αυγή

Νυσταγμένη χειρονομία
αργά και λησμονώντας
σηκώνεται από το κρεβάτι
το πρωινό

Λευκή ανάμνηση το φως
χρώματα λες και δεν υπήρξαν
σκέτο κι άγριο
λευκό.

Το παράθυρο σπασμένο απ’την ομίχλη

ξημέρωσε κι είμαι πάλι
αναίμακτος γκρεμός.

Η θερμοκρασία μέσα από τα πέτρινα παράθυρα

Η θερμοκρασία μέσα από τα πέτρινα παράθυρα
της νύχτας όλο σκαρφαλώνει με υδράργυρο
-κάτω απ’το πάτωμα πίσω απ’τους τοίχους
υγρό γυαλί.

Μια κόκκινη φωνή υψώνεται
έχει στην πλάτη της δώδεκα καλοκαίρια
περιπλανιέται πυρετός
στην έρημο τούτη την αστραφτερή.

Θα γεράσει και το φεγγάρι
το παιδάκι σας μια μέρα
θα το τσαλακώσει «φεγγαράκι μου λαμπρό»
και φεγγαράκι

είναι καύσωνας όχι κήπος μαγικός
το περιστέρι που καίγεται

«ΡΑΣΤΕΡ», εκδ. Μελάνι 2006.

(Στην πόλη η νύχτα)

Στην πόλη η νύχτα βαθαίνει με μέταλλα
σφαίρες φωτεινές που μπήγονται στην ψίχα της μνήμης
ο πλούτος της λεωφόρου αναστατώνεται
από φορτία θριαμβικά τροχιοδρόμων
πάνω στους ακάλυπτους κρυστάλλινο δόντι
ρεμβάζει η σελήνη
ψηφιακή με αμέτρητα είδωλα
πυρακτώνονται μουσικές φώτα τηλέφωνα
πανικόβλητα λόγια που απολογούνται.
Μόνο εγώ ξενυχτώ
άφωνος σαν την πέτρα
με μια φρικτή ανησυχία
για τα ζητήματα στην ύπαιθρο.

Χ (Αποκατάσταση)

Έχω στο κεφάλι μου ένα συνεργείο
στιλβωτήριο αναμνήσεων
που άνθισαν λεπτοφυείς
στο χειμώνα και τα κρύα.
Διατηρώ τα πρόσωπά τους άθικτα
βλασταίνουν μέσα μου κι αυξάνονται
αναρριχώμενες τοιχογραφίες.
Όταν αρχίσουν να καταρρέουν
να γκρεμίζονται από τη μνήμη και το ποίημα
-χίλιες μικρές ψηφίδες¬-
η μέρα με ύφος ειδικού
στήνει σκαλωσιές να σκαρφαλώσουν
τα μαλθακά μου χέρια.
Μετά, οι αγαπημένοι μου
χαμογελούν αναπαλαιωμένοι.