Ναταλία Κατσού (βιογραφικά στοιχεία)

Η Ναταλία Κατσού γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. Έχει σπουδάσει Νομική και Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Υποκριτική στην Δραματική Σχολή Δήλος και Πιάνο στο Ωδείο Athenaeum, με μεταπτυχιακές σπουδές στη Σκηνοθεσία Θεάτρου (MFA Theatre Directing) στο Πανεπιστήμιο του Essex (Υποτροφία Μινωτή).  θεατρικά έργα  Ποιήματά της έχουν επίσης εκδοθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά ποίησης στα ελληνικά και στα αγγλικά.

Ποιητικές συλλογές:

·         Μαγωδός (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2008)

·         Κοχλίας (Εκδόσεις Κέδρος, 2012).

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:

·         Τα Ποιήματα του 2010 (Εκδόσεις Κοινωνία των (δε)κάτων, 2011) και

·         30 έως 30: Τριάντα ποιητές έως τριάντα ετών (Εκδόσεις Κοινωνία των (δε)κάτων, 2011).



Θεατρικά έργα: 

."Το Νυφικό", 
."Ελισάβετ- πνεύμα της φωτιάς",
. "Σπαράγγια με φτερά",
. "TAKEN" και 

το μονόπρακτο "Seal in the Desert".

[όλα τα πράγματα αρχινημένα τα βρίσκουμε]

όλα τα πράγματα αρχινημένα τα βρίσκουμε

τα αρπάζουμε από μια τριχιά της κουκούλας τους

τα φέρνουμε μια βόλτα ξεσκέπαστα

κλωτσηδόν τα εγκαταλείπουμε στις σχάρες των υπονόμων

ξεριζώνοντας μαζί με το όνομά τους και το δικό μας

και τότε δίχως ανάσα τρέχουμε στα επόμενα

-σ’ εκείνο το φράγμα της στροφής

κάποιοι κοκαλώνουν και το αφορίζουν

τέλος εποχής

-αγαπητοί απατεώνες ας είμαστε αεί θρασείς

τέλος δεν έχει

γωνίες γκρεμούς και βάραθρα μόνο

μάλιστα αυτά είναι που εξασφαλίζουν

μια κάποια ακεραιότητα

στην επιχείρηση

-διαψεύστε με

ετοιμόρροπα συνθήματα

συνάντησα και τον καθηγητή ένα μεσημέρι, επιθετικός, έξαλλος, με τα πολιτικά, με τις κομμένες συντάξεις, τις συμβάσεις του ιδιωτικού. το ίδιο βράδυ τον είδα αγκαζέ και χαμογελαστό στο μπράτσο μιας νέας γλυκυτάτης στο φουαγέ εναλλακτικού μπουλβάρ.

χαοτική Αθήνα, χάνω τί είναι μύθος αστικός και τί αλήθεια. ο κόσμος έξω, καθημερινές, όπως πάντα. παραγγέλνει καπουτσίνο και το βράδυ τζιν τόνικ. η γκρίνια γκρίνια. καινούριες αφίξεις, άστεγοι, ζητιάνοι, στα σκαλιά της Βιβλιοθήκης, μια όπερα πραγματικής πεντάρας, μια κακογουστιά κι ένα επίτηδες μιζέριας που σε τραβάει από το μαλλί να αηδιάσεις σαν από γάλα βρασμένο που κρύωσε.

κι εσύ πού στέκεσαι

γυρνάει η ερώτηση χαστούκι στη στροφή για Εξάρχεια

δεν έχω χέρια να κρατήσω ούτε τον κουβά ούτε τον αερογράφο. μπορώ όμως να ακροβατώ

στην πάνω άκρη εκεί που τα παιδιά κολλάνε τσίχλες στο διάλειμμα

σ’ αυτό το γκράφιτι με το ασημί και το πορτοκαλί στον τοίχο του σχολείου ετοιμόρροπα συνθήματα

πάνω από τα κεφάλια των περαστικών

[σου είπαν γκρεμίστηκε το σπίτι]

σου είπαν γκρεμίστηκε το σπίτι

κι εσύ γέλασες

κι ας μην το βρήκες καθόλου αστείο

κι έτρεξες έξω

στο διάδρομο με τις χίλιες πόρτες

τις άνοιξες όλες να σιγουρευτείς

πως γκρεμίστηκε κι αυτό

κι ο κήπος κι ο δρόμος μπροστά

κι η μεγάλη καγκελόπορτα

που έβγαζε στο πίσω του ουρανού

και μόλις μπήκε ο θείος Διοπομπαίος

ακόμη έτσι είσαι γούρλωσε τα μάτια

για αστείο και σε πήρε από το χέρι

ξεκάλτσωτη κι αρχίσατε να τρέχετε

έξω στους δρόμους με τους χίλιους ανθρώπους

και κάθε λίγο φούσκωνες από τον καπνό

και τη μαυρίλα στα ρουθούνια

και στο φανάρι του γλίστρησες

στάσου μια στιγμή θείε κρυώνω

κι εκείνος σε τράβηξε

μέχρι το βράχο

εκεί που παλιά ήταν θάλασσα

κοχύλια πέτρες κι αγάλματα

και σε κράτησε πάνω από το κενό

σαν τσόφλι από φιστίκι για αστείο

κι όταν βελόνιασαν τα μάτια

από λευκό κι από έλλειψη

σ’ άφησε κάτω πιο κάτω

και πιο κάτω σε ένα τίποτα

που δεν είχες προβλέψει

γεμάτο φωνές

πού ήσουν άργησες πού ήσουν άργησες γιατί

να έχεις μεγαλώσει σαν σκαθάρι

και μάλιστα τόσο μακρυά 

γιατί

εμείς να σερνόμαστε πιο αργά

πάρε μας μαζί σου

χιλιάδες τραυματίες πριν από πόλεμο

να πιάνονται από τα μαλλιά και τα μάτια σου

τσιμπώντας βλαστημώντας δαγκώνοντας

το μήλο που σου χάρισαν στην κούνια

τότε που δεν πνίγηκες

που κράτησες τη φλούδα ξεραμένη

φυλαχτό ανάμεσα στο λαιμό και τον αέρα

να θυμάσαι να μην πνίγεσαι

και να λες ευχαριστώ

ξέρω ότι η Χιονάτη πέθανε

ευχαριστώ πυροβολήστε με

κι ύστερα να γυρνάς την πλάτη

χωρίς να τρέχεις

όπως τρέχοντας γύρισες σήμερα

μόλις οι φήμες βρώμισαν

από το ποτάμι στ’ αφτιά σου

τα καινούρια ξενόγλυπτα αφτιά

πως τα σύννεφα φούντωσαν

η γη ξεκοιλιάστηκε

και το σπίτι γκρεμίστηκε

ευτυχώς όλοι οι ένοικοι

παραθέριζαν στην εξοχική τους κατοικία

στο νησί

εκτός κινδύνου

και το ζευγάρι του τρίτου

είχε πεθάνει την προηγούμενη φορά

Eντομολόγος

μαύρα μάτια στις άκρες των φτερών
της πεταλούδας
ξεγελούν το ράμφος των ξένων
με τον αντίχειρα και το δείκτη απαλά
κοντά στη λάμπα
κίτρινα πορτοκαλί χάρτινα
πέταλα βουβά
κοιτάζω μόνο
με βελούδινες κεραίες
ακοίμητα νεύρα της πιο σύντομης ομορφιάς
-μη με φοβάσαι-

η δουλειά μου είναι

να σε αγγίξω
και να σ’ αφήσω να πετάς
λίγο ψηλότερα

Έντομο

να χώνομαι στο αυτί σου
να γλιστράω στο λαβύρινθο
τη γύρη να ρουφήξω του μυαλού σου
στων αμφιβληστροειδών τις σχισμές
να αποκοιμηθώ
βλέποντας τα όνειρά σου
εκτινάσσομαι
-ίσως φτερνίστηκες-
σε αχαρτογράφητες κοιλάδες
του μέσα κόσμου

στο γύρισμα της σελίδας
συνθλίβομαι 

αυτή είναι η δουλειά μου

να συνεχίζω
να ίπταμαι

στο ανθοπωλείο

λίγα μέτρα μακριά
μέσα στο κλουβί
κι όμως μυρίζω
τίποτα δεν ξεχωρίζω
εκτός από τα κίτρινα τριαντάφυλλα
βαθύ έντονο κίτρινο
ζωής και θανάτου

ράθυμη, θλιμμένη
όπως μια Κυριακή
θέλω να χυμήξω
να γεμίσω τις παλάμες μου
τριαντάφυλλα
να τα χώσω ανάμεσα στα δόντια
να τα πνίξω με το σάλιο και την ανάσα
τα κεφάλια να τους κόψω
και να φτύσω τους μίσχους
που αμέριμνοι στέκονται στα νερά
ενός τενεκεδένιου δοχείου
ενός μοναδικού τριαντάφυλλου
το άρωμα να πιω
που θα με νικήσει
θα με κάνει να ουρλιάξω
γιατί χολή δεν θα 'χω μέσα μου
μόνο ένα κίτρινο γλυκό οξύ
κλεμμένο αίμα

στο ίδιο σημείο

στο ίδιο σημείο
στρέφομαι
σήμερα όπως οι ανεμόμυλοι
αέρας άδειος
παίζει με τα σύρματα
ανάμεσα στα πλευρά μου

σα να έχω ξεχάσει γιατί βρίσκομαι
εδώ
ή οπουδήποτε
σίγουρη πως μόνη μου
εγκαταστάθηκα
πάνω στο γκρίζο
-γιατί κάποτε φέγγει γαλάζιο- κανείς
δεν με έσυρε
κι είχα τόσα να -
όχι, είχα κάτι να κάνω
τόσο  δυνατό

το φάντασμα
που δεν φανερώνεται
το τίποτα ως τοπίο
γίγαντες σε πεδίο
κι εγώ αιχμάλωτη
τουλάχιστον ας φυσούσε
δυνατότερα
να τσακιστεί ο ανεμόμυλος
να νιώσω άνθρωπος