Αγγελική Γραφάκου: Άκου την σιωπή. Ξέρει αυτή. Έχει δύναμη . Ισορροπεί. Μην την αφήνεις να κραυγάσει.

Ακροβατώντας

Άγγιζε χορδές αψηλάφητες
ακροβατώντας στις άκρες ενός δρόμου.
Αδιέξοδου.
Παράτολμη ακροβασία για τους ανυποψίαστους
έχουν μελωδία οι σιωπές;;
Σε λίγο το μυαλό της θα το καταπιεί το σκοτάδι
και θα βυθιστεί σε μια νάρκη..φιλάνθρωπη.
Του Ονείρου.
Θα ξοδευτούν οι αναμνήσεις της στον χρόνο
και κάποιοι απρόσιτοι Παράδεισοι
θα αχνολάμπουν περιπαίζοντάς την
Άκαιρες οι σκέψεις της
μα αυτή ήταν πεισματάρα..
Άραγε πού να πηγαίνουν οι αγάπες όταν πεθαίνουν;;
Μήπως στο μακρινό
κι αμίλητο της Κυριακής της Ουρανό;
Ποιος να έπιασε ως τα τώρα ένα Όνειρο;
ένα σύννεφο; ένα φεγγάρι;
Ποιος πέθανε μέσα στο όνειρό του;
Αντίθετα.
με τα όνειρα οι τυχεροί θα ξεδιψούν
κι έξυπνοι θα φεύγουν..

**

Φως λευκό στα βλέφαρα

Θέλει κι' άλλο στη δύση του να φτάσει το φεγγάρι.
Κάτασπρο, στιλπνό κι ολόγιομο,
εντός του καθρεφτίζομαι μα 'κείνο δεν το μέλλει..
Α..πέρασαν απ' ώρα τα μεσάνυχτα κι' η σκέψη βόλτες κάνει.
Να,..όλα σκοτεινά μα κι ασημένια είναι.
Καθόλου πολύχρωμα σαν το πρωί.
Πόση τροχιά να του' μεινε ακόμα να διανύσει;
Με το κορμί σε στάση ανάπαυσης και την καρδιά σε θλίψη,
σαν της μάνας τον λόγο θα'θελα ν'ακούσω λίγο
τον απλό κι αγαπημένο..Να δω την νύχτα όμορφη,να μου χαμογελάει..

- Μη βλέπεις την χλωμάδα μου, δεν είμαι τρομαγμένη.Το φεγγάρι ευθύνεται γι αυτό.Την ώχρα του έχω πάρει..Μια θλίψη έχω μοναχά, και τούτη θα περάσει.
- Δεν πρέπει την ψυχή που 'χουν οι άνθρωποι, ν' αφήνουνε στις λύπες..* Για σκέψου λίγο, λίγο μοναχά!
πόσα σκέπασε η λησμονιά στο πέρασμα του χρόνου!
Μην ταράζεις την ψυχή σου και μη την ξεσκεπάζεις, θα κρυώσει. Γιατί το σώμα δεν έχει ζωή χωρίς αυτή!
-Μα δεν έβλαψα κανέναν. Μήτε το άδικο αντέχω..
Μηδέ στα γηρατειά έφτασα που η ζωή ανυπόφερτα έχει κάμει..
και ας πέρασαν τα χρόνια άγρια μα κι αγαπημένα.
-Έλα στα σύγκαλά σου. Μη δω την νύχτα τούτη να καταπίνει την καρδιά σου.. γιατί τότε λειψό είν' το μυαλό με την ψυχή ριμάδι και το αδύναμο κορμί, κουφάρι θε' να μείνει.
-Αυτόν τον πόνο έχω μοναχά! και θέλω να τον πνίξω,να τον συντρίψω..
-Άκου την σιωπή. Ξέρει αυτή. Έχει δύναμη . Ισορροπεί. Μην
την αφήνεις να κραυγάσει.
-Κραυγάζει η σιωπή; Μάνα θα με τρελάνεις.
-Κι αυτό μπορεί να κάνει.Την απουσία σου καλύτερα βιώνει
-Η κρυάδα του βουνού θαρρώ πως με ζυγώνει.
-Φως λευκό στα βλέφαρά σου ν’ακουμπήσεις πριν κοιμηθείς.
Και στο απαύγασμα της μέρας θα δεις πνιγμένα τα αισθήματά
σου και στραγγαλισμένα.
-Ω !..πώς ήθελα τα χρόνια να περνούν
σαν τα νερά να κατρακυλούν, να φεύγουν τραγουδώντας..!!
-Αύριο που θα ξημερώσει η μέρα
πρώτα θα' βγει ο Θεός και μπρος του η Αλήθεια θα βαδίζει ..

* Αλκαίος

Αγγελική Γραφάκου

μέγας εξουσιαστής / Αγγελική Γραφάκου

Με ξεγελάς Χρόνε Άχρονε
Βιαστικέ κι Ανύποπτε
και με κυκλώνεις
Δεν πρόκαμα για χτες να πω
και τσουπ !
κάμποσα χρόνια μετρώ
ξεπέρασα και τα μισά του αιώνα.
-Πότε οι Άνοιξες και πότε οι χειμώνες;;
Ε και;;
οι νύχτες άλλοτε σκοτεινές και άλλοτε φεγγοβόλες
στις καρδιές θα ευωδιάζουν Έρωτα
και χίμαιρες πάντα θα μας τάζουν..!

Σε περίμενα από καιρό Φθοροποιέ
Σ ‘ αναγνωρίζω από τα χέρια μου
που σαν ποτάμια ορμητικά κι αόρατα
τις φλέβες μου φουσκώνουν.
Μα εσύ μην γνοιάζεσαι γι αυτό..
Στα χνάρια πάνω περπατώ
αυτών που πέρασαν πριν από με
και σιγουριά μεγάλη νοιώθω..

Πότε ανατέλλει ο ήλιος και πότε δύει;;
Ε και;;
Τις πιο πολλές φορές θα περνά και θα ξαναπερνά
απ’ τις κουρτίνες στα παράθυρα και θα τις καίει.
Θα μπουμπουκιάζουν τις Άνοιξες τα κλώνια της ροδακινιάς
και το καλοκαίρι τους καλλιστήμονες
μιλιούνια τα μελίσσια θα μαζεύουν..

Τικ τακ τικ τακ σαν εκκρεμές
έχεις μια μελωδία στη σιωπή
ανάμεσα στον θάνατο και την ζωή
Συμπαντικός και Άπειρος
λικνίζοντας την μοναξιά μου
και άλλοτε βράχος ακλόνητος
σαν τις κοιλάδες
και σαν τα βουνά..Βουβά..
όγκοι σιωπηλοί στέκουν.
Ε και;;
Εμείς θ ‘αγαπούμε τους τραγουδιστές του δρόμου
μερικές φορές κι εμείς θα τραγουδούμε
κι η αύρα η βραδυνή κι αυτή θα τραγουδά ανάμεσα απ’ τα φύλλα
κι οι άνεμοι θα γνωρίζουν των δέντρων τις αντοχές..!

Χρόνε Άφθαρτε
Μεγάλε Εξουσιαστή της επίγειας ζωής μας
μόνον ο θάνατος δεν σε νικά
μα ούτε κι εσύ εκείνον..
Είναι θαμμένοι στον Ύπνο τους οι νεκροί
Έχουν όλοι ξαπλώσει και βαθειά κοιμούνται..
Μην γνοιάζεσαι γι αυτό..
Ο ήλιος κι η βροχή δεν τους πειράζει
Μηδέ το Ουράνιο Τόξο.

Το φόρεμα της Ελένης / Γραφάκου Αγγελική

Θα πεθάνει πάνω μας η νύχτα
και είναι σαν να περιμένουμε
μια Άνοιξη ενέραστη
Ανάμεσα σε τόσα φορέματα
διαλέξαμε αυτό της Ελένης.
Αγγίζω τα βλέφαρα.
Το πότε θα προβάλλει η αυγή
είναι ακαθόριστο ακόμη.
-Μην κλαις μάνα μου
αύριο το πρωί
η Ελένη θα πετάξει από πάνω της
το φόρεμα.
Δεν αντέχει άλλο
να κουβαλά πάνω της
τόσο αίμα...

Ποιο να' ναι το φως της μάνας μου / Γραφάκου Αγγελική

Ποιο να' ναι το φως της μάνας μου
που όλα ίδια μοιάζουν;;
.
Ω άνεμε ! φύσα της έναν χαιρετισμό
και φέρε αγέρι σαν μοσκοβολιά
τα λόγια της αγάπης της για με
Κι εσύ βροχή νοσταλγικά
τραγούδα τις μέρες της,να μην πάνε χαμένες
Να δώσεις κι εσύ ουρανέ
χαιρετίσματα πολλά
να της μηνύσεις πως την συγγνώμη
που περιμένω από καιρό δεν έλαβα ακόμη
και είναι πολλοί εκείνοι
που κάμποσες ακόμη μου χρωστούν.
Ω ! βουνά με τα φύλλα σας που θροίζουν
στις κλήθρες και στις βελανιδιές
μη λησμονήσετε να της πείτε
πως στην ποδιά της ήμουν το σύμπαν
και πως περνούν φεγγάρια χωρίς να την ιδώ
και πως τα χρόνια κυλούν δίχως να την ακούσω
Κι εσείς πουλιά που διασχίζετε
θάλασσες και ξεροβούνια
χειμάρρους και βοσκοτόπια
να της πείτε άμα την απαντήσετε
πως εγώ δεν μπορώ ακόμα να πάω σ' εκείνην
αν ο Θεός δεν στέρξει.
Κι εσείς πλουμιστές μου πεταλούδες
που το καντήλι της αναδεύετε
παρέα με τα ηράνθεμα τις νύχτες
έτσι ανάλαφρες που είστε,μην μου την εξυπνάτε
γιατί μήτε εκείνη σε μένα να ρθει μπορεί..
Να της κρατάτε συντροφιά-κι υπόσχεση να' ναι αυτή
καθώς υφαίνετε τα φτερά σας στο σκοτάδι
να προσέχετε.
Μην τα κάψετε απ' το φως που πλημμυρίζει τους τάφους
γιατί όλες οι μάνες,αγαπημένες είναι
.
Ποιο να' ναι άραγε το φως της μάνας μου
που όλα ίδια μοιάζουν;;
Μήπως μου πουν για κείνην ο θρος του δάσους;;
ή μήπως τ' αστέρια θα μου τηνε μαρτυρήσουν;;

Αγγελική Γραφάκου

[Ποιο να' ναι το φως της μάνας μου] / Γραφάκου Αγγελική

Φλώρινα 9.5.2018

~~~~~~~~~~~~~~

Ποιο να' ναι το φως της μάνας μου
που όλα ίδια μοιάζουν;; 
.
Ω άνεμε ! φύσα της έναν χαιρετισμό
και φέρε αγέρι σαν μοσκοβολιά
τα λόγια της αγάπης της για με
Κι εσύ βροχή νοσταλγικά
τραγούδα τις μέρες της,να μην πάνε χαμένες
Να δώσεις κι εσύ ουρανέ
χαιρετίσματα πολλά
να της μηνύσεις πως την συγγνώμη
που περιμένω από καιρό δεν έλαβα ακόμη
και είναι πολλοί εκείνοι
που κάμποσες ακόμη μου χρωστούν.
Ω ! βουνά με τα φύλλα σας που θροίζουν
στις κλήθρες και στις βελανιδιές
μη λησμονήσετε να της πείτε
πως στην ποδιά της ήμουν το σύμπαν
και πως περνούν φεγγάρια χωρίς να την ιδώ
και πως τα χρόνια κυλούν δίχως να την ακούσω
Κι εσείς πουλιά που διασχίζετε
θάλασσες και ξεροβούνια
χειμάρρους και βοσκοτόπια
να της πείτε άμα την απαντήσετε
πως εγώ δεν μπορώ ακόμα να πάω σ' εκείνην
αν ο Θεός δεν στέρξει.
Κι εσείς πλουμιστές μου πεταλούδες
που το καντήλι της αναδεύετε
παρέα με τα ηράνθεμα τις νύχτες
έτσι ανάλαφρες που είστε,μην μου την εξυπνάτε
γιατί μήτε εκείνη σε μένα να ρθει μπορεί..
Να της κρατάτε συντροφιά-κι υπόσχεση να' ναι αυτή
καθώς υφαίνετε τα φτερά σας στο σκοτάδι
να προσέχετε.
Μην τα κάψετε απ' το φως που πλημμυρίζει τους τάφους
γιατί όλες οι μάνες,αγαπημένες είναι
.
Ποιο να' ναι άραγε το φως της μάνας μου
που όλα ίδια μοιάζουν;;
Μήπως μου πουν για κείνην ο θρος του δάσους;;
ή μήπως τ' αστέρια θα μου τηνε μαρτυρήσουν;;

Εγώ η Βασίλισσα... και οι άλλοι. / Γραφάκου Αγγελική

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 16-5-2018

.
Εγώ Είμαι η Μία και Μοναδική Βασίλισσα
και δεν υπάρχει άλλη πλην Εμού.
Να με σέβεστε.
Γιατί έκανα το Παν για να σας Σώσω.
Εξολόθρευσα τους Χάκερς,τον Σόϊμπλε
τον ετερόκλητο όχλο
-μα τον Δία,αυτός κι αν ήταν επικίνδυνος ιός-
τους άνομους τους παράνομους
τους μπαχαλάκηδες των Εξαρχείων
την εγκληματικότητα,την παραβατικότητα
γιατί επιστρέψαμε πλέον στην κανονικότητα.
Να με σέβεστε.
Γιατί Ποτέ δεν σας είπα ψέμματα
Και ουχί να με φοβάστε
ωσάν τον Ερντογάν,τον Ζάεφ,την Ευρώπη
τον Σόρος τις ΗΠΑ και το Νάτο
χα χα αυτοί όλοι τους το ίδιο Συνδικάτο.
Να με σέβεστε.
Καθαρή και Ξάστερη πια
σαν γνήσια Βασίλισσα κι εγώ
σας περνώ από τον φόβο και το σκοτάδι, στο Φως
Από την αμφισβήτηση, στον Σεβασμό Μου
Να με θαυμάζετε.
Γιατί Εγώ Είμαι η Βασιλομήτωρ τούτου του Βασιλείου
κι εσείς τα φιλήσυχα Ζώα του κήπου Μου.
.
....[ οι κάμερες σε Μένα ]
Ήταν δίκαιο και έγινε πράξη.

Εκτελούνται πυρά / Γραφάκου Αγγελική

----------------------Φλώρινα 10-11-2016

.
Σαν έρθουν το σπίτι σου να πάρουν
ορθός στην πόρτα σου μπροστά στάσου
Η υψηλή εντολή προειδοποιεί ξεκάθαρα:
''Θα εκτελεστούν πυρά
σε γωνία σαράντα πέντε μοιρών.
Χρειάζεται αίμα
Πυρ ομαδόν ''
.
Σαν έρθουν το σπίτι σου να πάρουν
και λεφούσια πάνω σου χυμήξουν
ορθός στην πόρτα σου μπροστά στάσου.
να έχεις το νου σου.
Μην πεθάνεις τυραννισμένος από ερωτήματα..
ούτε να φανταστείς καθόλου
πως οι σφαίρες που σε τρυπούν
είναι παράσημα για σένα..
οι γύπες είναι που ρομφίζουν τους νεκρούς.
.
Σαν έρθουν το σπίτι σου να πάρουν
ορθός στην πόρτα σου μπροστά στάσου.
Να τραγουδάς αδερφέ και να πολεμάς.
Δεν έχασες τα χέρια σου ακόμα,
για να κρατηθείς γερά
από τα γκρεμισμένα σου είδωλα.

ΓΙΑΤΙ Ο ΚΑΗΜΟΣ ΣΟΥ ΜΕ ΚΑΙΕΙ...Αγγελική Γραφάκου

Ανάμεσα στους μανδύες της Ελένης
βρήκαμε κι αυτό το τελευταίο
που το έβγαλε
γιατί δεν μπορούσε να σέρνει πίσω της τόσο αίμα..
Γιατί Πατρίδα,
στάζει πάνω σου η μνήμη
το σμάρι των αιώνων,
Χρυσάφι στον Ήλιο !!!
Κάποτε είχες δικό σου Φως κι Ανάσταση
που σκόπευες Ζωή να κατακτήσεις.
...........
Τώρα ποιός θ' αποζητήσει το σπαθί..;;
Ποιός θα γυρέψει ήρωες
ανάμεσα στα τόσα φορέματα του Αχιλλέα;

Ένδυμα της ζεστασιάς / Αγγελική Γραφάκου

Ένδυμα της ζεστασιάς
μεγάλε Αυγουστιάτικε Ήλιε μου.
Κάποτε με την χτενισιά μας 
σε θερίζαμε.
Ώρες καλές και μετρημένες
μέσα στον διάφανο χρόνο..
-------------------------------------------
Αύγουστε ξανθέ
στον σπασμό του δειλινού
Πέπλο ηδονής.

Αγγελική Γραφάκου ( ένα χαικού)

γιατί απορείς;

μεγαλώνει με χάδι

η παλάμη μου

[Κοιμήθηκα απόψε..]

Κοιμήθηκα απόψε
με ύπνον βαρύ κι ασάλευτο..
Είναι κι αυτές οι πέτρες
που πλακώνουν την καρδιά,
κι αυτά τα σύννεφα 
που στενεύουν το νου..
Θα φυλάξω στο μνήμα..
Ώσπου η ματιά σου
βελούδινη,καταλάβει
πως στην πλάκα της καρδιάς
γράφονται τα δάκρυα.
Ας ξεχαστήκαμε εμείς
μάνα..
δεν είναι τα βλέφαρα της μνήμης αδειανά.
Θα κάνω τον σταυρό σου καρδιά
σκέπη,του φεγγαριού τον ίσκιο..
.
Κοιμήθηκα απόψε
με ύπνον βαρύ κι ασάλευτο..
Ώσπου
στα όνειρά μου
φύτρωσαν λουλούδια.

Απ' το γλυκόπιοτο μεθύσι .....της Αγγελικής Γραφάκου

....................

Στάζει πάνω μας η ελπίδα
ολόχρυση του Ήλιου απόσταγμα !
Το σμάρι των αιώνων..
Και μεις κολλημένοι
στου νου τις κερήθρες
απ' το γλυκόπιοτο μεθύσι ζαλισμένοι
τρυγάμε τις νεκρές ώρες μας υποψιασμένοι.
Να προετοιμάσουμε πρέπει
τους αιώνες που έρχονται.

Προσευχή -------------

Κάποτε κυνηγούσαμε τον ήλιο
τρέχοντας στον λόφο με τους ασφόδελους
Έπεφταν τα σπουργίτια πάνω μας
και μας εγέμιζαν Άνοιξη.
Έπεφταν τα περιστέρια πάνω μας
και μας εγέμιζαν Ειρήνη
Τα χέρια βάφονταν στην ελπίδα του χρόνου.
Τα δάχτυλα σφύζαν αθωότητα.
Να..!!για φαντάσου
τα χελιδόνια ήτανε βαριά
να κοιμηθούνε στις παλάμες μας.
...........Ένα καράβι έρχεται με άσπρους κρίνους
Ύστερα μεγαλώσαμε απότομα
Τα όνειρα μίκρυναν πολύ
η φλόγα του ήλιου ανυπόμονη
Κι εμείς ρουφώντας το μεδούλι του
Αποκοιμηθήκαμε.
Τα όνειρα μίκρυναν πολύ
τόσο πολύ που δεν τα βλέπουμε καν
Τώρα δεν έχουμε το δικό μας φως
την δική μας ανάσταση
Καμπουριασμένοι,σακάτηδες,
φοβισμένοι σκελετοί,
απομεινάρια μιας άλλης ζωής
άφωνα και άβουλα πλάσματα
περιμένουμε το πεπρωμένο μας
...........Ένα καράβι έρχεται με άσπρους κρίνους
Ω !!!!! Κύριε
δώσε μας φτερά
για να πετάξουμε στους μακρυνούς λόφους
με τους ασφόδελους
Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα
Ήθελα να Σε δω
να ημερώνεις
τα πουλιά του πολέμου
Θεέ μου.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,Αγγελική Γραφάκου

Στο κομβόϊ

Αγγελική Γραφάκου

Μην κακίζεις
τα βήματά σου
που ήσανε μικρά
για τον μεγάλο δρόμο.
Δες
Θα πεθάνει πάνω σου η νύχτα.
Εκείνος ο τόπος σου
δεν έχει καρδιά
της νοσταλγίας αδέρφι
Στάσου.
Να στάξω πάνω σου
Τον φόβο.
Τα είδωλά σου γκρεμίστηκαν
Ετοιμόρροπη η γης.
Πού πας να κρατηθείς;

Πύλη Εξόδου

Γραφάκου Αγγελική

Οι μετανάστες
οι λαθρομετανάστες
οι αναρχικοί
οι φυλακισμένοι
οι ονειροπόλοι
οι ναρκομανείς
οι μηχανόβιοι
οι ελεύθεροι
οι πολιορκημένοι
.
Όλοι τους ψάχνουν
για την Πύλη Εξόδου.
Ο πλανήτης ασθενεί
Ο πλανήτης θρηνεί
Ο πλανήτης στενεύει.
.
Ο Γκαλίπ,ο Αϊλάν
δεν θυμούνται τίποτα.
Πριν λίγο ήταν παιδιά.
Τώρα οι γύπες τα ραμφίζουν
.
Θα σπάσω τις καμπάνες
πριν χτυπήσουν.
Δεν έχω αντοχές κι άλλο
τον θρήνο της ημέρας να βαστώ.
όχι δεν είμαι αναρχική.
μια φυλακισμένη ονειροπόλα είμαι.
.
Η μνήμη είναι ετοιμοθάνατη
Προλαβαίνω δεν προλαβαίνω
Μια συγνώμη για να πω.

Χαικού της Αγγελικής Γραφάκου

Ωσάν τα πουλιά

βρήκαμε τον στόχο μας.

Τσακιστήκαμε

Δύο (2) ποιήσεις της Αγγελικής Γραφάκου

Σημεία των καιρών

------------------------17-6-2015

Έχω μια θλίψη μόνιμη.
και δεν με αποχωρίζεται..
μα γιατί γίνεται αυτό,
αφού της αρέσει να κλαίει μονάχη;
Σαν φίλη άσπονδη
μου αφοσιώνεται.
Υποκρίνεται πως μ' αγαπά
γιατί συνέχεια δίπλα μου είναι..
Αρχίζω να φοβάμαι θαρρώ,
μην μπεί στο είναι μου
και με κατασπαράξει.
Ταυτίζεται σχεδόν σιωπηλά,
ύπουλα σαν αρρώστεια
χωρίς συμπτώματα,
που όμως με σκοτώνει..
Σημεία των καιρών να πω πως είναι;

***

Το ρυτιδάκι

--------------8-6-2015

Μα πόσες παρεμβάσεις κάνει
ο χρόνος στο πρόσωπό μου;
ένα ρυτιδάκι ξεπρόβαλε εμπρός μου
κάτω αριστερά κοντά στο πιγούνι.
-Μην πας σε πλαστικό-
εχτές εγέλασα πολύ
εχόρτασ' η ψυχή μου.
Πότε νυχτώνει
και πότε ξημερώνει;
Α..τι όμορφη που είμαι!!
-μη πεις κακό και ασχημήνω-
Μα πόσες παρεμβάσεις ακόμα
θα κάνει ο χρόνος που περνά;
Ο έλεγχος εχάθη..

Το ρυτιδάκι

της Αγγελικής Γραφάκου

Μα πόσες παρεμβάσεις κάνει
ο χρόνος στο πρόσωπό μου;
ένα ρυτιδάκι ξεπρόβαλε εμπρός μου
κάτω αριστερά κοντά στο πιγούνι.
-Μην πας σε πλαστικό-
εχτές εγέλασα πολύ
εχόρτασ' η ψυχή μου.
Πότε νυχτώνει
και πότε ξημερώνει;
Α..τι όμορφη που είμαι!!
-μη πεις κακό και ασχημήνω-
Μα πόσες παρεμβάσεις ακόμα
θα κάνει ο χρόνος που περνά;
Ο έλεγχος εχάθη..

Το τραγούδι.

Όταν η νύχτα ξεχειλίσει μύρο
κι η αυγή ασημώσει τα φύλλα της ελιάς,
τότε τραγούδα αδερφέ μου.
.
Όταν ξανασμίξουν τα χέρια
κι έχουν φιλιώσει οι λαοί,
τότε τραγούδα αδερφέ μου.
.
Όταν παίρνεις τον ανήφορο
-στον κατήφορο κατρακυλά και η χελώνα-
τότε τραγούδα αδερφέ μου.
.
Όταν έχεις απελπισία στον λογισμό
κι αν σε λαβώσει η αγάπη του Θεού,
τότε τραγούδα αδερφέ μου.
.
Όταν μπορείς να μερέψεις τα χέρια σου απ' το αίμα
κι ακουμπήσεις φως στην παλάμη μου,
τότε τραγούδα αδερφέ μου.
.
Τραγούδα με την μελωδία την γλυκειά.
Βάλσαμο στην ψυχή μου
η μουσική σου.
Για να μην με τρομάζει η μέρα που θα ρθεί.

--Αγγελική Γραφάκου.

Ο Άνθρωπος και το Τριαντάφυλλο.

της Αγγελικής Γραφάκου

-------------------------------------------------

Ο Άνθρωπος πλησίασε τον φράχτη του ανθόκηπου. Ένα ξεθωριασμένο από τον ήλιο ροζ Τριαντάφυλλο,ξεπέταξε τα πέταλα από τον φράχτη,για

να δει,τι γίνεται στον κόσμο,πέρα από τον περιορισμένο του χώρο...

Ο Άνθρωπος κοντοστάθηκε.Έσκυψε και έβαλε το λουλούδι μέσα στην παλάμη του. Το κοίταζε πολύ ώρα.Ύστερα, χάιδεψε τα πέταλα και την γύρη με τα δάχτυλά του,βίαια και άπληστα αλλά και προσεκτικά, γιατί ήθελε να προφυλάξει ό,τι άγγιζε,να χορτάσει μυρωδιά σβήνοντας την λαχτάρα του.Ύστερα ζαλισμένος και αναστατωμένος,όρκισε τις αισθήσεις του όλες,να φυλάξουν καλά στις μνήμες τους,το άρωμα του τριαντάφυλλου...

Το λουλούδι τα είχε χαμένα! Και πριν προλάβει να κρυφτεί μέσα στον φράχτη,ο Άνθρωπος της είπε.

- Είμαι ανάμεσα στο Όνειρο και την Ζωή.Εσύ έχεις όλη την γύρη της Πρωτομαγιάς.Θα σε πάρω μαζί μου.Το βλέπεις εκείνο το σημείο,που

ενώνεται η θάλασσα με τον ουρανό;

-Το ξέρω.Είναι η γραμμή του Ορίζοντα

-Εκεί θα σε πάω,και ακόμα πιό πέρα.Το ταξίδι μας δεν θάχει τελειωμό...

-Και όταν νυχτώσει;

-Τότε θα σου δείξω τις σκιές του Φεγγαριού,τις ασημένιες ανταύγειες του πάνω στο νερό...Άφησέ με να σε κλείσω στην χούφτα μου,να διαβώ μαζί σου τον δρόμο,που θα μας οδηγήσει στην άλλη πλευρά του φεγγαριού.

Δεν μπορώ να ζω άλλο ανυποψίαστα..Άφησέ με..

-Τί λες; Εγώ είμαι διαφορετικό πλάσμα από σένα, απάντησε με έπαρση το λουλούδι. Εγώ ανακάλυψα το νόημα της Ζωής στο χώμα, στα δένδρα και στα λουλούδια.Εμένα σκάει ο σπόρος μου μέσα στην γη,θρέφομαι και αναπνέω από την ρίζα μου.Βγαίνει ο βλαστός πάνω της και συνεχίζω να αναπνέω απ' τον αγέρα.

Ακόμα και άμα δείχνω ότι μαραίνομαι, δεν πεθαίνω ποτέ όπως εσείς οι άνθρωποι, γιατί ο σπόρος μου κύκλους κάνει συνεχώς γύρω από την Ζωή και γύρω από τον Θάνατο...Και όταν βρέχει...Ω.. όταν βρέχει η στάλα στα πέταλά μου, νοιώθω πως έρχεται απ' την καρδιά του Σύμπαντος,και μπαίνει μέσα στα σπλάχνα μου.

-Θα σε πάρω μαζί μου.Δεν ακούω τι λες,το πρόσταξε αυστηρά ο Άνθρωπος.

-Είμαι κλεισμένο στον φράχτη.

-Θα τον γκρεμίσω.

-Έχω αγκάθια πολλά.Θα τρυπηθείς.

-Δεν πονώ.

-Ζω σε ανθώνα

-Και γω θα σε φιλιώσω με τ' αστέρια...

-Μην κυνηγάς την Χίμαιρα Ονειροπόλε.! Και εξ΄άλλου με παρεξηγείς.Εγώ δεν είμαι σαν τις μαργαρίτες που φυτρώνουν ανεξέλεγκτα στα περιβόλια και στους αγρούς..Ούτε είμαι σαν τα χωνάκια και τις παπαρούνες,που υπόσχονται την μελωμένη γύρη τους..

-Είσαι πολύ άκαρδο λουλούδι...Απλά το άρωμά σου δυνάμωσε ξαφνικά την ψυχή μου.Σαν νάσουν όνειρο σε χάιδεψα..Άνθρωπος είμαι μην το ξεχνάς...

-Κι' εγώ έχω Ρίζες. Θα κάτσω εδώ, για το άπειρο,για της ψυχής το τέρμα..

Ο Άνθρωπος πόνεσε πολύ,μέσα από την ψυχή του το λουλούδι που συνή

θισε, τόσο πολύ την φυλακή του.