Αν δεν ήταν Ανάσταση

Αν δεν ήταν Ανάσταση,

όλη η γη θα ΄ταν άγχος,

η ελπίδα δεν θ΄ άνοιγε

τα πλατιά της φτερά,

να πετάξει ψηλότερα,

να περάσει τους κόσμους

τους φθαρτούς, για τους άφθαρτους,

για να βρει τη χαρά.

Αν δεν ήταν Ανάσταση,

πόσος πόνος και θλίψη.

Ματωμένα τα δάκρυα

θα κυλούσαν στη γη,

σαν τυφλοί θα γυρίζαμε

κι οι βαριές αλυσίδες των παθών

θα μας σφίγγανε,

θα γινόταν πληγή.

Αν δεν ήταν Ανάσταση,

της αγάπης τα ρόδα

μονομιάς θα ξεφύλλιζε

του κακού ο βοριάς.

Κάποιο ΄χέρι παρήγορο

τα θερμά δάκρυα μας

σπλαχνικά δε θα σκούπιζε,

στη σιωπή της νυχτιάς.

Αν δεν ήταν Ανάσταση,

ο σταυρός, σου ψυχή μου,

στης ζωής τον ανήφορο

θα ‘ταν τόσο βαρύς.

Με σταγόνες αιμάτινες

θα λουζόνταν οι δρόμοι,

και χολή για τη δίψα σου

θα σου δίναν να πιεις.

Αν δεν ήταν Ανάσταση,

τα λουλούδια π’ ανθίσαν

και στολίσανε κάποτε

τη μικρή μας γωνιά,

μες στο χώμα θα πέθαιναν

και του πόνου τα χέρια

θα εσφίγγαν μερόνυχτα

την πικρή μας καρδιά.

Ω! ψυχή μου για κοίταξε,

πως χρυσώνει ο κάμπος

οι καμπάνες σημαίνουνε

των γλαυκών ουρανών

το κεφάλι σου σήκωσε,

η Ημέρα ορθρίζει,

τα σημεία το δείχνουνε

των δικών μας καιρών.

Μη ποτίσεις με δάκρυα

ό,τι κλείνει το χώμα,

σαν η πύλη να έκλεισε

της Πατρίδας ψηλά.

Η Ανάσταση έγινε,

κοίτα πίσω απο τ΄ αστέρια,

κοίτα πάνω απ΄ τα σύννεφα,

που ο ήλιος γελά.

Συλβία Ρέα 

Πολύ πριν

Πέτρο, μη κλαις... Τα δάκρυα δεν ωφελούν...

κι ούτε τα λόγια πάντοτε μιλούν...

Δεν Τον ανέβασε στο ξύλο η άρνησή σου.

Είχε δεχτεί το Γολγοθά πριν... απ' τη γέννησή σου!

Πορτινός Σπύρος 

Ανοιξιάτικος θρύλος

Δεν ήταν -λένε-

πάντα τ' αγκάθια

έτσι μονάχα

δίχως ανθό.

Κι αυτά λουλούδιαζαν το Μαγιαπρίλη,

μέχρι που, κάποιο δείλι

άνομα χέρια στεφάνι τάπλεξαν για το Χριστό.

Τ' αγκάθια μπήχτηκαν ίδια καρφιά,

βόγγησαν-μάτωσαν

κι ούτε που βγάλανε λουλούδι, πια.

Πορτινός Σπύρος 

Οδεύοντας............................του Πορτινού Σπύρου

Να μη σκιαχτείς. Μη φοβηθείς.

Μπόρα είναι θα περάσει.

Νερό βροχής και θα λουστείς.

Νέφι και θα μεριάσει.

Θα 'ρθει αυγή, ήλιου, λαμπρή

Γλάρος και θα πετάξει.

Και τρυφερή, γλυκιά φωνή.

Πρόσμενε, θα σε κράζει.

Πόσες δε διάβηκαν χιονιές,

Πόσες της μπόρας οι νυχτιές.

’σπλαχνες ώρες απονιάς.

’μετρες μέρες συννεφιάς.

Κι είναι η φωνή, μπάτη πνοή.

Λύχνος κι αργά θα λάμψεις

Ρόδου οσμή Μάη γιορτή:

"Ήμουν εκεί, κάθε σου αυγή.

Χέρι Σταυρού να πιάσεις".

Ο φίλος μου ο σπουργίτης

Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι δεν σπειρουσιν, ουδέ θερίσουσιν, ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας και ο Πατήρ σας ο ουράνιος τρέφει αυτά (Ματθ. 6:26)

Μη φοβηθήτε λοιπόν, πολλών στρουθίων διαφέρετε σεις (Ματθ. 10:31)

Είχα ένα φίλο αλήτη

που περνούσε από το σπίτι

κάπου κάπου για βεγγέρα

να μου πει μια καλησπέρα.

την τραγιάσκα του στραβά

μαυρογκρίζα και καφιά

και κουστούμι πάντα ίδιο

και με μπόρα και με ήλιο.

Δίχως "μέλλον", δίχως στέγη,

πάντα σφύριζε με κέφι!

Δίχως έγνοιες και σκοτούρες

όσα πάνε κι όσα 'ρθούνε...

Όταν μ' έβλεπε τα βράδια

με πρησμένα τα ποδάρια

απ' τους δρόμους της ημέρας

έβαζε -θυμάμαι- γέλια...

Κούναγε το κεφαλάκι

και μου τσίριζε λιγάκι

ειρωνικά. Σαν πεθάνεις

τα λεφτά τι θα τα κάνεις;

Την αυλή μου είδα τώρα

χιονισμένη και η μπόρα

λυσσασμένη μαστιγώνει.

Τώρα είπα θα παγώνει

ο φτωχός μου ο αλήτης

-αν δεν ήταν μακαρίτης!-

για να μάθει να γελάει

τη ζωή. Όταν μου σφυράει

μία γνώριμη φωνή

πίσω απ' το αχνό γυαλί

και στο ξύλινο περβάζι

να ο αλήτης διασκεδάζει.

Ήταν πιο παχύς! κι ωραίος!

πιο ζεστά από με ντυμένος!

Και τραγούδαγε με κέφι

"Δόξα τω Θεώ που μ' έχει".

Πορτινός Σπύρος 

Tο στίγμα της πόλης

Παγερό σκοτάδι αργοτύλιξε την πόλη

των χαμένων παραισθήσεων,

ενώ τα γκρίζα κτίρια

πήραν τη μορφή μαύρων

άκαπνων καμινάδων

που έστεκαν επιβλητικά, απρόσιτα...

Tα φώτα ζωήρεψαν...

Oι δρόμοι γυάλινοι αγωγοί

εναλλασσόμενης αιθάλης

φορτίζονται με ταχύτητα και βοή

από τον ρου των τροχοφόρων.

Mια μεταβλητή μηχανική καθημερινότητα

αλυσοδένει την ασυνείδητη

αιχμαλωσία του σήμερα,

δίνοντας το στίγμα

της απρόσωπης κοινωνίας,

με ξεθωριασμένες μορφές

που ψηλαφούν στα τυφλά

και χάνονται στα πεζοδρόμια

σαν μουντές σκιές στις γωνιές,

να ψάχνουν με μάτια θολά,

αγγίζοντας με χέρια χλωμά, το εφήμερο,

έχοντας ξεχάσει το αύριο,

ένα αύριο που οδηγεί

στη σωτηρία με τον Xριστό.                                                     Πετρέλης Δημήτρης 

Xρόνος, αιώνας, χιλιετία

Kάτω από τη θέα του ανθρώπινου γένους

κι ενώ ο ήλιος άλλαξε τελευταία φορά με το φεγγάρι

το ηλεκτρονικό χρονόμετρο

σαν νυστέρι ακτίνας λέιζερ διεισδύει με ακρίβεια

στο νέο χρόνο,

φέρνει τον εικοστό πρώτο αιώνα

εισβάλλοντας κυριαρχικά

στο άδηλο φάσμα της τρίτης χιλιετίας,

αφήνοντας πίσω τους αιώνες στοιβαγμένους

σε ογκώδεις ιστορικούς τόμους

στη γιγάντια βιβλιοθήκη

του παγκόσμιου στερεώματος,

με επιτεύγματα τεχνολογικών εξελίξεων,

μεταβολών, επιστημονικών ερευνών,

ανακαλύψεων και ταχυτήτων,

καθώς και με μελανές σελίδες καταστροφών,

πολέμων, φτώχειας και δυστυχίας.

Mέρες που χωνεύτηκαν,

σαν κόκκοι κινούμενης άμμου

στη γυάλα της κλεψύδρας

στρατεύονται πια μονάχα σε μνήμες

σαν παλιές κόπιες βωβού κινηματογράφου,

λάφυρα για τις επόμενες γενιές

που θα σύρουν το δούρειο ίππο

μέσα στα τείχη του νέου αιώνα.

Mε την εκπνοή της δεύτερης χιλιετίας,

ενταφιάστηκε ως οριακό καθεστώς

ο τελευταίος αξιοσήμαντος αιώνας της.

Ένα ταξίδι προς το ανεξερεύνητο,

αποτελεί την αιχμή του δόρατος

της νέας χιλιετίας,

η αρχή του χρόνου.

Aνοιχτοί δρόμοι, εμπόδια,

άγνωστες πτυχές,

εφήμεροι στόχοι,

σε ένα τεράστιο παζλ

που μπαίνει το πρώτο κομμάτι,

μετά ακολουθεί ένα δεύτερο,

ένα τρίτο...

Όμως ο Kύριος παρατείνει το έλεός Tου.

Oι μέρες για Kείνον είναι

«μία ημέρα ως χίλια έτη

και χίλια έτη ως ημέρα μία».

Δίνοντας πνοή πόθου

στο φως της νεότοκης αυγής

το ψηφιακό ρολόι

συνεχίζει τη μακραίωνη πτήση του

στο αινιγματικό μέλλον:

«έξι και δέκα και τριάντα δευτερόλεπτα...».

Πετρέλης Δημήτριος 

Κόντρα στο ρεύμα

Οι πικροδάφνες έριξαν και τα τελευταία άνθη τους

με λίγα φύλλα στις τάφρους των σκιερών δρόμων.

Στο μέσο της ασφάλτου ιαχές.

Η πορεία έφτανε με παλμό, ρυθμικά συνθήματα

ενισχύοντας τα αιτήματα,

την αγανάκτηση,

τον παροξυσμό της κατευθυνόμενης ανάγκης και έξαρσης,

στηριγμένο στο νάρθηκα νεόπλαστων ιδεαλισμών

της πρόσκαιρης πάλης των αυτόκλητων αγωνιστών.

Ήμουν εκεί θαρραλέα στρεφόμενος

ενάντια στις μεταμοντερνισμένες υστερίες καινότυπων ρευμάτων.

Βάδισα σταθερά αντίθετα με τους παρορμητές του άλγους της ζωής.

Φράζοντας τα αφτιά μου, ενήργησα με τη δύναμη της αντίστασης

ενώ Αυτός ήταν καθοδηγητής μου, ασφάλειά μου.

Διαπέρασα τα ρομποτικά ανδρείκελά τους,

όπως η πέστροφα πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα του ποταμού,

όπως ο αμετακίνητος ογκόλιθος στην κοίτη του

χωρίς την παραμικρή υγρασία μέσα του,

ύστερα από χρόνιους τόνους νερού πάνω του.

Αντιμετώπισα κόντρα τον άνεμο, κόντρα το κύμα.

Βγήκα στο πίσω μέρος του ανθρώπινου τούνελ

κρατώντας το θέλημά Του,

κοίταξα πίσω...

Η άσφαλτος άδειασε, η πορεία διαλύθηκε...

Οι πικροδάφνες στην ακροστοιχία των δρόμων άνθιζαν πάλι.

από τον Πετρέλη Δημήτρη

Με τα χειρόβολα στο χέρι

Καλό μου περιστέρι

καθένας ξέρει,

πόσο σκληρό για σένα είναι

να φύγεις γι άλλα μέρη.

Εχθρούς θα συναντήσεις.

Βοριάδες, μπόρες

που να σταθείς δε θα 'χεις, ξέρω,

τη φωλίτσα σου

πόσο θα νοσταλγήσεις.

Μ' αν μείνεις, πες μου ποιος θα φέρει

του λυτρωμού το μήνυμα

στον κάθε σκλαβωμένο;

Να φύγεις πρέπει, καλό μου ταίρι,

όσο σκληρό για σε κι αν είναι

για να 'χεις τη χαρά να 'ρθεις

με τα χειρόβολα στο χέρι.

  από τη Μαρκεσίνη Βασιλική

Έκσταση

Είναι τόσο γλυκιά απόψε η βραδιά

όπως την ασημώνει το φεγγάρι.

Την βλέπω, την ακούω.

Την αναπνέω.

Έτσι όπως σκάει απαλά το κύμα στην ακτή.

Ο λόφος πλάι με τις ελιές.

Μέσα στις καλαμιές ο βάτραχος,

πιο πέρα το τριζόνι,

το νυχτοπούλι από μακριά.

Σηκώνω το κεφάλι μου ψηλά

πέρ' απ' τ' αστέρια.

Είναι τόσο γλυκιά αλήθεια η βραδιά

όπως την ασημώνει το φεγγάρι

μήπως απόψε είναι που ο Κύριος θα 'ρθει

μαζί Του να μας πάρει;

  από τη Μαρκεσίνη Βασιλική

Διψάς

"Ω, όλοι εσείς που διψάτε, ελάτε στα νερά"

Ησαΐας. 55:11

Διψάς

κι είναι κρίμα

να σκύβεις στη στέρνα

να παλεύεις να βγάλεις νερό.

Ραγισμένη όπως είναι

κι αν έχει λίγο

θα 'ναι θολό.

Μέσ' απ' του βράχου

τη σχισμή

βγαίνει το Ζωντανό Νερό.

Έλα να πιεις να ξεδιψάσεις

όπως ξεδίψασα κι εγώ.

 από τη Μαρκεσίνη Βασιλική

Έκσταση

Είναι τόσο γλυκιά απόψε η βραδιά

όπως την ασημώνει το φεγγάρι.

Την βλέπω, την ακούω.

Την αναπνέω.

Έτσι όπως σκάει απαλά το κύμα στην ακτή.

Ο λόφος πλάι με τις ελιές.

Μέσα στις καλαμιές ο βάτραχος,

πιο πέρα το τριζόνι,

το νυχτοπούλι από μακριά.

Σηκώνω το κεφάλι μου ψηλά

πέρ' απ' τ' αστέρια.

Είναι τόσο γλυκιά αλήθεια η βραδιά

όπως την ασημώνει το φεγγάρι

μήπως απόψε είναι που ο Κύριος θα 'ρθει

μαζί Του να μας πάρει;

από την   Μαρκεσίνη Βασιλική