Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ

Κόσμος πηγαινοέρχεται. Άλλοι επιστρέφουν.
Οι ξεχασμένοι ετοιμάζονται να ταξιδέψουν.
Περιπλανιέται ο άνθρωπος του πλήθους
του Edgar Allan Poe, κάνοντας πότε-πότε
τράκα ένα τσιγαράκι.

Οι αστοί -πεντάρα τσακιστή δεν δίνουν-
απολαμβάνουν βολεμένοι ψάρια καπνιστά
και τα χρυσά αυγά τους.

Ξένος κόσμος αφιλόξενος, ο μέγας Λήθαργος.

ΤΑ ΕΠΙΠΛΑ ΤΕΡΑΤΑ

-Τα έπιπλα είναι ζωντανά, είπε ο ξεναγός,
με το παραμικρό νεύμα βαδίζουν.

Το τραπέζι προχωρά,
στέκεται στο κέντρο της αίθουσας,
γύρω παίρνουν θέση καθρέφτες,
καρέκλες, πολυθρόνες, καναπέδες,
ο πολυέλαιος κατεβαίνει απ’ το ταβάνι
με την ψυχή ανάποδα.

Ανάμεσα στα τέρατα έπιπλα
ανοίγω δρόμο με το ηλεκτρικό πριόνι μαινόμενος:
«Το όνομά μου Λεγεών…
Δεν θέλω να με προσκαλέσουν ποτέ!»

Η ΠΑΡΤΙΔΑ

Ο κρουπιέρης έβγαλε τα χαρτιά. Η ντάμα
εμφανίστηκε στα αριστερά, ο άσσος στα δεξιά.
«Ο άσσος μου κερδίζει!», είπε ο παίχτης.
«Η ντάμα σας έχασε», απάντησε ο κρουπιέρης.

Κόβει, μοιράζει χαρτιά σημαδεμένα: Τρία,
άσσος, επτά. Νούμερα σατανικά, αλλόκοτα
τον βασανίζουν στον ύπνο του. Το 1
μέρα χωρίς ψωμί, μάτι αινιγματικό το δύο,

κομμένη τρίχα σε κουρείο το 3, τρίγωνη
φυλακή το τέσσερα, το 5 σφίγγα, έμπορος το έξι
άδειο βαρέλι, κρεμάλα το 7, το οκτώ αλυσίδα,
μηδέν με ουρά το εννιά.

Στο φρενοκομείο Ομπούκωφ, αριθμός 17,
κοιμήθηκα και ονειρεύτηκα την Ντάμα Πίκα.

Η ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ

Στο καφενείο «ΟΙ ΑΝΔΕΙΣ» έρχεται κάθε πρωινό
ο μελαγχολικός Ινδιάνος, ανοίγει την εφημερίδα,
διατρέχει τις ειδήσεις, διαβάζει, συλλαβίζει:

Οι ιεραπόστολοι δεν κάνουν τατουάζ. Δεν χαράζουν
βαθιά το δέρμα τους. Βάφουν το πρόσωπό τους
όταν πάνε να ευλογήσουν τους πιστούς ιθαγενείς.

Επιστρέφουν, ξεβάφονται, βγάζουν τα άμφια,
φοράνε σμόκιν, εισπνέουν αιθέρα,
ζαλίζονται, την ιεραποστολή ξεχνούν.

Τις Άνδεις βλαστημάνε που τους πλάνεψαν,
λάγνες-εξωτικές, που αγάπησαν και μίσησαν…

ΕΞΙΛΕΩΣΗ

(παρωδία)

Η γυναίκα γεννάει ένα αυγό.
Οι μαιευτήρες το τοποθετούν σε θερμοκοιτίδα.
Παροτρύνουν τη μητέρα να καθίσει πάνω του.
Ερωτεύεται το αυγό.
Του δίνει όνομα. Το ταϊζει. Το στολίζει.
Μένει απαράλλαχτο.
Δεν έχει μέλη για να κινηθεί.
Ούτε φωνή για να κλάψει.

Η γυναίκα απ’ τη στενοχώρια της καίγεται
στον πυρετό. Τέλος αποθνήσκει.

Στην κηδεία το αυγό τρέχει γύρω
από το φέρετρό της. Ευτυχισμένο.
Άδειο!

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

Στο όνειρό του αντίκρισε τον Σοπενχάουερ.
-Πρόσεξε, του φώναξε,
με κυνηγούν επτά αντιπρόσωποι των νόμων.
Κραδαίνουν αόρατα ραβδιά.

-Ησύχασε, τον παρότρυνε εκείνος,
όλοι έχουμε ανάγκη
τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.

ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΑ ΡΑΧΜΑΝΙΝΩΦ

- Περιμένετε καιρό;
- Χρόνια!
- Βάζω στοίχημα ότι σας λένε Ζωή.
- Χάσατε. Το όνομά μου είναι Φυλακή.
- Και τι σπουδάζετε;
- Συγχώρεση!
Μουσική και μουσικός αγκαλιάζονται.

Της ζητάει να τον σπλαχνιστεί.

Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Ο Αγαμέμνων ολομόναχος περιφέρεται
στις χορταριασμένες Μυκήνες.
Τα λιοντάρια του θρόνου σήκωναν αργά
το κεφάλι τους από το κατασπαραγμένο θήραμα.
Τον κοιτάζουν. «Φύγετε!», προστάζει.
Δεν έφυγαν. Τράβηξε
από κάτω μια καρτ-ποστάλ: Οι λέοντες κρατούν στα δόντια τους την πορφύρα.
«Έρχονται και φεύγουν στο θυσιαστήριο
όποτε τους αρέσει», ψελλίζει.
Και ρίχνεται στα πόδια της Μέδουσας.
«Αντίο Σασά», τον περιγελάει, «Βασιλέα
των Βασιλέων. Δεν θα ξεχάσεις!».
Στο βουβό παλάτι οι πέτρες
τον κατάπιαν ζωντανό.`

ΤΟ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟ

                                                                                                         Στον Γιώργο Γώτη

Μέρες ατίμαζε ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος
το άψυχο σώμα του παλιού συναγωνιστή.
Όταν εκείνο άρχισε να σαπίζει, το άφησε
άταφο. Και εγκατέλειψε την Πισιδία.
Οι νέοι αλλοεθνείς φίλοι του Αλκέτα
περιμάζεψαν το κακοποιημένο πτώμα.
Το έπλυναν, το στόλισαν, το έψαλλαν.
Λαμπρά εκήδευσαν τον θωρακοφόρο ιππέα.
Και οι βάρβαροι έχουν αισθήματα.

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Συναντώ μια άγια γυναίκα
φωτεινή ήσυχη σαν θερισμένη.

Ποιος είναι ο στασιαστής
με ρωτάει. Τι στασιάζεις;

Εγώ λέω δεν στασιάζω. Μονάχα
θλίβομαι τους θερισμένους.
`

ΑΤΕΛΕΙΩΤΟΣ ΧΟΡΟΣ

Τις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας
σ’ ένα φουτουριστικό καμπαρέ

χορεύεις τέσσερα επεισόδια
απ΄ τις κακές πράξεις του Σατανά
μόνη στο χλωμό φεγγάρι.

Χορεύεις στη λέσχη των εκκεντρικών
μικρή αλεπού Σαλώμη

ζητώντας πάλι το κεφάλι του Ιωάννη Βαπτιστή.

ΤΟ ΚΙΒΟΥΡΙ

Πετάχτηκα απ’ το κρεβάτι. Ήπια ένα ζεστό. Κοίταξα το
ρολόι. Άρπαξα το παλτό. Έβαλα το καπέλο μου. Βγήκα
έξω. Πρόλαβα το κιβούρι. Ανέβηκα πάνω. Έκανα τσιγάρο.
Κάποιος έσκουξε. Χάθηκε το φεγγάρι. Τότε πρόσεξα το
κιβούρι ν’ αλλάζει μέσα στον ζωολογικό κήπο.

Ο ΥΠΟΒΟΛΕΑΣ

Oι θεατές βγάζουν τις μάσκες από τους ηθοποιούς
την ώρα που παίζουν πάνω στη σκηνή.
Στον εξαίσιο θίασο όλα έχουν αλλάξει:
εκεί που έλαμπε μια χρυσόμυγα γυναίκα
φανερώνεται ο εντομολόγος άνδρας,

αντί παλληκάρι γέρος κωμικός,
αυτός που ήταν βασιλιάς των κουνουπιών
ξεσκεπάζεται τιποτένιος κομπάρσος κι ο Θεός
άξαφνα ξύλινο ανθρωπάκι ταλαιπωρημένο,
τον φωνάζουν ο Λιποτάκτης. 

Δεν τον βλέπεις, μπορείς να τον ακούς,
χτυπάει το μπαστουνάκι του ρυθμικά:
«Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα».

Γιώργος Κοζίας (βιογραφικό)

O ποιητής Γιώργος Κοζίας γεννήθηκε στην Πάτρα το 1958. 

Πρωτοδημοσίευσε ποίηση στα περιοδικά "Το Δέντρο" και "Ευθύνη", το 1983. 

Ποιητικές συλλογές 

• "Ζωολογικός κήπος", 1989,
•  "Ο μάρτυρας που δεν υπήρξε", 1995, 
• "Πεδίον ρίψεων", 2001, με σχέδια της Εύης Τσακνιά,
•  "Κόσμος χωρίς ταξιδιώτες", 2007, με σχέδια της Εύης Τσακνιά και 
• "41ος Παράλληλος", επίσης με σχέδια της Εύης Τσακνιά, όλα από τις εκδόσεις "Στιγμή". 

 

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί και ανθολογηθεί στα γαλλικά και τα ισπανικά. Ποίησή του έχει μελοποιηθεί από τον Θάνο Μικρούτσικο.

Τα ένοχα πουλιά

Ο μαύρος Σολομών διέταζε τα χασαπάκια
να δένουν, να κόβουν, να μαδάνε
τον Σαλπιστή, τον Εσπερινό, τον αρχαίο Φασιανό.

Γεράκια πληγωμένα φορές επτά, περιστέρια
ράτσας σε ασημένια κλουβιά, θαλασσινές
κουρούνες διαβαίνουν, χάνονται τρυγόνες.
Τρελά παγώνια σμίγουν, αγαπιούνται.

Φεύγουν τα πούλια, το κινέζικο αηδόνι
στις ερήμους, η κουρδισμένη κίσσα στη μοναξιά.
Ρομφαίες τρυπάνε τα φτερά τους.
Η σπείρα των κορακιών ανέβηκε στον ουρανό

το φάντασμα του ένοχου Κύκνου
έβγαλε κραυγή μεγάλη: Φάτε πουλιά,
καλά πουλιά από ανδρειωμένου πλάτες!

Ο γενναίος Πετεινός, Ωραίο Πουλί, με κίτρινο ράμφος
ανέτρεψε τον δαίμονα τον μαύρο βασιλέα.

Ποίημα από τη συλλογή 41ος Παράλληλος, Εκδόσεις Στιγμή 2012