Εαυτοί

Και τώρα να σου λένε
σου έφερα τα ονόματα να τα συγχωνεύσεις
να τα υδρεύσεις
να τα κάνεις ευδιάκριτα στα σώματα
φουρκέτα που συγκρατά τα πρόσωπα ίδια επάνω σε εγωισμούς
-εκ πέιρας-
που στρώνουν αντωνυμίες στο εσύ και το εγώ.
Μεγάλο σπρωξίδι η ύπαρξη
αυτοδίδακτο
για να το καταλάβεις προυποθέτει τη λόγική μιας έκπληξης
λίγο η κωπηλασία των αισθημάτων
στον τοίχο μιας κοινωνικότητας έκθετης
λίγο η ανακήρυξη του μανταρίσματος
της καλλιτέχνιδος φύσης
άφθονα είδωλα…

Δεν είναι ξακάθαρο πρόσχημα
η συντήρηση των εαυτών!

ʼσε τον πόνο να σε βρει

ʼσε τον πόνο να σε βρει
αν είναι να έρθει.
Γίνε αέρας της φωτιάς και δέξου τον.
Τις νύχτες οι κάμαρες γίνονται αρμύρα
κι η λύπη διαγράφεται στο φως και δεν υπάρχει.
Έχεις το θέρος αγκαλιά
και κλαις για την ανάμνηση
Έχεις κλειδιά του ουρανού
και θες τα ʼσε τον πόνο να σε βρει
αν είναι να έρθει.
Γίνε αέρας της φωτιάς και δέξου τον.
Τις νύχτες οι κάμαρες γίνονται αρμύρα
κι η λύπη διαγράφεται στο φως και δεν υπάρχει.
Έχεις το θέρος αγκαλιά
και κλαις για την ανάμνηση
Έχεις κλειδιά του ουρανού
και θες τα ράμφη των αγγέλων
Κλίμα σιγής
κρασί γιορτής
ενθύμιο γαλήνης

Ο πόνος μας έφερε εδώ
μες της σιγής τα βάθη
Ο πόνος μας έφερε να δούμε
από του θεού της θάλασσα τα οράματα

Νέοι στο όνειρο

Νέοι στο όνειρο
στη μοναξιά ασυντρόφευτοι
Δυο στίχοι μονάχα η λύτρωση
μουσική και ρυθμός αταίριαστα πλήθη.
Στη μοναξιά περνάει η θύμηση ελλοχεύοντας αγώνες αέναους

Θελκτήριοι μύθοι οι καινούργιες καρδιές

Χόρεψα στην έρημο της πίκρας

Χόρεψα στην έρημο της πίκρας
πανέκδημη, γυμνή
λαμπάδα πόνου και νερού μαργαριτάρι
Αγγελοι βούτηξαν μαζί μου με φτερά αφρού
κρατώντας στον ορίζοντα το άρωμα που χύνεται
Κυλάει μια φλέβα
κρύσταλλο αναμμένο]
αγοράζεται

Τώρα θα ξέρω
γιατί ζω
Τώρα οι άγγελοι
θα πάρουν πίσω το μήλο...