η λαγκαδια

Κρύβω βαθιά μες στο ρουθούνι μου
όπως το κόκκαλο ο σκύλος
την οσμή σου
και στο χαρτί μοσκοβολάει πλατανόφυλλη
μια λαγκαδιά πέντε λεπτά πριν απ΄το χάραμα.

Οι θεατές

Γύπες τα ράμφη τους βυθίζουν στο μυαλό μας
και μ’ εκτομές την ιστορία ευνουχίζουν
- ξέρουν η μνήμη με την κρίση όταν σμίξουν
τα σκόρπια δάχτυλα θα σφίξουν σε γροθιές

κι οι πρώην αμνοί θα γίνουν ταύροι μανιασμένοι
που ορθοπατώντας δυνατά, με νού και σώμα,
πάνω στης χώρας τους το χώρα μονοιασμένοι
από κοινού θα ξωπετάξουν τους ληστές,

τους δολοφόνους αισθημάτων και ονείρων,
τόπων κι ανθρώπων, ορατών τε κι αοράτων,
στεριάς κι αέρα και νερού, χωρών κι ηπείρων,
τους εκβιαστές, τους τυφλωτές και σταυρωτές

κείνους, π’ ο φόβος μας, ως τώρα τους αφήνει
αρνιά ή κτήνη, να μας σέρνουν στα σφαγεία
- μέχρι που φτάσαμε μπροστά στην Παλαιστίνη
στης ανθρωπιάς μας την κηδεία θεατές.-

αλλοτε - τωρα

Κάποτε πλέγματα οι φλέβες στα μηνίγγια μας
κρατούσανε τον κόσμο σαν σε κάνιστρο
οπωροφόρου προσφοράς.
Τώρα εμείς από το δίχτυ κι από τ΄ άγκιστρο
μες στο πανέρι σπαρταράμε του ψαρά

Ενομισαν

Στους νεκρούς του Πολυτεχνείου
Γκρεμίζοντας τον φράχτη της σαρκός
μας στρίμωξαν αδιέξοδους ενόμισαν,
στο παραπέντε της νυκτός τα ερπυστριοφόρα
και μεις ανυψωθήκαμε ,λοιπόν, κατακορύφως
σαν δείκτες προς τις δώδεκα η ώρα του φωτός.

Η Πολυξενούλα

Στην Π.Σ

Περιβολάκι μυστικό
όχι τ’ απόκρυφου καημού
αλλά του σύννεφου αυτών
των χαμηλόφωνων βλεφάρων
τι κελαηδάς στον κηπουρό
σα να σε πότιζε ενώ
μόνη των φύλλων σου νυχθήμερ΄ η δροσιά
ανακυκλώνει το χυμό σου ως τη ρίζα
εκεί που ευδοκήθηκα αδόκητα
σκυφτός, απ΄ την ξεσύρτωτη πορτούλα
να βρέξω το αχείλη μου παράωρα
μπαχτσέ μυριστικέ μου
γονατισμένος στις λιμνούλες των ονείρων σου
κατάστεγνος εγώ.

Οι δικαστές

τα χέρια πλένοντας οι θύτες, σαν Πιλάτοι
ρίχνουν ευθύνες "αμφιπλεύρως", όπως πάντα
και εξομοιώνουν των λαών την ιντιφάντα
με τις δικές του εκατόμβες και σφαγές.

Όσοι, με νόμο τους τον τρόμο και τη βία,
κάναν παράνομο το μέλλον του πλανήτη
τώρα δικάζουν το παρόν για ανταρσία
και τ’ αναγκάζουνε να σκύψει με κλωτσιές.

Βιαστές βαφτίζουν το βιασμό.... δικαιοσύνη
και την αντίσταση την λεν τρομοκρατία
κι όσους δεν έσκυαν εκεί, στην Παλαιστίνη
σαν τα σφαχτάρια τους κρεμάνε τις θηλιές.

Της νέας κρίσης οι κριτές - καν και στ’ αρνιά τους-
δεν επιτρέπουν σταθερές βοσκές και στρούγκες.
Σε μονοδρόμους τα προγκάν με τα σκυλιά τους
ή σ’ αδιεξόδους τα ξεκόβουν - βομβιστές.

Κι οι δικαστές - π’ αντί οδόντος βγάζουν μάτια-
σαν δίνουν "λύσεις... φιλικές" - λυκοπαγίδες!-
κρίκο τον κρίκο μας αλλάζουν αλυσίδες
γιατί σκουριάσανε και σπάζουν οι παλιές.

Οι ειρηνιστές

Πάν’ απ’ τα σπλάχνα της Τζενίν πετούν τα όρνια
κράζουν να διώξουν τα αχόρταγα θηρία
που, μπουκωμένα με συκώτια και πλεμόνια,
σκάβουν ακόμα για... εστίες ανταρτών.

Κλαδί ελιάς οι ευρωμπροστάτοι λεν πως φέρνουν
- αυτό που πήγαν και στην πρώην Γιογκοσλαβία!-
και μοιάζουν κόρακες στα νύχια που κραδαίνουν
σαν κλωναράκια τρυφερά... οστά παιδιών.

Κι όσοι - χωστά ή φανερά - βάλανε πλάτη
για να σταυρώσουν οι ΕυρωΝάτοι τη Σερβία
πάλι στηρίζουνε τη σκάλα του τζελάτη,*
του εργοδότη της ειρήνης των καρφιών.

Βγάζει, ξανά εκ των υστέρων, κι ο ‘διοχτήτης
το περιστέρι του Πικάσο απ’ τη σάλα
μήπως του φέρει σαν κοψίδ’ απ’ τη Ραμάλα
τον καταλύτη του βραχνά των εκλογών.

Μπουλντόζες σπρώχνουν τους νεκρούς για να περάσει
τουτ’ η πομπή βραδυφλεγούς ανθρωποσύνης
- αλλ’ απ’ τις τρύπες των χεριών της Παλαιστίνης
ρέει αβίαστα, σαν αίμα, το "αργόν"...*

*Τζελάτης: (από το τούρκικο cellat) ο δήμιος. Λέξη αποθησαυρισμένη και στη νεοελληνική λογοτεχνία (Κόντογλου, Βάρναλης κ.α.)
Αργό(ν): Εκτός των άλλων, το ακατέργαστο πετρέλαιο.

Το κουρμπάνι*

Έστελ’ ο καίσαρας φιρμάνι στον τετράρχη
την αταξία της σφεντόνας να πατάξει
κι ένα κουρμπάνι να του σφάξει σαν θυσία
για ούριο ρου των πετρελαίων του στη γη.

Και, ζηλωτής της εντολής που επιτάσσει
να θυσιάζει μαζικά στη Νέα Τάξη
Για την τιμή του πετρελαίου την αγία
Σφάζει ο Σαρόν ένα λαό σαν το τραγί.

Δεν φτάνει ελάφι στην Τζενίν, να γίνει θάμα,
- σαν της Αυλίδας- η φωνή, μόνη δεν φτάνει
την Ιφιγένεια να γλιτώσει απ’ τους μπαλντάδες
σε μια πατρίδα που λιανίζουν οι ληστές.

Φέτος το Πάσχα θα γλεντήσουν όλοι αντάμα, πραιτοριανοί, ευρωστρατοί, αμερικάνοι...
(Οι σιωνιστές και οι χριστιανοί πετρελαιάδες
ήδη σουβλίζουν φενταγίν στις ψυσταριές)

*Κουρμπάνι: το σφάγιο ζώο που προορίζεται για θυσία. (αραβ. Προελ λέξη, κοινή κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας σ’ όλη την Ελλάδα.