Κόκκινο σεργιάνι / Παπαδάτου Δήμητρα

Αν οι λέξεις που μου λες
περπατούν
ανάμεσα στου φεγγαριού
τα σύμφωνα
στου ήλιου τα φωνήεντα
θα απλώσω τις δικές μου

είπε το κόκκινο φιλί
γλυστρώντας στων χειλιών της
τη σχισμάδα

και ζωγράφισε αγάπης πατημασιές
στης ζωής τους το αλφαβητάρι____

[Λαιμαργο μεσοφορι]

Λαιμαργο μεσοφορι
ψαχνει τη λυτρωση
στο προστυχο
σεντονι της προσμονης

Θεριευει ο οιστρος ματια μου
στου κρυφου την πορτα
οταν σιμωσουν
οι ωρες της κατανυξης

Μα ο νους
χωρις το ταιρι της ψυχης
οργαζεται μοναχος_______

Δημητρα Παπαδατου

Άτιτλο

Διττά σύμφωνα
στροβιλίζουν λέξεις
στο καρέ του ρίσκου
παιχνιδίζοντας
με τις ανταύγειες του κόκκινου
που ηχούν
τα μαγεμένα φωνήεντα
απρόσμενων αποφάσεων.

Άλλαζε ο κόσμος μάτια μου
κι αναρωτιόμουν

Εγώ πότε
θα με Αγαπήσω ; _____

Δήμητρα Παπαδάτου 

[Τα αστέρια ετοιμάζονται ]

Τα αστέρια ετοιμάζονται
να σύρουν
της καληνύχτας το χορό
την ώρα που τα θέλω
πίνουν βροχοσταλίδες
από των ματιών της
τα σύννεφα
προσμένοντας να ανταμωθούν
με της αγάπης τις σταγόνες
που κουρσάροι έκλεψαν
από τη θάλασσα
εκείνο το απόβραδο

Νύχτα μου
απόψε μη νυστάξεις
ψιθύρισε

μόνο
να γνέθεις με τη ρόκα σου
όνειρα φαρφουρένια
να τα σταλάξεις
στου φεγγαριού τα σοκάκια

Κι ύστερα αποκοιμήθηκε
στου ουρανού την αιώρα
ρίχνοντας
μια φούχτα πεφταστέρια
στης καρδιάς του το τσεπάκι______

Δήμητρα Παπαδάτου 

Καλοκαίριασε ξανά

και η καρδιά μου θέλει πάλι
οι λέξεις που της ακουμπάς
χρώμα πορτοκαλί να έχουν
ίδιο με αυτό που βάφει
ο ουρανός τους αλήτες
που σεργιανίζουν
τα καλντερίμια του
την ώρα εκείνη
που ο ήλιος κουρνιάζει
στης θάλασσας την αγκαλιά

Καλοκαίριασε ξανά

Μια κούπα φθόγγους
με μυρωδιά
κανέλας και γαρύφαλλου
θα αφήσω κι εγώ
επάνω στης ζωής σου
το αλφαβητάρι

Κι αυτό τον Ιούνη
το τρένο μου κυλάει
στις ράγες του μεσημβρινού σου

'Οταν το κυπαρισί
των ματιών σου
τρυφερά με χαιδεύει

ξεσφίγγουν
του φόβου τα δάχτυλα
και βαθαίνει
της καρδιάς σου το σχήμα|
στην αγκαλιά μου ____

Δήμητρα Παπαδάτου

Δύο Ποιήματα της Δήμητρας Παπαδάτου

Σαν πρωτοβρόχι
θέλω να με αγαπάς
να μοιάζεις στην αρχή
με σιγανοψιχάλισμα
κι ύστερα με καταιγίδα

Σαν της κιθάρας τις χορδές
θέλω να με ακουμπάς
όπως ερωτοτροπούν
οι νότες της μουσικής
του φεγγαριού
με τα θέλγητρα
των αστεριών

Κι ύστερα να με αναζητάς
με του πρωτοέρωτα τη λαχτάρα

της είπε

και δυο παλάμες
γίνηκαν μια

του φεγγαριού οι λίμνες|
να γεμίσουν
με της αγάπης τα νούφαρα ______

***

Ενοιωσα
πως αγαπάς
όπως αγγίζουν οι ποιητές
τα φωνήεντα της γραφής
και ποθούσα
της ανάσας σου τα δάχτυλα
να γράψουν ιστορίες
στις πτυχές της καρδιάς

είπε

κι έγδυσε τις αναμνήσεις
που φόραγαν
μαύρους κύκλους____

[Ηταν δεν ήταν μια σπιθαμή η σκιά της...]

Ηταν δεν ήταν
μια σπιθαμή η σκιά της
μα άφηναν τη γη
οι πατούσες της
και τέντωνε τα πόδια 
με της καρδιάς τα χέρια
να πιάσει το φεγγάρι

πάντα κρυφά

μη τύχει και ονειροπαρμένη
τη βαφτίσουν

Το ασήμι του ουρανού
θωρούσε τη λαχτάρα της
και ξήλωνε τις φλέβες του
να γίνουν φεγγαροκλωστές
με αυτές να ράψει τα όνειρα της

Γύρους πολλούς ταξίδεψαν
του χρόνου οι λεπτοδείχτες

Καθισμένη πια
στου σύννεφου το πεζούλι
κάθε που ο διαβήτης του ουρανού
το ανάγλυφο του φεγγαριού χαράζει
απλώνει της καρδιάς τα χέρια
να το αγγίξει
και ακόμα ράβει όνειρα
ανάσες του μυαλού

στα φανερά πια

τώρα δεν νοιάζεται
αν μάθει η γη
γιατί θέλει να κρεμιέται
από τις τσέπες του φεγγαριού
με της ψυχής τα δάχτυλα

Έγινε αγέρας
είπαν στο συμβούλιο των θεών
οι γαλαξίες

κι αυτοί

έστειλαν πεφταστέρια
να ταξιδεύουν στο δρόμο της

Δήμητρα Παπαδάτου 

[Ξέρεις γιατί κυλώ...]

Ξέρεις γιατί κυλώ
τη γόνδολα του φεγγαριού
στων ονείρων σου τη θάλασσα ;
Γιατί πελέκησες το σκαρί μου
με ήλιου αχτίδες
να ξεθωριάσει το μονότονο

του είπε

και χάιδεψε το μίσχο
της παπαρούνας
που της χάρισε

Μαζί σου η ζωή
κάνει πρεμιέρα
στη σκηνή της άνοιξης
και σαλπάρει
για τη γη του εκεί
που δεν σκουριάζει το αλάτι
της θάλασσας

μίλησαν
τα χείλια της καρδιάς του

κι έσταξε απ΄το βλέμμα του
έρωτα δροσοσταλιές
να σεργιανίσουν
στα πέταλα της αγάπης 

Δήμητρα Παπαδάτου 

Το κρεσέντο της αγάπης

Οι ρόγες της καρδιάς σου
στίχους γεννάνε
που τρυγούν 
μεθυσμένα τραγούδια

ψιθύρισε ο έρωτας

Τα χνώτα της ανάσας σου
στεγνώνουν
το υγρό ρούχο
της ψυχής μου

είπε η αγάπη

κι ο λυράρης Απόλλωνας
έγνεψε κρεσέντο
στις νότες που ταξίδευαν
στης γης την παρτιτούρα

με τον μαΟίστρο του φεγγαριού 

Δήμητρα Παπαδάτου