ τις θύρες

Όλα αλλάζουν άλαλα