Ώρα καλή

Ώρα καλή συνταξιδιώτες ώρα σας καλή
που φεύγετε απ' την άβυσσο και για τον ήλιο πάτε.

Βάλτε ρυθμό στο βήμα σας και στο τραγούδι σας θυμό
ξυπόλητοι περάσαμε της δυστυχίας τον ποταμό
κι ήταν το ρέμα δυνατό και θυμωμένη η λάμια
κι είχε ριγμένα στο βυθό κοπανισμένα τζάμια.

Την αλυσίδα μου κρατώ μη σέρνεται και κροταλεί
ν' ακούσω το τραγούδι σας καθώς περνάτε.

Την αλυσίδα μου κρατώ μη σέρνεται και κροταλεί
απόψε που σταυρώνεται σαν τον Χριστό η Ελλάδα.

Στο χωρισμό της

Δε σε μισώ κι αν μ' αφήνεις και φεύγεις
με τον καημό που ποτέ δε θα γειάνω
σαν παντρευτείς θα γίνω αηδονάκι
να κελαηδώ στα μαλλιά σου απάνω.

Και θα γινώ λουλουδάκι με φύλλα
ξεφυλλισμένα το γιούκο να ράνω
κι ό,τι μπορέσω να γίνω, θα γίνω
κι ό,τι μπορέσω να κάνω, θα κάνω.

Κι όσο, καλή μου, μπορώ, τη ζωή σου
θα προσπαθώ μια στιγμή να γλυκάνω
κι αυτός ο πόνος ακόμα θα γίνω
μια νύχτα για σένα γλυκά να πεθάνω.

Και θα γινώ λουλουδάκι με φύλλα
ξεφυλλισμένα το γιούκο να ράνω
κι ό,τι μπορέσω να γίνω, θα γίνω
κι ό,τι μπορέσω να κάνω, θα κάνω,
κι ό,τι μπορέσω να γίνω, θα γίνω
κι ό,τι μπορέσω να κάνω, θα κάνω,
κι ό,τι μπορέσω να κάνω, θα κάνω.

Περιμενει

Το πλοίο περιμένει...
Γιατί την τελευταία στιγμή κοντά μου να φανείς;
Δε θα μ'αποχαιρέταγε σαν θά 'φευγα κανείς,
και θά 'φευγα αδιάφορος σαν από χώρα ξένη.
Μα τώρα με τον τόπο αυτό, κάποα φιλία με δένει
και τα δεσμά μου τα όμορφα να σπάσω δεν μπορώ,
κι ενώ να μείνω θα 'θελα πολύ, κοντά σας να χαρώ
το πλοίο περιμένει...

Όλα με τη γλώσσα της χαράς

Το πιοτί του πόνου που πονώ
σε κερνώ, ψυχή, για να μεθύσεις
τ' άλικα τα ρόδα στο βουνό
στο χλομό ξεψύχισμα της δύσης,

Τ' αυγινό που δίνει το φιλί
απαλά στη μάγισσα την πλάση,
η γλυκιά του ήλιου ανατολή
που ξυπνά τ' αηδόνια μεσ' τα δάση,

Η σαν ρόδου φύλλον απαλή
η γλυκιά, η ασύγκριτή μου αγάπη,
που σκορπά το φως της και διαλεί
μεσ' από τη σκέψη μου τα θάμπη,

Κι όλα τ' αστρανάμματα μαζί
κι όλα τα τραγούδια των κυμάτων
κι ό,τι υπάρχει ακόμα κι ότι ζει
έξω από τη νάρκη των μνημάτων,

Όλα με τη γλώσσα της χαράς
με καλούν να ζήσω, μα ώ , τι κρίμα
άμοιρη ψυχή, μη σπαρταράς –
κάτι με τραβά σε κάποιο μνήμα

Του πιοτού του πόνου που πονώ
στην υγειά του κόσμου που θ' αφήσεις –
πιές και το ποτήρι το στερνό,
άμοιρη ψυχή, για να μεθύσεις.

Ο δρόμος μας

Ας μην ήρθατε πίσω
κι ας μη φτάσατε πουθενά
ο δρόμος μας αρχινά
από 'κει που ο δικός σας τελειώνει
ακολουθούμε πιστά τα ματωμένα σας ίχνη.

Μέσα στο κάτασπρο χιόνι
μια ματωμένη γραμμή
το δρόμο μας δείχνει
ας ρίχνει σκοτάδι τριγύρω η νύχτα.

Νανούρισμα

Νάνι αγνή μου αυγούλα σύννεφο ντυμένη
Πόνο σπαραγμένη

Τη ζωή σου τώρα την ορίζουν άλλοι
Κάνε νάνι νάνι

Νάνι νάνι νάνι η παιδική καρδούλα
Νάνι νάνι νάνι η ελληνοπούλα

Πληγωμένο αηδόνι γιασεμί πνιγμένο
Μες το κρύο το χιόνι

Κι όνειρο να βλέπεις τραγικό κοιμήσου
Πιο πικρό δεν θα 'ναι από την ζωή σου

Νάνι νάνι νάνι η παιδική καρδούλα
Νάνι νάνι νάνι η ελληνοπούλα

Ναγκασάκι

Ε, Τσάρλυ, τραβήξου από τον ήλιο.
Σήμερα, έπεσε η Ατομική...
Σήμερα, στα λιμάνια,
οι σωματέμποροι και οι πορτοφολάδες
μπορούν να περηφανεύονται
που δεν έγιναν Εφευρέτες...
Σήμερα
θα μπορούσε να λέει στην προσευχή της,
μια πόρνη:
"Θεέ μου, σ'ευχαριστώ,
που δεν γέννησα...".

Μπιρ Χακίμ

Αντιφασίστες Έλληνες το προσκλητήριο να γενεί
χωρίς κανένα σάλπισμα με σιγανή φωνή.

Τα ελληνικά σαλπίσματα αντιφασίστες σαλπιστές
για τους νεκρούς του Μπιρ Χακίμ γνώριμα τόσο πού 'ναι
μέσα σ' αυτή την έρημο δεν πρέπει ν' ακουστούνε
μη σηκωθούνε κι οι νεκροί συντρόφοι μας και τρέξουνε
γιατί δεν πρέπει ο βωμός της Άγιας Του θυσίας
τόπος εξορίας πως έγινε να δούνε.

Μην τύχει και ξυπνήσουμε μέσα στην άναστρη βραδιά
τους Έλληνες συντρόφους μας που γαληνά κοιμούνται
αγκαλιασμένοι αδελφικά με τους φρουρούς του Μπιρ Χακίμ
του ήρωα γαλλικού λαού αθάνατα παιδιά.

Μια θλίψη

Να ‘μαι ξανάρθα πίσω
κι έχω τραγούδια να σας πω πολλά,
μα πριν σας τραγουδήσω,
πού είν’ τα κρίνα; Πού είν’ τα γιασεμιά;
Έχω μια θλίψη να κοιμίσω.

Μην καρτεράτε

Κι εφέτος η πρωτοχρονιά στη φυλακή με βρίσκει
κι άδειο κανίσκι ειν' η καρδιά και μαύροι γύρω μου ίσκιοι.

Κι έτσι καθώς σε σκέφτομαι χαρά που μού 'χεις λείψει
μου σιγοτραγουδά η βροχή του σύννεφου τη θλίψη.

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε μήτε για μια στιγμή
μητ' όσο στην κακοκαιριά λυγάει το κυπαρίσσι
έχουμε τη ζωή πολύ, πάρα πολύ αγαπήσει.