Αδιόρατο πάθος / Στόφορος Νίκος

Σκέψης αγέρας αισθητός και σάλεψε η αγάπη 
ν' αγγίξει την ανασαιμιά 
που καίει το φυλλοκάρδι! 
Ανέσπερος πόθος, ενστικτώδης απαύγασμα 
αδιόρατο πάθος
μυστηρίου το ξάφνιασμα!
Ομιλών άνεμος, ενσαρκωτής των όντων
επελθόν εν ώραν απρόσμενων
στης μοναξιάς το χάσμα
στο χάραμα της προσμονής
με της πειθούς τους ήχους!
Αιθεροβάμων άφθαρτος, τ' άγνωστο ροκανίζει
ο Νους στοχαζει φλογερός
τ' όνειρο να διλήσει . . .

Σε νιώθω / Νίκος Στόφορος

Νιώθω το άρωμα από τα χείλη σου *
νιώθω του έρωτα σου την παρουσία
νιώθω τα μάτια σου να καρφώνονται
στην δικιά μου πλέων την εξουσία!
Νιώθω στα χέρια μου, ν' ακουμπάς την υφή σου
νιώθω κραυγές στα βαθιά της ψυχή σου *
νιώθω τα θέλω σου και τους καημούς σου
νιώθω τη δύναμη που κρατώ τους σφυγμούς σου!
Νιώθω τη πλήρωση, στους ουρανούς να μας πάει
νιώθω την έκσταση στην καρδιά να χτυπάει
νιώθω τ' αθάνατο, το μύρο, το θείο *
νιώθω τ' αγρίμι, της ζωής το λαχείο!
Νιώθω πως θέλεις, να γίνουμε "ένα"
νιώθω πως δίπλα, παραμονεύει το ψέμα
νιώθω αγάπη, μες στις καρδιές μας
νιώθω μια θάλασσα, είν' οι ζωές μας!
Νιώθω ματάκια μου, πως για σένα πονάω
νιώθω ανάσα μου, στη ζωή πως πετάω
νιώθω πως θέλεις μαζί μου να είσαι
νιώθω τη δύναμη, στον έρωτα ζήσε!
Νιώθω λαχτάρα μου, την θεϊκή σου ουσία
νιώθω στη σκέψη μου, τη καυτή φαντασία
νιώθω τα φόρτσα μας, μες τη μαγεία
νιώθω την έλξη, στη φαιά μας ουσία!
. . . * * Nikos D. Stoforos * *

Δοξαστικές ελπίδες / Νίκος Στόφορος

Χαμένοι στον ορίζοντα, σε κόμβους του κυκλώνα 
εσύ μ' ανέμους τριγυρνάς και σπέρνεις κυκεώνα! 
Τα κόκκινα τα σύννεφα 
στο γκρι τα έχεις ντύσει 
κι ο ήλιος απελπίστηκε
βαδίζει προς τη δύση.
Έβαλα στην υπομονή, το φωτεινό στεφάνι
για να ζυγώσει η ανατολή
στο μοναχό λιμάνι ...
Πουλιά πετούν και κελαηδούν
και κράζουνε οι γλάροι
την ανοχή της μοναξιάς
την έκαναν κουβάρι.
Στου Αίολου τις συρμαγές
που σκούζουν οι ανέμοι
διατρανεύουν ενοχές
τ' άδικα σαν αγέλη.
Ακούγονται οι αλαλαγμοί
σαν κύμα στο μουράγιο
σκορπάνε τα προδοτικά
μες στον υγρό τον τάφο.
Δεν είναι μόνο για χαρές
το μέλλον των αθλίων
έχει και βέβαιο θάνατο
"των ισχυρών τ' αντίο".
Το ανεπιστρεπτί των πονηρών
των άδικων, κατάρα
που την αγάπη ξέχασαν
στ' άνομου το τσαντίρι ...
Μονόδρομος διόδια
κι έσβησε το φιτίλι, δίχως ελπίδα πια ...
Κι η λάμια που τρανεύεται
με τον κακό της φλάρο
την πείρες στα ξοπίσω της
την τρέχεις στα κοντά ...
Ποτέ το "αύριο" βέβαιο, με τύψεις στη καρδιά
βαραίνει τη συνείδηση, τον έρωτα λυγά
βάζοντας παρωπίδες.
Μόνο μισισοσκόλιδα
τα χρυσοκεντημένα
έχουν αγγελικά φτερά
"δοξαστικές ελπίδες"!
'Που στα 'κανα λιανά' ... 

Ερμηνεία άγραφης αγάπης / Στόφορος Νίκος

Αισθάνθικα έντονα την ανάγκη 
ν' ακούσω ένα αηδόνι να κελαηδεί 
με ανθρώπινη γλυκύτατη λαλιά 
και σου είπα καλημέρα 
κοιτώντας την μορφή σου
μες της ζωής τα πλεγμένα κλαδιά
να φτερουγάς αλαφιασμένα ...
Άκομψα κομμένα λουλούδια αντίκρισα
και πεταμένα απ' την σκληράδα
σε ανθόσπαρτο κάμπο
μια ανιστόρητη αχαριστία δοκίμασα
μα σαν Τολμών, θα πω
το ξεπερνάω.
Πουλιά με γκρίζα χρώματα πετούν τριγύρω
ακούσματα σε άλλες γλώσσες ξενικές
μα τα δικά σου αρώματα και το μύρο
έχουν την άνοιξη
οι μαγικές σου φωνές !
Ανεβοκατεβαίνω την ουράνια κλίμακα
"ερμηνεία σε άγραφη αγάπη" που νιώθω
με λέξεις π’ ανακαλύπτω αυθύπαρκτες
έννοιες ενός κόσμου όμορφου
που θέλησα να δώσω.
Σφαιρικές εξηγήσεις, σημαδεμένα αισθήματα
ανεξίτηλες μνήμες στο απυρόβλητο γραμμένες
σου ψιθυρίζω μ' εξωτικούς τρόπους συνθήματα
από τ' αηδόνια οι μουσικοσυνθέσεις παρμένες !
. . 

. . Προ ουδενός δεν ορρωδώ / Στόφορος Νίκος

Ατενίζω μάγισσες λέξεις, μ' ένα παράξενο δέος 
μέσα στη συμπαντόσκονη 
και στων ορμών του πνεύματος 
μ' επίκτητο το κλέος! 
Στου χρονοβόρου τ' άδολο
στην άναρχη γκραβούρα
που καίνε τ' αετώματα, με μαγική πρεμούρα.
"Προ ουδενός δεν ορρωδώ"
με πείσμα υποδόριο και κόντρα στη φουρτούνα
"στα άνισα της εποχής"
στο μέτωπο της Γαίας.
Να εξεγερθεί η συνείδηση
ν' αδράξει σκόρπιες μέρες
και να μινύρουν ένθερμα, το φάρδεμα της σκέψης
π' ανοίγουν τα γαρύφαλλα
και προκαλούν τις γεύσεις.
Μια αγκαλιά χίλια φιλιά
κι η φλόγα να μας καίει
έτσι θα κορυφώσουμε
στων οργασμών το κάστρο!
Τ' άρωμα απ' τις ηδονές
γλυκιά να φέρει μέθη
κι η θάλασσα αναντίρρητη
σε τούτη την αντάρα!
. 

Τικ - Τακ του Νίκου Στόφορου

Σε παγκόσμια κλίμακα
ζωγραφίζω εσένα
της ζωής μου το ΈΝΑ
της ψυχής μου χαρά!

Μια λέξη σου, φθάνει
να σε κάνω τραγούδι!
Τα μπουμπούκια ν' ανθίζουν,
τρυφερό μου λουλούδι!

Τα μάτια σου γλυκοφιλώ,
να μην ξανά πονέσουν
στους Άνεμους έβαλα φτερά
για να τα προστατέψουν!

Εμένα με θαμπώσανε,
Τα μάτια τα δικά σου
τόσο που τα αγάπησα
και βρέθηκα κοντά σου!

Μην περιμένεις στα γραπτά
απ' της καρδιάς το κόκκινο μελάνι
να δω τα ματοτσίνορα
που μ' έχουν ξετρελάνει!

Να δω τα χείλη τα γλυκά
που μοιάζουν με κοχύλια
να τα φιλώ αχόρταγα
σαν Ίλιγγος με μίλια!

Κι αν βρω κλειστή την πόρτα σου
θα πιάσω να χτυπήσω.
"Τακ ~ Τακ", έτσι διακριτικά
μη φέρω αδιέξοδο
και να μη σ' ενοχλήσω ...

Να σου χαϊδεύω την καρδιά
με χίλια δυο λουλούδια ...
να μου χαϊδεύεις τη ψυχή
μ' ερωτικά τραγούδια!

Του κορμιού σου τα στολίδια
φλόγα είναι και χαρά
 νιώθεις λίγο μακριά μου
μα σε έχω αγκαλιά!

Δεν αντέχω, θα τ' ανάψω
για να σβήσω τη φωτιά
που ανάβεις στο μυαλό μου
και σκιρτάει η καρδιά!

Άνοιξε το παντζούρι σου
λίγο να σ' αντικρίσω
στα λαμπερά ματάκια σου
να σιγοψιθυρίσω!

Στις Άλπεις να φθάσει η σιωπή
με του Αϊτού φτερούγες
πέρα από νόμος σύνορα
να ακουστεί στις Ρούγες!

Κι αν μου στερήσεις να σε δω
κρατάω τη μορφή σου
την έχω κλειδαμπάρωτη
κι ας είμαι στην αυλή σου! 

Μες απ' τη κιθάρα /Στόφορος Νίκος

Σαν στο κατάρτι ανεβεί 
το φάρο αντικρίσει 
'τοιμάζει τη σαΐτα του 
με νότες να χτυπήσει 
που "μες απ' τη κιθάρα" του
παλεύει η καρδιά του
να δει τη γεύση του καημού
στη πλώρη να κοιτάζει
και να του λέει σ' αγαπώ
και διώξε το μαράζι
που κρύβεις με τη πένα σου
μέσα στα δάχτυλά σου
κι αγκάλιασε με να χαρείς
που καίω σαν κεράκι
κι εγώ για την προσπάθεια
που 'ρθες να μ' ανταμώσεις
μες από πέλαγα, θεριά
στη σκέψη να με νιώσεις! 

Αυτόφωτο συναίσθημα / Στόφορος Νίκος

Αυθεντική ανθρώπινη τοποθέτηση 
όμοια με ατόφιο διαμάντι 
πολλών καρατίων η άποψη 
οξυγόνο ανάσας σε μάχη! 
Η καλλιέργεια απαιτεί καθάριες σκέψεις
στης ζωής την ανηφόρα τη σκληρή
κι αν τις αδυναμίες παλέψεις
κάποια στιγμή θα βγεις νικητής.
Οι σχέσεις θέλουν σύμπλευση
κι ορίζοντα να λάμπει, θερμοκρασία, ήλιου φως
που έλκει την αγάπη!
"Αυτόφωτο συναίσθημα"
να δουν κι όσοι δεν έχουν
κι αν μιμηθούν κι αν προσπαθούν
κάτι θα καταφέρουν ...
Οι φωτοστόλιστες σκέψεις σου
άπτουν αισθητά του οίστρου τη σπίθα
που γίνετε φλόγα να κοσμούν
τα χρώματα που δίνεις <3 span="">
Με τις δικές σου ανταύγειες
η πένα μου ιδρώνει
μ' ένα χαμόγελο ψυχής
υψίστης σημασίας
π' ανοίγει τον ορίζοντα
να κελαηδεί τ' αηδόνι
με νότες κι άγραφους ρυθμούς
συλλογισμοί των πόθων ...
ένα πουλάκι τόσο δα
μεγαλουργός της φύσης!
Με κάνει κι έρχομαι κοντά
που τραγουδά η ψυχή σου!
To χέρι σου το θεϊκό, την πένα μου ακουμπάει <3 span="">
Κι αυτό το λίγο, να 'ξερες, πόσο πολύ για μένα! 

Η μαγεία στις στιγμές

Θέλω να σε ανοίγω αργά ~ αργά
ακρβοσπάνιο μου βιβλίο 
τους φθόγγους σου να μελετώ παράφορα
και ν' αποστηθίζω από 'σένα, το κάθε σημείο.
Περίπλοκες έννοιες, στα μέσα σου φύλα
και η αφή μου, σελιδοδείκτης σου καυτός
το φως του αρώματος σου, ν' ανακαλύπτω
και ν' ανασαίνω, μέσα σου διαρκώς ...
Να ζητάς απεγνωσμένα τη ματιά μου
τα σπάνια σου λόγια να ρουφώ
να γίνουμε μια ιστορία στο σύμπαν
δίχως τέλος και χωρίς γυρισμό ...
Κι όσο πιο βαθιά προχωράω
τόσο σ' αφομοιώνω ενωτικά
στη δική σου ανάσα εμψυχώνω
τα κύτταρα να γίνουν ζωτικά!
Είν' οι κουβέντες μου φτωχές να περιγράψω
τη δύναμη του πόθου στις αισθήσεις
κι όσοι τη ρίμα μου, "στραβά" κοιτάνε,
θα πελαγοδρομούν μέσα σε παραισθήσεις.
Σε ακουμπώ και τρέμεις με δονήσεις
οι ηδονές, κύμα πελώριο στον ισθμό
βιβλίο που ξεφυλλίζω, κορυφώνει
τον οργασμό, σε σχήμα ιερό.
Τα φύλλα σου συνεχώς ανασκελίζω
και λιώνουμε, ο ένας μέσα στον άλλον
εκστασιάζεται το πνεύμα στην αγάπη
δίνοντας την έννοια, των αφθάρτων!
Μέλι παχύρρευστο, καυτό, μέσα στους κόλπους
σε νότες άγραφες που μοιάζουν με κραυγές
με το "εμείς" μιλάμε στους ανέμους
με λέξεις άγνωστες ενώνουμε το μέλλον με το χθες!
Στο "τώρα", "η μαγεία στις στιγμές"! 

. Νίκος Στόφορος

*~* Ιχνηλάτης *~*

Πως ζω αυτή την μοναξιά,
μέσα σε πλίθος κόσμου
να στροβιλίζει στο μυαλό,
ζωή, μια ελπίδα δως μου !

Σαν σε απύθμενο κενό
βαδίζω στις σκιές μου
σαν Αγαλμάτων σιωπή,
αντιλαλούν οι Ιαχές μου !

Εντός μου αγέρας ταπεινός
σαν Ιχνηλάτης βγαίνει,
γνωρίζει τα Ίχνη γύρο μου ,
μα απόκριση δεν φέρνει ..

Πόνο σωρεύω διαρκώς ,
από την Απουσία ...
πως η αγάπη να πονά,
θριαμβεύει η απραξία.

Αδημονώ το είναι σου
ομίχλη στην καρδιά μου,
ακούω μες στην μοναξιά
μόνο τα βήματα μου.

Κάτι μου λέει πως έρχεσαι ,
καρδιά της μνημοσύνης
θυμάσαι λόγια λύτρωσης ,
αγάπης και γαλήνης! ! 

* * Nikos D. Stoforos * *

Βιολογικά καμουφλάζ

Νίκος Στόφορος 

Πόσες παραπλανήσεις ακόμα ;

Για να χορεύεις με το κουτσό άλογο σου

αποπροσανατόλισες οικτρά φίλες και φίλους

στο όνομα και στην έννοια της φιλίας

για να ταΐσεις τον αδίστακτο κακό εγωισμό σου

γιορτάζει κι ο τρισκατάρατος μια γέννα

που ο εωσφόρος είναι πλέων οπαδός σου.

Τι έκανες λιπών εσύ και ρωτάς ;

Δεν ξέρεις πως είν' έγκλημα ο δημόσιος διασυρμός ;

που τον δικάζουν άνθρωποι, ακόμα κι Ο Θεός ;

Μα θα μου πεις, έχει ντροπή ο σατανάς ;

Έχει συνείδηση στις ίασης το πνεύμα ;

Κι αυτούς που στα κρυφά μιλάς, μέρος αγέλης είναι

λύκοι που βιολογικά, καμουφλάρονται στο ψέμα...

Να καταστρέψετε μαζί "ότι καλό"

στις αρτηρίες έχει πλέων απομείνει

σου λένε πως είσαι ανεξάντλητη

η συμπεριφορά αυτή πηγάζει από κτήνη.

Δυστυχώς ο φιλοτομαρισμός κι ο άκρατος εγωισμός

σε σένα περισσεύουν σε μιά ακόμα γιορτή να χορέψεις

με σαδισμό και ρατσισμό, θα είσαι ανεπανάληπτη

τα ένστικτά σου μ' ένα δράμα, πάλι να τα πλέξεις ......

Έτσι παλεύεις διεστραμμένη πλέων φύση και γελάς

κι υποτιμάς τις αντίκες στης απήχησης το πνεύμα

σκέψου πως κάποτε κι εσύ σε μιά γιορτή

να βγάζεις ήχους, σαν ξεκούρδιστη λατέρνα.

Έχω στοιχεία που τα γράφω όλα αυτά

βλέπεις δεν είναι έτσι όπως τα είχες σερβίρει

η αλήθεια πάντα λάμπει κι ίσως να σου κάνει καλό

να διορθώσεις... Αν λίγη θέληση, σου έχει απομείνει.