στο τελευταίο βαγόνι

Νύχτες ξεχωρίζουν μοναξιές

Στο Φλεβάρη του κάμπου.

Ω! Λεύκα, όνειρο μου

Κατισχύεις της καταχνιάς.

Στις στιγμές τους ανήκουνε

Τα λόγια του χθες.

Σπασμένα στεφάνια φωνασκούν

Θόρυβο λευκό.

Σε τέσσερα ύψη ψέματα

Χάθηκε το λιόγερμα.

Ένα τιτίβισμα κουρνιάζει

Και τη νύχτα ξυπνά.

Fractal πορεία

Ελιές, κυπαρίσσια
Πεύκα και φραγκοσυκιές
Χόρτα που γερνάνε κίτρινο
Παπαρούνες που μοιάζουν
Το αίμα της γης
Σκαθάρια και ήχοι
Πέτρες και χρόνος
Στο λόφο χυμένα
Στην αφιλόκαλη πόλη
Εκεί από τότε
Πινελιές του Έρωτα
Απ' το τσιμέντο σωσμένα
Απ' τα μνημεία κορφές
Που ελκυστές
Μιας fractal ανάσας
Του χάους ζωή
Χρόνου χαμένου
Απ' τη συνήθεια
Αυτήν που αναλώνεται
Στις λεωφόρους του τίποτα.



Ο ήχος βγαίνει
από κάτι που πάλλεται.

Η μουσική γεννιέται
από την "ιερή" σιωπή της ψυχής.