ΜΑΝΑ / ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Μάνα μας έδινες ζωή και βύζαινες τον κόσμο
μέσα στα μάτια έσπερνες σιτάρι και κριθάρι.
Μ’ το αδράχτι ύφαινες τη μοίρα της φαμίλιας
να μεγαλώσεις τα παιδιά, ζωή για να μας δώσεις.
Πως ξεπερνούσες τη φθορά και τις συνήθειες!
Ένα θολό ποτάμι δάκρυα οι θλίψεις
κι η μνήμη είναι σκοτεινή
και οι εικόνες σου νωπές και σκονισμένες.
Τώρα απ’ το παραθύρι σου κοιτάς
με πρόσωπο θλιμμένο.
Μούσκευες με τα δάκρυα την ξέρα της ψυχής μας.
Αγνάντευες τη μοίρα, τη ζωή και τις παρέες
κι είχες παρέα μια ρυτίδα κι ένα δάκρυ
και τις εικόνες τις παλιές και νοτισμένες.
Μόνη σου τώρα πια μετράς τον χρόνο,
και τα παράθυρα κλειστά και σφαλισμένα.
Είχες στα μάτια το Χριστό, στα στήθη σου το γάλα
Και στις παλάμες έπλαθες ψωμί για όλο τον κόσμο.
Είχες χαρίσει την ζωή, μα σ’ έπνιγε ένα δάκρυ.
Σε μία κάμαρη νεκρή σε σκουριασμένα χρόνια
σκεφτόσουνα το χρέος σου, τα όνειρα του παιδιού σου
δεν πλέκεις τώρα την ζωή, μα πλέκεις το χαμό σου.
Στο παραθύρι σου σε βρήκαμε μια μέρα
να αγναντεύεις τη ζωή με βλέφαρα κλεισμένα.
Μας χαιρετούσες με ευχές
και είχες στα χέρια σου προζύμι ζυμωμένο
να πλάσεις λέει την ζωή μ’ ένα καρβέλι ήλιο.

ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ / ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ.

Στις φλέβες, κουβαλώ τη γη μου,
στο πρόσωπο τον ήλιο,
στο στήθος την νοσταλγία,
προχωρώ σταθερός κι ανέγγιχτος
και μιλώ με τα αγριοπούλια και τη θάλασσα,
νοσταλγώντας,
το γαλάζιο ουρανό της πατρίδας,
το χώμα που έγινε άνυδρο,
τον καπνό, τον ολόλευκο, να βγαίνει απ’ το πλοίο
ή απo ένα μαντείο, που το λένε «Δελφοί».
-κατοικία του ήλιου, κι ομφαλός της γης-.
Λαμπερός ο ήλιος, μας πορφύρωσε
κόκκινες πολιτείες ντυμένες στο χρώμα του,
υπομένουν στωικά τα καυτά χάδια του ήλιου,
στις αφιλόξενες γωνιές της Παλμύρας,
άλλοτε, σ’ ένα καραβάνι με βεδουίνους
παζαρεύοντας ανθρώπινες αδυναμίες.
κι άλλοτε πάλι, στην Αλεξάνδρεια και στον Πόντο,
ποντίζεις το καινούριο πλεούμενο
έλληνας κοσμοπολίτης και πολυτάξιδος
ταξιδεύεις στη χώρα του ήλιου..
με επιμονή μεταφέρεις μετάξια της Κίνας
έβενο και λιβάνι απ’ την Παλαιστίνη,
ζωής αρώματα κι επιταγές της μοίρας.
Το μαντείο δε δίνει πλέον χρησμούς
το «λάλων ύδωρ» σωπαίνει
σ έλουζε τότε η θάλασσα
κι η αρμύρα σε καλεί και σου λέει :
«Μέγα το της θαλάσσης Κράτος»
Αττική τριήρης, δρύινο έμβολο,
ναυμαχείς, τους νικάς κι ενδίδεις.
φόρεσες προβιά του ήλιου στο πρόσωπο ,
ανεμόπτερο η σκέψη, γρανάζι της μοίρας
«τριήρης της φυγής» μ’ ένα όνειρο,
σ ένα κόσμο «χλιδής» και «σαπίλας»
Ο ασκός του Αιόλου σαν άνοιξε
-ναυαγός η ανθρωπιά, δε θα μείνει-.
στα καράβια φορτώνεις τα όνειρα
- και κρεμάς φυλαχτό σου τη μνήμη-
Στην ξενιτειά γυρεύεις την τύχη σου
το στάρι πατρίδας θυμάσαι
χρυσές παραλίες και όστρακα
μα εσύ την πατρίδα θυμάσαι.
Πατρίδα δεν είναι τα χρήματα
του Αρταξέρξη η αυλή, τα «προικώα»
Πατρίδα μας είναι ο Άνθρωπος
η ψυχή του λαού και το χώμα
Δεν είναι βέβαια οικόπεδο
τα χωράφια, οι ελιές και τα σπίτια
είναι η σκέψη του Πλάτωνα
είναι η «γλώσσα μας» και η συνήθεια
Είναι η «πατρίς» το καράβι μας
η ανάσα, η ψυχή, τα «τραγούδια».
Γλύπτης ο χρόνος, στην ανθρώπινη ύπαρξη,
τα σύννεφα λύσανε τα πανιά τους,
πέτρωσε την ψυχή σου ο ήλιος,
και σου έφερε, νέα πατρίδα και νέους ουρανούς
Μελβούρνη –Σικάγο- Στουτγάρδη.
Ένα θλιμμένο φεγγάρι, οδηγούσε τη στράτα σου
κι ένα κοπάδι από άστρα στην αγκαλιά σου
Τις νύχτες, γύριζες στις ερημιές κι έβαζες άστρα,
τις μέρες έδιωχνες τους ίσκιους και φύτευες γνώση
και με δάκρυ τα πότισες.
Έσπειρες το κλάμα στη θάλασσα
και το κύμα αγρίεψε ξεσηκώθηκε
δάκρυσε ο ήλιος και χάθηκε
μια δροσοσταλίδα σε πότισε.
και μ’ αλέτρι του ήλιου όργωνες την έρημο
κι έσπερνες τα παιδιά του Παρθενώνα
και της Αγάπης.
Έσπειρες αγάπη στη θάλασσα
κι έβγαλες ειρήνη και δάκρυα.
Έσπειρες το στίχο στα στήθια σου
κι όλα φως κι ελπίδα ζωντάνεψαν.
Πέταξες χαλίκια στη θάλασσα
και τον κάτω κόσμο λευτέρωσες.
άνθισαν τα αμπέλια της θάλασσας
κάρπισαν οι κόρφοι των γυναικών .
έσμιξε η γη με τη θάλασσα
κι έσμιξαν πατρίδες και όνειρα!!! 

Γερογιάννης Γιάννης (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Γιάννης Γερογιάννης εργάζεται στην εκπαίδευση και ασχολείται με την ποίηση. Όπως ο ίδιος επισημαίνει: "Με παλιές φόρμες και φθαρμένα ίσως υλικά, προσπαθώ να ανακυκλώσω, σκέψη αρχέγονη για το περιβάλλον και τον άνθρωπο." 

Έργα του: 

• Ο «Μαραθώνιος δρόμος, δρόμος  Ειρήνης και πολιτισμού» 
• «Αμαδρυάδα»  Ποιητική Συλλογή (2016)
• “Η Αμαδρυάδα και τα ιερά δάση της Ελλάδας” Κείμενα για το περιβάλλον.(2017)

Έχει διακριθεί και τιμηθεί σε Λογοτεχνικούς Διαγωνισμούς. Ειδικότερα:

• Έπαινος το 2015 βραβεύτηκα στα «Βραυρώνια  2015»
• Β΄Βραβείο στον Δ΄ παγκόσμιο Διαγωνισμό Αμφικτυονίας Ελληνισμού
• Έπαινος το 2016 στον 6^ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό «Βραυρώνια 2016» 
• Α΄Βραβείο στον 1^Ο Διεθνή Ποιητικό Διαγωνισμό UNESCO Ζακύνθου 
• Βραβείο από την ΕΛΒΕ Σε «Διεθνή Λογοτεχνικό διαγωνισμό  για τον Αριστοτέλη»
• 2017/ Πρώτο βραβείο ΕΠΟΚ    
• Διάκριση από την UNESCO, για τον επαναπατρισμό των ελληνικών μαρμάρων.
•  Έπαινο σε Διεθνή Διαγωνισμό για το Ν. Καζαντζάκη
• Παγκόσμιο βραβείο για τη φύση έβδομη θέση σε διεθνή διαγωνισμό
• Πρόκριση στους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης, του 2017
• Β΄ βραβείο Αμφικτυονίας ελληνισμού στον 6^ο παγκόσμιο διαγωνισμό.
• Β έπαινο στον 1ο πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος της Εστια ΡΟΥΜΛΟΥΚΙΩΤΩΝ.

Ποιητικά κείμενα του φιλοξενούνται στην «Αμφικτυονία Ελληνισμού», «Αιτωλικά» «Επτανησιακή Λογοτεχνία» «μαρμάρων παλινόστηση»κ.τ.λ.

Ο ΣΚΥΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ / Γερογιάννης Γιάννης

Στο Αρχαιολογικό μουσείο, 

ένα αγαλματίδιο, 

εικονίζει ένα παιδάκι με το σκύλο του και 

με σύντομο τρόπο περιγράφει την ιστορία του, 

αλλά και την ιστορία της ανθρώπινης μοίρας.

Αγάπησε με δύναμη,

ένα μικρό σκυλάκι

φίλο πιστό και σύντροφο

σε όμορφη ζωή.

Μα το παιδί κοιμήθηκε

κι ο σκύλος πάει κοντά του,

φίλος πιστός και σύντροφος

στην άλλη τη ζωή.

Σε πέτρα από μάρμαρο,

όμορφα σμιλεμένη,

ωραία, αποτύπωσαν,

ετούτη τη σκηνή

Μικρασιάτες πρόσφυγες,

τότε κυνηγημένοι

Την έφεραν στους ώμους τους, για να μας οδηγεί.

ΑΞΕΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ / Γερογιάννης Γιάννης

Κωπηλατώντας το χρόνο

με κωπηλάτες τις μνήμες

φτάσαμε στην ακτή της Κριμαίας

κρεμασμένη κι αυτή

σ ένα κλώνο του δένδρου

τη μοίρα να ορίζει «χρυσόμαλλο δέρας»

το χρόνο η σκιά.

Χιλιόμετρα η θάλασσα

στενά –συμπληγάδες –λευκά περιστέρια

-προ πάντων ερωδιοί-

Χυτό το καλούπι με τέχνη στολίζουν

Γραικοί, που τον Πόντο τρυγούν.

Δεσμώτης του χρόνου

στον Καύκασο κραίνει

σοφία του Νότου, τα μπράτσα προσμένει

σοφού, δυνατού Ηρακλή.

Φωνάζουν οι μνήμες;… Σινώπη …

Βραυρώνα….Ταυρίδα. .Χερσώνα..

Γερό το σκαρί μας, με ξύλο Δωδωναίας

γερής κι αργασμένης δρυός

Χρυσάφι του απείρου-η τέχνη Ελλήνων-

τους Σκύθες στολίζουν με γνώση και φως.

Νομίσματα τέχνης, τοξεύουν σειρήνες

στον Βύζαντα λένε : Εδώ

Περάσματα μνήμης, λαοί αλιεύουν

ιχθύς και χαβιάρι, οξύρυγχη γνώση Σοφών.

Κριμαία σου κραίνω –Πορφύρα βαμμένη-

με Πούσκιν με Τσέχωφ με Ντον

στρατοί Μπαλακλάβα, Γιαλός τώρα Γιάλτα

πορφύρα ειρήνης, , βαμμένη. με αίμα λαών.

Εγγλέζοι και Γάλλοι και σκόνη απ’ τη μπότα ναζί

του Πόντου οι σφαγμένοι, εδώ αρμενίζουν

Αρμένιοι και ντόπιοι Ρωμιοί

κοιμάται η μνήμη, γεννά η ιστορία

τη βία, σα να ‘τανε χρόνια μαμή.

Σαν φάρσα προβάλλει –ανέκδοτο ίσως-

μα ζουν τραγωδία οι λαοί

Στη Λήμνο θαμμένοι

παιδιά νεαρών Αυστραλών

τι γύρευαν τότε στον πόντο της Έλλης.

γιατί οι συγκρούσεις λαών;

Γυρεύουν το μνήμα της Έλλης

την Τροία, τους δρόμους θαλάσσης

που χρόνια … Κεφαλλονίτες Γραικοί

εκεί έχουν τους τάφους, τα οστά τους προγόνους

σ αυτήν ακριβώς την ακτή

σε σένα προσμένουν θεέ του Καυκάσου

και κοίτα να βρεις Ηρακλή.

Την άλυσο κόψε και σαν Προμηθέας

προμήθευε Γνώση –Αξίες- Ζωή.

προμήθευε μύθους, θεούς και ανθρώπους

-προ πάντων θνητούς-και δώσε σοφία της γνώσης

ειρήνη….ψωμί …στους λαούς.!!!

ΣΕ ΣΑΣ ΜΙΛΩ / Γερογιάννης Γιάννης

Σε σας μιλώ, που δε σας φτάνει το ψωμί

σε σας, που ξεπαγιάσατε

σε σας, που σας το κλέψανε το Δίκιο και λουφάξατε.

Σε σας μιλώ, που τρέμετε τα φώτα και τους ίσκιους

που είδατε το αίμα και ουρλιάξατε

Ανίκητο θηρίο ο φόβος και δε νικιέται

με φωνές και με γαβγίσματα.

Στο σπίτι, αμπαρώσατε το σύρτη

και κλείσατε γερά και την αυλόπορτα.

Σηκώσατε παντιέρα μ’ υπομονή και σύνεση.

Αδράξατε τη μέρα και σε μια χούφτα ήλιο,

συνάξατε απόσταγμα και συμβουλές για επιβίωση.

Αδιαφορείτε όμως, για το φόβο των γειτόνων σας

λες και ο ήλιος, σταματάει στο κούτελο της μάντρα σας

οι νύχτες άγριες, σας ξύπνησαν

του σκύλου τα γαβγίσματα

και κάθε μέρα καταπίνετε, λυγμούς και ταπεινώσεις.

Θεριό ανίκητο ο φόβος

κι άμα δε ρίξεις τουφεκιά, σε σημαδεύει.

Τη θέση τη δικιά μου, δεν επήρατε

μέσα στα αγκάθια, κοντά μου δε βαδίσατε.

και το κεφάλι σκύβετε, γεμάτο ταπεινώσεις.

Σκυφτός λαός, θα ζει στης καταφρόνιας την ταπείνωση

κι ο θαρραλέοι στους αιθέρες και τα νέφη

με Λογική οι άνθρωποι εργάζονται

και σβήνουνε τους φόβους και τα ψεύδη.

Να σημαδεύετε το φόβο, κατακούτελα

και στην καρδιά, αντί για φόβο,

Βάλτε την Ελπίδα.