Ο εθνικός ύμνος της Ιταλίας: Il canto degli Italiani (Το τραγούδι των Ιταλών)

Αδέλφια της Ιταλίας
Η Ιταλία έχει ξυπνήσει
Με το κράνος του Σκιπίωνα
Έζωσε το κεφάλι της
Που είναι η Νίκη;
Ας προσφέρει τα μαλλιά της
Γιατί σκλάβα της Ρώμης
Την έπλασε ο Θεός
Ας σφιχτούμε σε ένα σώμα
Είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε
Η Ιταλία μας κάλεσε


Ο εθνικός ύμνος της Ιταλίας γράφτηκε το φθινόπωρο του 1847 από έναν φοιτητή και πατριώτη, τον Γκοφρέντο Μαμέλι, σε μουσική του Μικέλε Νοβάρο. Ο ύμνος γεννήθηκε σε κλίμα πατριωτικό, όταν η Ιταλία πολεμούσε την Αυστρία.
Ο επίσημος τίτλος του είναι Il canto degli Italiani (Το τραγούδι των Ιταλών), όμως περισσότερο γνωστός στους Ιταλούς είναι ως Inno di Mameli (Ύμνος του Μαμέλι). Επίσης ορισμένες φορές αναφέρεται και ως Fratelli d'Italia (Αδέλφια της Ιταλίας), καθώς με τη φράση αυτή ξεκινάει ο ύμνος.
Αποτελεί τον εθνικό ύμνο της Ιταλικής Δημοκρατίας από τις 12 Οκτωβρίου 1946.

Ο Ελβετικός Ψαλμός είναι ο εθνικός ύμνος της Ελβετίας.

 Στα  βουνά μας, όταν ο ήλιος,
 ψηλά, λαμπρός θ΄ ανατείλλει,
 και προμυνήει  μια πιο όμορφη ημέρα επιστροφής.
  Οι ομορφιές της χώρας!
  Θ΄ανέβουμε στον ουρανό πιο ευτυχισμένοι,
  Μιλήστε με την ψυχή σας
  Μιλήστε με την ευσεβή καρδιά σας
  ο θεός στην πανέμορφη χώρα

Ω Θεέ, Ω Κύριε, Ω ευγενής Πατρίδα

 

(η μετάφραση έγινε με την βοήθεια μεταφραστικών μηχανών του διαδικτύου)

 

 

 

Το καλοκαίρι του 1841, ο παπάς μιας ενορίας της πόλης της Ζυρίχης Albert Zwyssig, δίνει σε έναν γνωστό του εκδότη, μουσικό και στιχουργό, τον Leonhard Widmer, τους στίχους με πατριωτική σημασία που είχε γράψει. Εμπνευσμένος από τις εκκλησιαστικές μελωδίες-ψαλμούς (όπως το Diligam te Domine) βρίσκει πρώτα την μουσική, και επάνω σε αυτήν και με την βοήθεια του Widmer, ετοιμάζει τον εθνικό ύμνο της Ελβετίας. Στις 22 Νοεμβρίου του 1841 σε μια σάλα του πρώτου ορόφου του Hof St.Karl, δίπλα στη λίμνη του Zug, ο Zwyssig με άλλους τέσσερις δοκιμάζει για πρώτη φορά να ψάλει τον Ελβετικό εθνικό ύμνο.

Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο της Ελβετίας απέρριψε αρκετές φορές την πρόταση να γίνει ο Ελβετικός Ψαλμός επίσημος εθνικός ύμνος, για να αφήσει στον ελβετικό λαό την ελευθερία να επιλέγει τι θα χρησιμοποιεί ως εθνικό ύμνο. Τελικά το 1981 έγινε ο επίσημος εθνικός ύμνος της χώρας

O Het Wilhelmus (Ολλανδικά, Χετ Βιλχέλμους ο Γουλιέλμος) είναι ο εθνικός ύμνος της Ολλανδίας.

Είμαι ο Γουλιέλμος του Νασάου
Ολλανδικού αίματος
Πιστός στην πατρίδα
Θα παραμείνω μέχρι το θάνατο
Ένας πρίγκιπας της Οράγγης
Είμαι ελεύθερος και ατρόμητος
Το βασιλιά της Ισπανίας
Πάντα Τιμούσα



Mε τον φόβο του Θεού
Προσπαθούσα πάντα να ζω
Γι´αυτό με έδιωξαν
Από τη γη μου και το λαό μου
Αλλά ο Θεός θα με οδηγήσει,
Σαν καλό όργανό Του
Να καταφέρω να γυρίσω
Στο βασίλειό μου.



Περιμένετε φίλοι μου
Που είστε ευσεβείς από τη φύση σας
Ο Θεός δε θα σας εγκαταλείψει
Τώρα που είστε απελπισμένοι
Αυτός που ζει ευσεβώς
Πρέπει να προσεύχεται μέρα και νύχτα
Για να μου δοθεί η δύναμη
Να σας λυτρώσω.



Τον πλούτο και το σώμα μου μαζί
Δεν σας αρνήθηκα
Οι ευσεβείς αδερφοί μου
Σας το έχουν δείξει επίσης,
O κόμης Αδόλφος πέθανε
Στη Φρισία,στη μάχη
H ψυχή του στην αιώνια ζωή,
Περιμένει την τελική κρίση.


Εγώ,γεννημένος ευγενής
Aπό Βασιλικό Οίκο
Πρίγκιπας μιας Αυτοκρατορίας
Ως ευσεβής χριστιανός
Για την πολύτιμη θέλησή Του
Χωρίς φόβο,
Σαν ένας ατρόμητος ήρωας
Έχυσα το ευγενές αίμα μου.



Την ασπίδα και την πίστη μου
Σε Εσένα στηρίζω Θεέ μου,
Σε Εσένα θέλω να βασισθώ
Μη με αφήσεις ξανά
Kάνε να παραμείνω γενναίος
Υπηρέτης σου για πάντα,
Την τυραννία να νικήσω,
Που τρυπάει την καρδιά μου.

 Είναι ο παλαιότερος εθνικός ύμνος στον κόσμο, παρά το ότι οι στίχοι του Ιαπωνικού Εθνικού Ύμνου (αλλά όχι και η μουσική) ανάγονται στον 9ο αιώνα. Παρ'όλο που αναγνωρίστηκε ως εθνικός ύμνος μόλις το 1932, ήταν γνωστός στους Ολλανδούς από τότε που συντέθηκε.

Όπως πολλοί εθνικοί ύμνοι, ο "Het Wilhelmus" πήρε "σάρκα και οστά" από τον αγώνα του έθνους να αποκτήσει ανεξαρτησία. Αναφέρεται στον Γουλιέλμο της Οράγγης (Willem van Oranje), τη ζωή του και γιατί μάχεται για την πατρίδα του. Συνεπώς, γράφτηκε σαν να τραγουδήθηκε από τον ίδιο τον Γουλιέλμο. Το τραγούδι είναι ήρεμο και έχει ως εισαγωγή την πρόταση "Een nieuw christelijk lied" (ένα νέο Χριστιανικό τραγούδι).

Ο ύμνος παίζεται μόνο μία φορά σε κάθε τελετή ή οποιοδήποτε άλλο γεγονός, και εάν είναι εφικτό, είναι το τελευταίο μουσικό κομμάτι που παίζεται. Όταν ένας αρχηγός κράτους επισκέπτεται την Ολλανδία, ο ύμνος παίζεται μόνο εάν είναι παρόν ένα μέλος του Ολλανδικού Βασιλικού Οίκου, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες χώρες, στις οποίες παίζεται αρχικά ο ύμνος της χώρας και έπειτα ο ύμνος της χώρας του ξένου αντιπροσώπου. Ο "Het Wilhelmus" παίζεται επίσης σε αθλητικά γεγονότα όπως το Παγκόσμιο και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Brabançonne είναι ο τίτλος του εθνικού ύμνου του Βελγίου και σημαίνει "το τραγούδι της Βραβάντης".

Μεγαλοπρεπές Βέλγιο, αγαπημένη γη για πάντα,
Σου προσφέρουμε τις καρδιές μας και την ανδρεία μας.
Στο αγνό αίμα που χύσαμε για σένα, γη των προγόνων μας,
Ορκιζόμαστε με μία κραυγή ότι θα ζήσεις!
Θα ζεις για πάντα σπουδαίο και όμορφο
Και η αήττητη ενότητά σου
θα έχει σαν την αήττητη ενότητά σου
θα έχει σαν αθάνατο έμβλημα
Για το Βασιλιά, τη Δικαιοσύνη και την Ελευθερία!
θα έχει σαν αθάνατο έμβλημα
Για το Βασιλιά, τη Δικαιοσύνη και την Ελευθερία!
Για το Βασιλιά, τη Δικαιοσύνη και την Ελευθερία!
Για το Βασιλιά, τη Δικαιοσύνη και την Ελευθερία!

 Αν και οι επίσημες γλώσσες του βελγικού κράτους είναι τρεις (Γαλλικά, Ολλανδικά και Γερμανικά) ο εθνικός ύμνος έχει μόνο δύο επίσημες εκδοχές, για τις δύο βασικές γλώσσες της χώρας, δηλαδή τα Γαλλικά και τα Ολλανδικά.

Ο θρύλος λέει ότι ο ύμνος γράφτηκε στα 1830 από έναν νεαρό επαναστάτη ονόματι Jenneval. Ο Jenneval (κατά κόσμον Alexandre Dechet) διετέλεσε ηθοποιός στο θέατρο όπου τον Αύγουστο του 1830, ξεκίνησε η επανάσταση η οποία και κατέληξε στην ανεξαρτητοποίηση της περιοχής που σήμερα είναι το Βέλγιο από τους Ολλανδούς.

Το τραγούδι του Jenneval αναγνωρίστηκε επίσημα ως Εθνικός Ύμνος το 1860.

Το Τραγούδι των Γερμανών (γερμ. Das Lied der Deutschen) είναι ο εθνικός ύμνος της Γερμανίας

Ενότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία
για την γερμανική Πατρίδα!
Αυτό να επιδιώξουμε
αδερφικά με καρδιά και χέρια!
Ενότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία
είναι η βάση της ευτυχίας!
|: Άνθησε στο φως της ευτυχίας αυτής
άνθησε, γερμανική Πατρίδα

 Το κείμενο έγραψε ο Άουγκουστ Χάινριχ Χόφμαν φον Φάλερσλεμπεν (August Heinrich Hoffmann von Fallersleben) στις 26 Αυγούστου 1841. Συνθέτης της μελωδίας είναι ο Γιόζεφ Χάυντν (1797. Ορίστηκε ως εθνικός ύμνος της Γερμανίας το 1922.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μόνο η τρίτη στροφή αποτελεί κείμενο του ύμνου, καθώς οι πρώτοι στίχοι της πρώτης στροφής που αναφέρουν τη φράση "Deutschland über alles" («Η Γερμανία πάνω απ' όλα») είχαν ταυτιστεί με το καθεστώς του Τρίτου Ράιχ.

Λαντ ντερ Μπέργκε, Λαντ αμ Στρόμε (Land der Berge, Land am Strome / Χώρα των βουνών, χώρα στον ποταμό) Εθνικός ύμνος της Αυστρίας.

Χώρα των βουνών, χώρα στον ποταμό

χώρα των αγρών, χώρα των ναών,

χώρα των σφυριών, με πολύ μέλλον

Είσαι πατρίδα μεγάλων γιων,

λαέ για τους γιους

πολυτιμημένη Αυστρία

Η Μασσαλιώτιδα: Εθνικός Ύμνος της Γαλλίας

Εμπρός παιδιά της Πατρίδας
Η μέρα της δόξας έφθασε
Ενάντια της τυραννίας μας
Το ματωμένο λάβαρο υψώθηκε
Ακούστε τον ήχο στα λιβάδια
Το ουρλιαχτό αυτών των φοβερών στρατιωτών
Έρχονται ανάμεσά μας
Να κόψουν τους λαιμούς των γιων και των συζύγων σας.
Στα όπλα πολίτες
Σχηματίστε τα τάγματά σας
Προελάστε, προελάστε
Αφήστε το μολυσμένο αίμα
Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας
Ιερή αγάπη για την Πατρίδα
Οδήγησε και στήριξε τα εκδικητικά μας όπλα.
Ελευθερία, λατρευτή Ελευθερία
Μπες στον αγώνα με τους υπερασπιστές σου
Κάτω από τις σημαίες μας, άσε τη νίκη
να σπεύσει σε σένα, ρωμαλέα δύναμη
Έτσι ώστε στο θάνατο οι εχθροί σου
 Να δουν το θρίαμβό σου και τη δόξα μας.
Στα όπλα πολίτες
Σχηματίστε τα τάγματά σας
Προελάστε, προελάστε
Αφήστε το μολυσμένο αίμα
Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας

Η Μασσαλιώτιδα (γαλλικά La Marseillaise - Λα Μαρσεγιέζ) είναι ο εθνικός ύμνος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Η σύνθεση του ύμνου ανήκει στον αξιωματικό του γαλλικού στρατού (του μηχανικού) Ρουζέ ντε Λιλ (Claude Joseph Rouget de Lisle) ή, ελληνοποιημένα, Κλαύδιου Ιωσήφ Ρουζέ Ντελίλ. Γράφτηκε στο Στρασβούργο την νύκτα της κήρυξης του πολέμου μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας 17 Απριλίου 1792. Αρχικά τιτλοφορήθηκε Πολεμικό άσμα για τη στρατιά του Ρήνου (Chant de guerre pour l'armée du Rhin) αφού γράφτηκε σαν πολεμικό εμβατήριο. Κατά την επιστροφή του γαλλικού στρατού κάποιοι Μασσαλιώτες εθελοντές άρχισαν να το τραγουδούν στους δρόμους του Παρισιού οπότε και ονομάστηκε στην αρχή «Τραγούδι των Μασσαλιωτών» και αργότερα «Μασσαλιώτιδα». Με τον τίτλο δε αυτόν τραγουδήθηκε στην Όπερα κατά τη κήρυξη της Δημοκρατίας οπότε και συμπεριλήφθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1792 στη χορογραφία του Γκαρμιέλ ως «Προσφορά εις την Ελευθερία». Διαρκούσης όμως της Αυτοκρατορίας και της Παλινόρθωσης θεωρήθηκε επαναστατικό τραγούδι. Καθιερώθηκε όμως οριστικά ως εθνικός ύμνος της Γαλλίας αμέσως μετά την Ιουλιανή Επανάσταση, συγκεκριμένα στις 14 Ιουλίου 1795, εκφράζοντας ειρηνιστικά και διεθνιστικά μηνύματα.