Γίνε κάποιος και θα δεις / Ανδρέου Ειρήνη

Έχω αμέτρητες φορές

αφήσει πίσω μου κακούς

με λόγια ψεύτικα

και κούφιες υποσχέσεις

κι είπα" άλλοι καλοί

να μ' αγκαλιάσουνε θα ρθούν. "

'Εχω αργήσει, μα 'χω πεισθεί

Άνθρωπο ούτε με κερί

να ψάχνω στέγνωσα

κι εγώ σαν Διογένης

κι αν θες να μην πονάς

σταμάτα να προσμένεις.

Γίνε κάποιος και θα δεις

να σ' "αγαπήσουνε" πολλοί

απ' την δόξα σου να κλέψουν

και Θεό να σε παινέψουν.

Σ̌αν είσαι άγνωστος κανείς

κι έτσι το σύστημα ανθεί.

Έτσι το σύστημα ανθεί

κι ότι σκουπίδι προωθεί.

Την αλήθεια την σκοτώνει

με κώνειο ή την σταυρωνει

Είθισται.....

Αυτό ο Θεός σημαίνει / Ανδρέου Ειρήνη

Το ξέρω είναι ουτοπικό
τον κόσμο αυτό ν' αλλάξω
μα μέσα μου ένας θεός
μαύρων μιγάδων και λευκών
κι όλης της γης των θρησκειών
με σπρώχνει να φωνάξω .

Ένας Θεός που αγαπά
κι ούτε ποτέ του τιμωρά
μου λέει να μην σωπάσω
Ένας Θεός στα χαμηλά
κι όχι στους ουρανούς ψηλά
που δεν μπορώ να φτάσω.

Θεός εσύ θεός εγώ
έτσι είμαστε πλασμένοι
μέσα μας είν' ένας ναός
αγάπης πίστης και φωτός
με αδελφό κι ένα χριστό
αυτό ο Θεός σημαίνει.

Ένας Θεός που αγαπά
το ίδιο όλα τα παιδιά
δεν τα αφήνει να πονούν .
Δεν θέλει τάματα, λεφτά
ούτε κανείς να προσκυνά
θέλει μονάχα ν' ΑΓΑΠΟΥΝ.

Το εφάπαξ του ποιητή / Ειρήνη Ανδρέου

Η προδοσία έρχεται
πρώτα απ' τον λαό
που δυστυχώς ανέχεται
μαχαίρι στον λαιμό..

Έγινε υποχείριο
της σάπιας εξουσίας
Και καρτερά τον Κύριο
άπραγος στην ουσία.

Η εξουσία τον έμαθε
στον φόβο του ποντάρει
Ο λαός όσα κι αν έπαθε
Το ΕΓΩ δεν κουμαντάρει.

"Ωχ αδελφέ" το σλόγκαν του
κι ο καναπές στρωσίδι
μα μη πεις για το κόμμα του
αρχίζει το βρισίδι.

Κι αντί να αγωνίζεται
για ήθη και αξίες
για χρήμα αγωνίζεται
γλείφοντας εξουσίες.

Συνένοχος στο έγκλημα
ενάντια στην πατρίδα
πρώτος σ΄ολα τα έθιμα
στο "φαίνομαι" ατσίδα!!!!

Αν δείς κόσμο κάπου πολύ
για θέαμα ειν' μαζεμένος
μ' ακρα του τάφου σιωπή
που εβρέθη κουρεμένος..............

Άκρα του τάφου σιωπή
που χρόνια τον εμπαίζουν
και οι ανήθικοι μισθοί
τον πρώτο ρόλο παίζουν.

Πως το ανέχεσαι λαέ
να αποζημιώνουν
κλέφτες που τρώγαν από σε;
Φίδια εμέ με ζώνουν.

Κάποιοι μετράνε και το σεντ
για να τα βγάλουν πέρα
κι αυτοί τα έχουν για καφέ
σιχάθηκα αυτή τη λέρα.

Την λέρα της πολιτικής
κι αυτούς που την ψηψίζουν
μα την αλήθεια άμα πεις
σαν φταίχτη σε ραπίζουν

"Σωτήρες", γλείφτες μια γενιά
όλοι αγαπούν το χρήμα
κρίμα στ΄ΑΘΑΝΑΤΑ παιδιά,
τους φτύνουν απ' το μνήμα .

Πιστέψανε σε λευτεριά
και δώσαν την ζωή τους
γι αυτά τα δίποδα θεριά
που βλέπουν την βολή τους.

Μα καταθέτουν στέφανα
σαν Πόντιοι Πιλάτοι ,
σαν ρήτορες στα έδρανα
με κροκοδείλιο δάκρυ.

Γι αφύπνιση αγωνίζομαι
μ΄αυτοί για τους μισθούς τους
τι κι αν ξελαρυγγίζομαι,
έχουν τους αυλικούς τους..

Όλοι μαζί επιχείρηση
το κράτος αφανίζουν
και με μου μένει η σύγχιση
κι οι τούρκοι αλωνίζουν.

ΚΑΝΕΙΣ σωτήρας ξέρε το
λαέ και μην ελπίζεις
ξένοι δικοί την πάντα τους
μα εσύ... καρναβαλλίζεις

Τον ποιητή και τον φτωχό
μας έχουν για αποφάι
ίσως στο χώμα σαν βρεθώ
με εφάπαξ μου στεφάνι,

κάποιοι φτωχοί λόγο μου πουν
με ένα "ενθάδαι κείται
ο ποιητής με δίχως νου
που έφτυνε τους γλείφτες"...

Κι η προδοσία στέφθηκε με κλάδο ελιάς / Ανδρέου Ειρήνη

Εσείς που πάνω από ηρώων μνήματα κομπάζετε
με δάφνινα στεφάνια και λόγια πατριωτικά
μα την θυσία τους ασύστολα ντροπιάζετε...
μέχρι τα μπούνια βουτηγμένοι στην βρωμιά

Αυτοί που αμούστακα παιδιά ζώναν μ' εκρηχτικά
κι είχαν για σύνθημα Πατρίς Θρησκεία Λευτεριά
τα στέλνανε σφαχτάρια τρυφερά στου λύκου την φωλιά
δεν ‘ξεραν πως ο θάνατος τα καρτερούσε στην γωνιά ;

Για ποια Πατρίδα ποιά θρησκεία , Λευτεριά καυχιέστε
εσείς που επροδώσατε κάθε ιδανικό;
Τον θάνατο Αθάνατο με στόμφο τον ελέτε
της Μάνας δεν σηκώσατε ποτέ σας τον σταυρό..........

Κι αυτοί που δεν ζωστήκανε μ’ εκρηκτικά
μα μόνο φανατίζανε αμούστακα παιδιά
για ένα μίσος που το λέγανε αγώνα Λευτεριάς
ήταν οι ίδιοι που ήρθανε ξανά και φέρανε την συμφορά

Κι η προδοσία στέφθηκε με κλάδο ελιάς

[Ηταν αμούστακο παιδί ] / Ανδρέου Ειρήνη

'Ηταν αμούστακο παιδί 
όταν το ντύσαν στο χακί 
μ ένα της μάνας φυλαχτό 
να μην το βρει ποτέ κακό ..
Μα όταν την πήγαν να το δει
απ' το αμούστακο παιδί
απέμεινε το φυλαχτό
κι ένα … οστό...
Κι ήταν αμούστακο παιδί
που δεν εγεύτηκε φιλί 

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

ΑΧ ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΚΥΠΡΟ ΜΟΥ / Ανδρέου Ειρήνη

Αχ ματωμένη Κύπρος μου
και τι σου μέλλει ακόμα..
σκύβω βαθιά και προσκυνώ
το άγιο σου το χώμα.

Που μέσα του στενάζουνε
Αυξεντίου κι Ευαγόρες..
πάνω από κάσες κόκκαλα
σπαράζουν Μάνες κόρες.

Που πήγε η θυσία τους;
Το αίμα τους που πήγε
που' δωσαν για την Κύπρο τους;
το "ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ" που πήγε;

Που πήγανε τα ήθη μας;
που πήγανε οι αξίες;
Βουλιάζουμε στην λήθη μας
ξεχνάμε Eλευθερίες.

Μας θάμπωσαν τα χρήματα...
αλίμονο ΠΟΥ ΠΑΜΕ
που στα δικά τους μνήματα
χωρίς ντροπή πατάμε;

Και τρώμε και χαιρόμαστε
μες σε χορούς και γέλια,
για σένα δεν νοιαζόμαστε
μόνο για... τσιφτετέλια....

Αχ ματωμένη Κύπρος μου
και τι σου μέλλει ακόμα
σαν κι ο στερνός ο πρόσφυγας
θα μπει μέσα στο χώμα;

Σαν σε ξεκοκκαλίσουνε
για μίζα θα σε δώσουν
και ΦΤΟΥ στα ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ τους
σαν θα σε παραδώσουν

Στροβιλίσου / Ανδρέου Ειρήνη

Είναι κάτι πρωινά που σε μαγεύουν..
άνοιξε τις κουρτίνες , τα παντζούρια
να πλημμυρίσει το δωμάτιο με φως..
τα χέρια άνοιξε και στροβιλίσου
με γέλιο και νάζι στον καθρέφτη μπρος..
Κτενίσου όμορφα , όμορφα ντύσου
κι αμόλα στη ζωή , που τρέχει, φεύγει..
Όσα σε πλήγωσαν ξέχνα , θυμίσου
το παιδάκι που κάποτε ήσουν....
Πάρ' το απ' το χέρι , και στροβιλίσου
στροβιλίσου, στροβιλίσου, γέλααααα
βγες έξω, άγγιξε, μύρισε, ζήσεεεεεεεε
πέτα ψηλά.. φτάσ΄τον Θεό
κλείσε τα μάτια και προσευχήσου
να δώσει αγάπη , ν' απλώσει φως
σε κάθε γωνιά πάνω στη γη
να σβήσει το δάκρυ από κάθε παιδί.
και στροβιλίσου και προσευχήσου
γέμισε μ' αγάπη την ψυχή σου.........

Δεν θέλω τίποτε άλλο / Ειρήνη Ανδρέου

Δεν θέλω τίποτε άλλο στην ζωή
Τα έχω όλα, μα όλα , όλη την γη!
Τον ήλιο, τα λουλούδια , το φεγγάρι,
τη θάλασσα ,τ’ αστέρια……
ποιός μπορεί να μου τα πάρει;
΄
Για μένα κάθε μέρα είναι γιορτή
κρατάω στην ψυχή μου ένα παιδί...
την πίκρα και τον πόνο προσπερνάω
φίλους κι εχθρούς όλους σας αγαπάω.

Δεν θέλω τίποτε άλλο στην ζωή…
ένα φιλί ,μιαν αγκαλιά , λίγο ψωμί.
Κι αν έρθει ο χάρος να με πάρει.
το μάτι θα του κλείσω
με τσαχπινιά και χάρη.