Φθινοπωρινός αγέρας

Στρωμένη η οικουμένη με φως το ιλαρό
σαν εκκλησιά γεμάτη θυμιατών καπνό.
Οι άνθρωποι, μεθυσμένοι απ’ ουρανούς,
χιτώνες φόρεσαν προφητικούς.
Ψυχρό, εύθραυστο, παρθενικό το φως,
και στη δικιά του αγκάλη ο άνθρωπος.
Η λεία κι η ατλάζινή του αφή
τώρα κοσμεί και σβέρκο και ψυχή.
Στον κήπο οι στράτες με τα κόκκινα
χαλίκια, τα δικά του είναι τσαμπιά.
Και φύλλα που απ’ τα δέντρα γέρνουν, γέρνουν
βαριές φλοκάτες απαλά υφαίνουν.
Στη ζωοδόχο της ψυχής πηγή
έρχεται η αίγα της ανάμνησης να πιει
και μέσ’ στον γυάλινο του σπίνου αυλό
γατιά κι ερίφια στήσανε χορό.
Κάλεσμα βρέφους σ’ άνεμου πνοή
λαλεί κάποια χωμάτινη φωνή.
Το εντός μου γεννημένο μωρό, μένει μωρό:
στην αγκαλιά του χύνω το φως το ιλαρό.

Ανάμεσα σε δυο νύχτες

Το φκιάρι μου έχω μπήξει μέσα στην κάμαρη.
Έξω φυσούσε ο αγέρας. Έξω έπεφτε βροχή.

Κι έσκαψα μέσ’ στο χώμα το δώμα μου βαθιά.
Έξω φυσούσε ο αγέρας. Έξω βροχή χτυπά.

Σωρός έξω απ’ τα τζάμια τα χώματά μου εκείνα.
Τα χώματα ήταν μαύρα. Και γαλανή η κουρτίνα.

Το χώμα το σκαμμένο φτάνει στους ουρανούς,
και στην κορφή του κόσμου θρηνούσεν ο Ιησούς.

Μα στα μισά του λάκκου αχρηστεύτηκε το φκιάρι
χτυπώντας στου Πατρός τα οστά, από στουρνάρι.

Του γυρισμού τη στράτα μου χάρισεν ο χρόνος,
μα στ’ αδειανό μου δώμα και πάλι ένιωσα μόνος.

Και θέλησα ν’ ανέβω στην κορυφή ψηλά.
Έν’ άστρο είχε ανατείλει στα ουράνια. Ήταν αργά.