ονόματα

Πάλεψες με τον εαυτό σου
τον ισχυρότερο εχθρό σου
και έζησες άνισους κανόνες
μα οι εξαιρέσεις στους κανόνες
είναι αυτές που επιβιώνουνε
σ’ όσους αντέχουν να πληρώνουνε
Οι μικρές σου νίκες σε κρατάνε
τα μικρά σου όχι σε υψώνουνε
και σε καμαρώνω που γελάς
και τους συναδέρφους χαιρετάς
που αγαπάς την ταπεινή ζωή σου
και δεν ντρέπεσαι να κάνεις τη γιορτή σου

Γιάννη, Κώστα, Χαρίκλεια, Ελένη, Βασίλη, Μαρία
κι όλου του κόσμου τα ονόματα
σε άσπρα μάρμαρα γραμμένα δε θα αφορούν κανένα
στη γιορτή μας όμως είναι μια αιτία
να χορέψουμε να κάνουμε αστεία

Πάλεψες με τον εαυτό σου
τον ισχυρότερο εχθρό σου
τους φίλους έβλεπες χαμένους
και τους συντρόφους προδομένους
και όταν τα δάκρυα σε πνίξανε
οι πόρτες της καρδιάς σου ανοίξανε

Οι μικρές σου νίκες σε κρατάνε
τα μικρά σου όχι σε υψώνουνε
και σε καμαρώνω που γελάς
και τους συναδέρφους χαιρετάς
που αγαπάς την ταπεινή ζωή σου
και δεν ντρέπεσαι να κάνεις τη γιορτή σου

Γιάννη, Κώστα, Σωτήρη, Χαρίκλεια, Ελένη, Μαρία
κι όλου του κόσμου τα ονόματα
σε άσπρα μάρμαρα γραμμένα δε θα αφορούν κανένα
στη γιορτή μας όμως είναι μια αιτία
να χορέψουμε να κάνουμε αστεία

η χαραμάδα

Μια μικρή χαραμάδα
στης ψυχής μου τη λάβα
ξεχειλίζει κι αρχίζει να τραγουδάει τ’ αηδονάκι
Μια μικρή χαραμάδα
στης ψυχής μου τη λάβα
ξεχειλίζει κι αρχίζει να με γνωρίζει η αγάπη

Κι αρχίζει να θεριεύει το μεράκι
Στη μικρή χαραμάδα
είχα δει μια νιφάδα
που `χε γίνει νεράιδα
στη μικρή χαραμάδα με φως

Το θαύμα του χαδιού
το θαύμα της ψυχής
το θαύμα του φιλιού
το θαύμα της ζωής
Το θαύμα του χαδιού
το θαύμα της ψυχής
το θαύμα του φιλιού
το θαύμα της ζωής
στη μικρή χαραμάδα με φως
στη μικρή χαραμάδα με φως

Να η πόρτα ανοίγει
και ο ήλιος τυλίγει
τις μικρές μου φοβίες που μου φαντάζαν αγίες
Τις ντροπές μου ξεπλένει
και το φως ξαναμπαίνει
τη ψυχή μου βαπτίζει και ο χορός πάλι αρχίζει

Ο έρωτας κι ο θάνατος πονάει
Το μυαλό σταματάει
κι όλα γίνονται ένα
και αλήθεια και ψέμα
στη μικρή χαραμάδα με φως

Στην αγκαλιά μου δεν κοιμούνται αγγελούδια

Στην αγκαλιά μου δεν κοιμούνται αγγελούδια
κοιμούνται μόνο κάτι έρημα πουλιά
απ’ τα χειλάκια τους δε βγαίνουνε τραγούδια
είναι ο ήχος της καρδιάς τους που χτυπά.

Τρομαγμένα τα καημένα, αρπαγμένα από μένα
από μένα, από σένα κι όπου βγει
έχουν μιαν ανάσα μόνο
στην καρδιά τους έχουν πόνο
για ν’ ανοίγουνε την πόρτα στη γιορτή
έχουν μιαν ανάσα μόνο
στην καρδιά τους έχουν πόνο
για ν’ ανοίγουνε την πόρτα στη γιορτή

Στην αγκαλιά μου δεν κοιμούνται αγγελούδια
μόνο χαμίνια, θεατές κι ακροατές
που ξεχαστήκανε μαζεύοντας λουλούδια
και αποκτήσαν του Θεού τις αρετές.

Τρομαγμένα τα καημένα, αρπαγμένα από μένα
από μένα, από σένα κι όπου βγει
έχουν μιαν ανάσα μόνο
στην καρδιά τους έχουν πόνο
για ν’ ανοίγουνε την πόρτα στη γιορτή
έχουν μιαν ανάσα μόνο
στην καρδιά τους έχουν πόνο
για ν’ ανοίγουνε την πόρτα στη γιορτή

Τρομαγμένα τα καημένα, αρπαγμένα από μένα
από μένα, από σένα κι όπου βγει
έχουν μιαν ανάσα μόνο
στην καρδιά τους έχουν πόνο
για ν’ ανοίγουνε την πόρτα στη γιορτή
έχουν μιαν ανάσα μόνο
στην καρδιά τους έχουν πόνο
για ν’ ανοίγουνε την πόρτα στη γιορτή

η Κιβωτός

Γεννήθηκα στην Κιβωτό
μαζί με τ’ άλλα ζώα
και τώρα εδώ σας τραγουδώ
δαιμόνια κι αθώα

Γεννήθηκα και μου `δωσαν
για προίκα μια μαγκούρα
να τη βαράω με δύναμη
στου νου την καμπούρα

Είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας
κι ο γιος μου τ’ ανταλλακτικό
θα `ναι εντάξει μια ζωή στη δούλεψή σας
είναι από άριστο υλικό

Γεννήθηκα με ένα γιατί
μες την καρδιά κρυμμένο
ποιους μάγκες εξυπερετώ
ποιοι μ’ έχουν κουρδισμένο

Με φέρανε και μου `πανε
ποτέ μιλιά μη βγάλω
πως είναι που γεννήθηκα
προνόμιο μεγάλο

Είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας...

Γεννήθηκα στην Κιβωτό
εννιά και δεκατρία
την ώρα που οι πλανήτες μου
βαράγαν μα...

Μαρία με τα κίτρινα
με βάση τα δεδόμενα
εδώ ο πλανήτης χάνεται
κι εσύ το παίζεις γκόμενα

Είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας....

Ένα χειμωνιάτικο πρωί

Ένα χειμωνιάτικο πρωί
έφυγα απ’ το σπίτι σαν τρελή
ο αέρας μου τρυπούσε
το κορμί και μου ζητούσε
μια απόφαση ηρωική.

Πήρα εφημερίδα και στυλό
βρήκα διαμέρισμα φτηνό
τρία νοίκια να το κλείσω
έπιπλα για να το ντύσω
και δε θέλω να σε ξαναδώ

Ήρθε η νύχτα η σκληρή κι εγώ
νιώθω σαν απόκληρη εδώ
θέλω πίσω να γυρίσω
και συγγνώμη να ζητήσω
αλλά ντρέπομαι να σου το πω

Πώς χωρίς εσένα είμαι μισή
δεν πετιέται έτσι μια ζωή
θέλω πίσω να γυρίσω
και συγγνώμη να ζητήσω
μα με κυνηγάει μια φυγή

Ένα χειμωνιάτικο πρωί
έφυγα απ’ το σπίτι σαν τρελή
ο αέρας μου τρυπούσε
το κορμί και μου ζητούσε
μια απόφαση ηρωική

Γενέθλια

Σαν σήμερα σε γέννησε γυναίκα από αίμα
γυναίκα απλή της γειτονιάς και του σπιτιού λατρεύτρα.
Σαν σήμερα καμαρωτή κατάματα κοιτούσε
τον ήλιο και ορθώθηκε ψηλά το ανάστημά της.
Σαν σήμερα το άγουρο αγόρι που ‘χε γι’ άντρα
το ‘καμε άντρα ώριμο και αρχηγό φαμήλιας.
Εκείνη που ‘ χε τη χαρά διπλή και για τους δύο
γι’ αυτήν που έκαμε παιδί γι’ αυτόν που ‘ταν αγόρι

Γίναν τα χέρια του σφυριά φτερούγες τα πλευρά του
να φέρνει της τα αγαθά που έλουζε με ιδρώτα.
Κι αυτή σαν χεροδύναμο αρσενικό μοχθούσε
με το ένα χέρι έχτιζε με το άλλο νανουρούσε.
Κοιμήσου σπλάχνο κι αίμα μου και ‘γω θα ‘μαι κοντά σου
θα ‘χω το νου μου καθαρό τα μάτια αγρυπνησμένα
να μη και σου συμβεί κακό, κοιμήσου άγγελέ μου
λιοντάρι σ’ ήθελε ο Θεός λιοντάρι θα σε κάμω

Να ‘ναι καλά που γέννησε σαν σήμερα λιοντάρι
και που σε μένα το ‘δωσε βασίλισσα να γίνω.
Λέαινα δε γεννήθηκα, γεννήθηκα λαφίνα
μα ποιο αγρίμι την κυρά του βασιλιά θ’ αγγίξει;
Σα σήμερα γεννήθηκες μα δε μετρώ σου χρόνια
δεν έχει χρόνια ο άνεμος δεν έχει χρόνια ο ήλιος
μόνο φωτίζει τα φτωχά ελάφια σαν κι εμένα
και ‘γω δοξάζω σου το φως σου προσκυνώ τη χαίτη.