Στον Αδερφό / Τζούλης Λουάν

Ταξιδεύει μακριά
περνά θάλασσες και χώρες
διασχίζει τους ιχνογραφημένους χάρτες
που επιθυμήσαμε κάποτε.

Όλο ταξιδεύει κι εγώ
-αν και μεγάλος πια-
τον κυνηγώ ακόμη
για να τον ταΐσω με την αγάπη μου.

Αδερφέ μου
όνομα μιας παρέας ξεχωριστής.

Θέα / Τζούλης Λουάν

 
Πάνω από μια μεγάλη πέτρα
στην Ακρόπολη όταν κάθισα
έφαγα την Αθήνα
σαν το μισό ασπράδι ενός αβγού.

Πίσω απ' την πλάτη μου
το άλλο μισό της πόλης.
Θαλασσινό αυγό Γοργόνας
με ματιά συννεφιασμένη.

Κι ο κρόκος ο πραγματικός
στην Ομόνοια να στεγνώνει.
Κι ο κόσμος ένα γύρω.

Λουάν Θα Πει Λέων / Τζούλης Λουάν

Μου δώσανε τούτο το όνομα

πριν γεννηθώ ακόμη.

Με το άγχος για ένα αγόρι

η μάνα πρώτη.

Κι ο πατέρας για να ταΐσει

την περηφάνεια του.

Οι αδερφές μου για να αγαπηθούν

από έναν αδερφό που θα ήταν δυνατός

σαν το ίδιο του το όνομα.

Στο όνομά μου
λιοντάρια τρέχουν στις σαβάνες
κι αγέρωχα κοιμούνται στις σκιές
με το αίμα της μικρής αντιλόπης
στα ρουθούνια.

Στο όνομά μου
οι αιώνες θέλουν να αποκτήσουν
των λιονταριών τη χάρη και τη φήμη.
Έτσι είναι το όνομα που διάλεξαν
για μένα προτού ακόμη γεννηθώ.

Κι όταν γεννήθηκα, βγήκα νωρίς
να κυνηγήσω την αγάπη με τη μανία
και το πάθος δύο λιονταριών
ερήμην των ζωδίων.

Λουάν Τζούλις (μικρό βιογραφικό)

Ο Λουάν Τζούλις γεννήθηκε το 1955 στο Ντεβόλ της Κορυτσάς. Σπούδασε Βιομηχανική Χημεία. 

Έργα του: 

• Μυρίζω μήλο (Εκδ. Καστανιώτη, 2003)
• Η βιογραφία των ματιών (Εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 2006)
• Το κυπαρίσσι που τα έβαλε με τον ουρανό (παραμύθι, Εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 2008) 
• Πού να ζητήσω συγγνώμη (Εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 2009).
• Γυμνός / ποιήματα / 2017

Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά λογοτεχνικά ελληνικά περιοδικά και σχετικές ιστοσελίδες

ΧΤΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ / Τζούλης Λουάν

Ο εγγονός μου έκλαιγε τη νύχτα

και όλα τα αυτοκινητάκια που παίζει την ημέρα

είχαν χάσει το δρόμο

κάτω από το κρεβάτι…

Ηρέμησε νωρίς το ξημέρωμα,

όταν τα φορτηγά-παιχνίδια του

πάρκαραν

να φορτώσουν την αυγή του αύριο.

…Και εγώ άυπνος.

Με είχαν προδώσει κάτι καινούργιοι στίχοι

και στις σελίδες άλλων βιβλίων

ταξίδευαν ερωτευμένοι.

Γύρισαν το πρωί

κουρασμένοι σαν τα μυωπικά μου μάτια

και αγκαλιαστήκαμε σφιχτά

σαν να μην είχε συμβεί τίποτα…

Στα παρκαρισμένα όνειρα του Ντάνη

βιάστηκα να αγοράσω καινούργιο εισιτήριο

για την πρεμιέρα

του επόμενου

βιβλίου μου.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ / Τζούλης Λουάν

Πάντα συμφωνώ

με το σενάριο των ονείρων.

Τη στιγμή

διορίζω βασιλιά

χωρίς να βλέπω

το φόρεμα της σκέψης.

Στο κοστούμι που φορά

δεν έραψα ποτέ ασημένια κουμπιά

και το φώσφορο των κοκάλων μου

δεν περισσεύει ποτέ

να φαίνεται.

Εκτιμώ απεριόριστα την απέναντι όχθη

και τη γέφυρα της φαντασίας μου

καρφώνω

σαν σύμβολο της καλοσύνης...

Δεν μ’ ενδιαφέρει τι κρατάς στην τσέπη σου

ούτε για την περιουσία σου

θέλω να ξέρω,

έχω μια ζυγαριά πόνου,

που κάθε πράγμα αφήνει το βάρος

με την αληθινή πτώση.

Θέλω να είμαι βουλή των ονείρων

με βουλευτές

την ψυχή μου.

Η βιογραφία των ματιών (απόσπασμα)

«Χωρίς όνομα
χωρίς γονείς
χωρίς επίθετο
χωρίς θρησκεία
χωρίς πατρίδα
-όλα ίδια. Μια ευθεία από μελάνι.
Μια λέξη. Μετανάστης…
Πρόσθεσα κι εγώ από κάτω:
“Που γράφει ποιήματα ασταμάτητα…
και ασβεστώνει υπόγεια
στα Πατήσια”».

........

  «… Έζησαν σαν φωτιές σβησμένες
με στάχτη πονηρή, σκεπασμένες,
περιμένοντας να πάρουν ύψος…
Όμως θέλω να πεθάνουν στο φως
σαν μάτια αληθινά».

τα μάτια του Ελύτη

Βρήκα τον ήλιο σκοτεινό

έξω από το σπίτι.

Δεν έχω όνομα και δεν μπορώ να βρω

τις αφορμές που είχαν τα μάτια του Ελύτη

να δουν γοργόνες μες στου Αιγαίου το νερό.

 

Φτιάχνω τους στίχους μου

από ιδρώτα και τσιμέντο

κάτω από φώτα νυσταγμένα ηλεκτρικά.

Κι όταν αισθάνομαι πως φτάνω στο κρεσέντο

με αναζητούν στο κινητό για τη δουλειά.

Γράφω τα ποιήματα

με κόκκινο μελάνι.

Ολα είναι μίζερα. Μα κάπου, ξαφνικά,

κάτι σαν έρωτας

σα νοσταλγία με πιάνει

και μια λιακάδα μου ζεσταίνει

την καρδιά.

 

Κι έτσι τη βρίσκω ξενυχτώντας

με στιχάκια,

σε περιπάτους τριγυρίζω μοναχός.

Κι ο νεροχύτης, παραλία με βοτσαλάκια

γίνεται αμέσως

κι όλη η κάμαρη, βυθός.