Ακατοίκητη-Μέτσιου Κατίνα

Άλλαξα.. έκανα την καρδιά ακατοίκητη..
στα πλαίσια της νέας αισθητικής.. της νέας ταυτότητας..της καινούργιας υπερβολής. Μόνο η αντανάκλαση στον καθρέφτη του νου μπορεί να με περιγράψει. Απογεύματα με γυαλί μες την καρδιά..
μοναχικά απογεύματα του κόσμου..
με δίχως προορισμό..
καμιά ματαίωση. Άδεια σπίτια παλιά..σημάδια στους τοίχους ζωής χρεωμένης. Το ελαφάκι μου θα έρθει αύριο..
με μια πληγή στο στήθος...
μπορεί και να ’ναι από τον καιρό..
αυτόν που πέρασε μακριά μου. Αύριο θα’ρθεί..
θα’ ναι γιορτή εκεί..στη χώρα των αγγέλων. Τώρα το λένε βότσαλο σκληρό και προσμονή..
τώρα το λένε παιδάκι μου αόριστο.. παιδάκι μου από φίλντισι και μέλι..
χωρίς όνομα ανάμνηση και βουητό του ανέμου το λένε. Φτερούγες ονείρου που τσακίστηκε έμειναν να κρατώ στα χέρια
κι ένα κορμάκι από το ανήλιαγο μου πεπρωμένο που τώρα το λένε θάνατο. Παιδάκι μου αόριστο..
καταπίνω την σιωπή και θρήνους φτύνω..
με έναν λυγμό οριστικό

Πρώτο βραβείο στους Πανελλήνιους Ποιητικούς Αγώνες Δελφών 2015

Κανείς δεν μίλησε για γιατρειά: Ποιητική Συλλογή της Κατίνας Γ. Μέτσιου (εκδόσεις Carpe Librum, 2014)

Θέλει κάτι να βγει από μέσα μου...θέλει ο Θεός κι ο δαίμονας να βγουν και να χο-ρέψουνε με τις κραυγές μου...
Θέλω να φτύσω τις αλήθειες μου να πλυθούνε όνειρα ανίερα και πράξεις λησμονη-μένες να υψωθούν...
Θα υψωθούν και θα με δείχνουν με το δάχτυλο....
"Είναι αυτή που μας αποκοίμησε με παραμύθια του μυαλού της...Γυρεύει ήρω-ες...χλευάστε την...όποιος γυρεύει ήρωες να παραδοθεί στο σκοτάδι..."
Θέλω να αγγίξω το σκοτάδι που χρεώθηκα και την θάλασσα και το φιλί σου χωρίς να χάνω την σκιά μου...
Θέλω να αναπαυτώ "εν πολέμω" και να σκάσω μύτη λευκό συννεφάκι πάνω από το μπαλκόνι σου...
Κουβάλα με μαζί σου...να έχεις κάτι κι εσύ να ανασταίνεις...για να μάθεις να θέλεις ακατάπαυστα...
Θέλω να είμαι εδώ την μέρα αυτή που δεν θα μπορεί κανείς να με βλέπει...

Κανείς δεν μίλησε για γιατρειά : Ποιητική Συλλογή της Κατίνας Μέτσιου (μικρό απόσπασμα)

Θέλει κάτι να βγει από μέσα μου...θέλει ο Θεός κι ο δαίμονας να βγουν και να χο-ρέψουνε με τις κραυγές μου...
Θέλω να φτύσω τις αλήθειες μου να πλυθούνε όνειρα ανίερα και πράξεις λησμονη-μένες να υψωθούν...
Θα υψωθούν και θα με δείχνουν με το δάχτυλο....
"Είναι αυτή που μας αποκοίμησε με παραμύθια του μυαλού της...Γυρεύει ήρω-ες...χλευάστε την...όποιος γυρεύει ήρωες να παραδοθεί στο σκοτάδι..."
Θέλω να αγγίξω το σκοτάδι που χρεώθηκα και την θάλασσα και το φιλί σου χωρίς να χάνω την σκιά μου...
Θέλω να αναπαυτώ "εν πολέμω" και να σκάσω μύτη λευκό συννεφάκι πάνω από το μπαλκόνι σου...
Κουβάλα με μαζί σου...να έχεις κάτι κι εσύ να ανασταίνεις...για να μάθεις να θέλεις ακατάπαυστα...
Θέλω να είμαι εδώ την μέρα αυτή που δεν θα μπορεί κανείς να με βλέπει...          

ΑΝΑΛΗΨΗΣ ΤΥΧΗ / Μέτσιου Κατίνα

Β΄Βραβείο στον 5ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό ΕΛΙΚΩΝ 

Είναι μερικές μέρες που μοιάζουν με της Αναλήψεως.
Ουρανός τρέχει στις φλέβες,
οι Αρχάγγελοι φορούν κράνος
και με προσπερνούν στην εθνική.
Μηχανόβιοι οι μάγκες τελικά!
Υπάρχει πέλαγος με το όνομα μου
να ακουμπήσω τις νύχτες μου?
Σε κάποια παράλληλη πόλη δεν νυχτώνει ποτέ.
Αλώβητη πόλη.
αποκαμωμένη να κουβαλάει στη μήτρα τόσο φως…

Υπάρχει πέλαγος να γεννήσει την τύχη μου?

Την άλλη μου τύχη που κρεμιέται από το χερούλι της βαλίτσας και πάει βόλτες.

Είναι τύχες που μοιάζουν με της Αναλήψεως.

Έχω κάτι ακουστά…
Μυστικό που ξεφεύγει από το τραγούδι των πουλιών
και με βρίσκει σε άλλον αιώνα…
Κεντημένα πουλιά στο τραπεζομάντηλο..
τρώνε από την ανάσα της μάνας.
Μάνα μου εξ ουρανού και συνθλίψεως τραγούδι…
Κάθε μέρα είναι της Αναλήψεως στην παράλληλη πόλη
και στην άλλη μου τύχη.

αναδημοσίευση από: http://viotiaplus.gr/2016/06/01/%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-5%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AE/