ΞΕΡΑΜΕΝΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΑΙΜΑ / Μασμανίδης Ιωάννης

Μὲ ἕνα ἀναφιλητὸ νοσταλγίας

βουβὸ

βουβὸς

πρόσωπο μουσκεμένο

ἀπὸ δάκρυα ἤ σταγόνες βροχῆς

δὲν ξέρω

πιωμένος ὅπως παλιὰ ὅμως

χωρίς φῶς

μὲ δάχτυλα ποὺ σφίγγουν τὸ σεντόνι

ποιήματα σοῦ ἀπαγγέλω

νοιώθω

πώς δὲν ἀντέχεται ἄλλο ἡ ἐπιχωμάτωση

ἡ ἡφαιστειώδης δόνησή σου

τὸ ἄγλυκο ταξίδι μου λεηλατεῖ

οἱ μέρες μαργαριτάρια τοῦ κολιὲ

ὅταν τὸ νῆμα σπάσει

φτιάχνουν κηρήθρες σιωπῆς

θυμᾶμαι τὸ πεθαμένο ἀπ’ τὸ κρύο

σπουργίτι στὸ περβάζι μου

τὸ πτέρωμά του ἀπὸ τὸ ἐλάχιστο αἷμα του

κοκκινισμένο

ἔντιμα πολεμᾶ τὴ φθορὰ τὴν ἐγκατάλειψη

τὸν καρδιοσπαραγμὸ τῶν ἀπανταχοῦ τεθλιμμένων

ὅπως κι ἐγὼ ἀκόμα

τὰ πεθαμένα μου τώρα

πάλι περίλυπος ἀποκυττῶ

Τὸ ἀποσκίασμα σου στὸ στῆθος κρυσταλλώθηκε

τὸ κόκκινο τῶν χειλιῶν σου σιγὰ κρυφὰ καταδρομικὰ

ἄθυρμα στὴν ἀπροφύλαχτη ψυχὴ μου

σὲ μιὰν πρωτόγνωρη ἔξαψη

ἀναρωτιέμαι

στὴν ἔμπνοη σιωπὴ πῶς χωρᾶς

στὰ στενορύμια τῆς καρδιᾶς μου πῶς ἀκόμα ἀχνοφέγγεις

δέν ἔχω ἄλλη συντροφιὰ

μέ τὰ λουλούδια

τὴ λύπη ποὺ κυλάει ἀπ’ τὰ μάτια μου

χασομερῶ

παρὰ τὰ τόσα οὐρλιαχτὰ μέσα μου

ἀβάσταχτη

ἡ

ἰσορροπία γίνεται

Ιωάννης Μασμανίδης: Τρία [3] ποιήματα

 ΔΙΝΟΥΝ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ

Χρειάζονται οἱ λέξεις

σκεπάζουν πελώριες ρωγμὲς

σώζουν

ἀπὸ πνιγμὸ ἀπὸ σφαγὴ

ἀπὸ γκρέμισμα δεύτερου ὀρόφου

ὅταν

τὰ ὀνόματα

τὰ πράγματα

σαπίζουν ἤ ἀνοίγουν πληγὲς μέσα μας

Χρειάζονται

Τὰ ἀδιέξοδα σκοτάδια νὰ ξεθυμάνουν

στὸ ἄδειο κελάρι τῆς καρδιᾶς μου

νὰ κεράσουν φῶς

Σὲ νύχτες κρύες

σὲ μιὰ σιωπηλὴ κενὴ σελίδα

πού ʼχει στραγγίσει δάκρυα τόσης προσδοκίας

κρυφτὸ νὰ παίξουν μέ τὴ σκιά σου σὲ ἕνα ψέμα ἄνθος μηλιᾶς

ἐκεῖ ὅπου τὸν ἦχο τῆς φωνῆς σου ἀπὸ τὴ λησμονιὰ ξεκρεμῶ

προσμένοντας μιὰν Ἄνοιξη καρφιτσωμένη στὸ χθές

γιὰ λίγη ζωὴ σὲ μιά ἄπτερη ἐλπίδα

χρειάζονται

κουβέρτες δίνουν

στὴν τυραννία τῆς ἀγάπης

στὴν ἄκαρδη προπαγάνδα τοῦ θανάτου

στὰ καπνισμένα ἐρείπια καλέμι δίνουν

γιὰ τὴ σκουριὰ τῆς λησμονιᾶς

Ὅταν προσκέφαλο ζεστὸ

καμιὰ ἀπόγνωση νὰ ἀκουμπήσω

δὲ βρίσκω

δίνουν στὸ μοναχικὸ ἑαυτὸ μου-ἀγρίμι πεθαμένο-

κουβέρτα ζεστὴ πολύχρωμη

στὸ τίποτα

γεύση γλυκοῦ δώρου

στὸ τελευταῖο σπασμένο κλαδάκι πίστης

χέρι δίνουν νὰ μὴν παρασυρθεῖ

ὅσο οἱ κόρες

τῶν ματιῶν μου

τόσο καὶ ἀκόμα περισσότερο

χρειάζονται

Δρόμο ἄλλο δὲν ἔχω νὰ σέ βρῶ

**

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ

Παρὰ ἕνα ἀνυπάκουο παιδὶ

μὲ λύπη ὥς τὰ βάθη

ποτισμένο

Μὲ παγωμένα χέρια

μὲ ὅλους τοὺς ἀπελπισμένους

μὲ τοὺς μέχρις ἐξαντλήσεως παραπλανημένους

ἀνάμεσα σὲ κοῖτες ἀγάπης

αἰχμηρὲς

γιὰ νὰ συντελεσθεῖ

ἡ ἄνθηση τῶν χρυσανθέμων

Ἀνυπάκουος

τεταπεινωμένος

στὸ χρονοτίποτα ἐμφανίζω ρωγμές τώρα

ἀναιρῶ τὰ καθιερωμένα

μέ ἐσώστρεφα ὅπλα-λέξεις

στὸ ἀκρόχειλο

παλίρροιες ποίησης

γιὰ τὴν ὀργὴ τῆς καρδιᾶς

μὲ πυροβολῶ

θλιμμένο μολύβι ἔκθετο αἷμα

στὸ λευκὸ χαρτὶ

ποτὲ δὲ ἤμουν κάτι ἄλλο

**

Ὅσο κι ἄν Γράφω

τὸ τότε καὶ τὸ τώρα

παραποιῶ μόνο

ἀλύτρωτος μένω

λύπες ὑποτονθορύζω ἀκούραστα

τὸ παρελθὸν ἤδη τετελεσμένο

τὸ μέλλον χωρὶς καμιὰ ἠχὼ

ἀνοιχτὸ μὰ ἄδειο

Μὲ τοὺς βαρυφορτωμένους ὤμους μου

νὰ ἔχουν καμπουριάσει

μὲ τὰ ξερὰ χέρια μου πληγιασμένα

στιγμές ξαναζυγίζω λησμονημένες

Οἱ ἀναμνήσεις ἀκήδευτες μένουν πάλι ὅμως

Ἡ σιωπὴ τοῦ ἄδειου μὲ περονιάζει

παραλύει τὰ μέλη μου βουρκώνει τὰ μάτια

γοερὰ σὲ ψιθυρίζει

Μὲ Ἀνεύωδα χαμόγελα ἡ ψυχὴ μου

ριγεῖ στὴ μοναξιὰ της

στά χείλη μου ἁφές σου διεδικοῦν συμβίωση

μὲ τιμωροῦν σὰν ἀνάξιο ἀποστάτη δειλὸ

Στέκω

ὥς νὰ μὴ στέκω

Ζῶ ὥς νὰ μὴ ζῶ

Ἄχ

Εἶναι τόσα τὰ ἀκατονόμαστα

ποὺ μὲ ζώνουν

Τί νὰ πῶ

Τί νά γράψω

Ἄδειασα

Νοστάλγησα

Δὲν εἶναι σιωπὴ ἡ σιωπὴ

μιὰ χούφτα νύχτα εἶναι

μιὰ σιωπὴ ποὺ δὲν κυλάει

στὴν ἄδεια καρδιὰ μου συσσωρεύεται

μόνιμα σταθμεύει

ὦ ἡ νύχτα κάθυγρη βαθιὰ

στὸ ἄδειο στῆθος μου

ὦ

Τὸ χέρι σου μόνο νὰ μὲ ζεστάνει

νὰ μὲ τραβήξει ἀπὸ δῶ ζητῶ

Νὰ μοῦ δείξει τὸ φεγγάρι

στὴ χαμένη στίλβη τῶν ματιῶν σου

ἀκυβέρνητος ναυαγισμένος στὸ λιμάνι σου

πεθαμένος ἔστω κι ἔτσι νὰ σωριαστῶ

Στὰ πέρατα τοῦ ΤΟΤΕ

ἀπὸ τόση προσμονὴ

Ξεθώριασα

Μὲ μιὰ πιστολιὰ λέξεις στὸν κρόταφο

τί ἄλλο νὰ σοῦ γράφω

τί νά πῶ

παλιὰ σφουγγαρίστρα ἀνάμεσα

σὲ μνήμη καὶ λήθη

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΣΟ ΕΣΥ ΔΕ ΜΑΓΑΠΑΣ / Μασμανίδης Ιωάννης

ΣΑΓΑΠΑΩ

Σὲ ἕνα στενάχωρο καὶ ἀσήμαντο παρὸν

παρέα μὲ λέξεις ὅλων τῶν λησμονιῶν παροῦσες

σὲ συλλογίζομαι

Ἀποτολμῶ νωχελικὲς διαδρομὲς

ὑπολείμματα χαδιῶν στὸ σῶμα μου

φαντάσματα φιλιῶν

λησμονημένες χειρονομίες

μήπως ἐρήμην μου μέσα μου ἀποικίστηκαν

γιὰ νὰ βλαστήσουν

τίποτε δὲν ἔμεινε τελικὰ ὅμως

παρὰ μόνο

ἰλλιγγιώδης ἀπογύμνωση

Θραύσματά σου νὰ καταχωρῶ σὲ ποιήματα δὲ θέλω ἄλλο

σὲ σαλόνια γηραιῶν κυριῶν ποὺ πίνουν τσάι νὰ σὲ συλλαβίζουν

μασουλώντας μπισκοτάκια διαφορετικῶν γεύσεων

μὲ μιὰν ἄπνοια πνευματικὴ μὲ κενότητα περιπλεγμένη

Δὲ θέλω

οἱ συμβουλὲς καὶ οἱ νόμοι-λεκτικὰ φληναφήματα-

χρησιμεύουν μόνο γιὰ νὰ

χάνεσαι σὲ ὅσα συνθέτουν ψευδοεκπληρώσεις

Στὰ τεχνάσματα τῆς γραφῆς ξεπέφτω

καὶ κεῖ ὅμως βουρκώνεις τὰ μάτια μου

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΣΟ ΕΣΥ ΔΕ ΜΑΓΑΠΑΣ

ΣΑΓΑΠΑΩ

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΠΡΟΧ ΚΑΙ ΡΑΧΜΑΝΙΝΟΦ / Μασμανίδης Ιωάννης

σὲ διαλέξεις περὶ τέχνης καὶ ποιήσεως

σὲ λίστες προσκεκλημένων σὲ ἀναζητῶ

σὲ τόσα μεταφυσικά ἀργόσυρτα

δευτερόλεπτα παραδοχῆς

ἑνὸς λιμνάζοντος κόσμου

Τί θ’ ἀπογίνω

ποῦ νὰ ψάξω ἀλλοῦ

καὶ τὰ λουλούδια τώρα

ἄσκοπα ὄμορφα ἀνάμεσα στά μάτια μου

καὶ σὲ ἕνα κλειστὸ παράθυρο φαντάζουν

Ὅσο κι ἄν ὑπολογίζω στὰ ἀστέρια

ἡ σιωπὴ ρωτάει κάτι

περιμένει κάτι

κυλάει ἀργά συνοδεύει τὸ δάκρυ ἀκόμη

Μιλάω μόνος μου

σ’ αὐτὴ τὴν ξεθωριασμένη κούκλα

τὴν ἐλπίδα

νὰ μὲ νιώσει

νὰ μὴ γυρίσει μόνη της στὸ σπίτι

νὰ σέ φέρει μαζὺ της

Σταματῶ στὴ μέση τῆς φράσης

ξαναρχίζω νοερούς συλλογισμοὺς

κάνω πὼς κυττάζω ἀλλοῦ

Στὴν ἀναγκαία ἀκαταστασία τοῦ νοῦ

Στὸ ΒΙΡΓΙΛΙΟΥ ΘΑΝΑΤΟΣ

Στὸ concerto No.3

Δὲ βρίσκω ἄλλα προσχήματα νὰ παρηγοροῦν

Ἀνάμεσα σέ ΜΠΡΟΧ καὶ ΡΑΧΜΑΝΙΝΟΦ

τὴ λύπη σου

στὸν ἐρημιώνα μου

καμινεύω

ΣΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΡΑΜΦΙΣΜΑΤΟΣ* / Μασμανίδης Ιωάννης

ὅ,τι ζήσαμε ὑποτάχθηκε

στὴν κυριαρχία τῆς λογικῆς

στενάζει

Ἡ εὐσπλαχνικὴ λήθη μὲ ἤπια ἐχθρότητα

στὰ πυκνὰ σκοτάδια τοῦ νοῦ μου

σκόνη ρίχνει

φορτία ἐνοχῆς

στὸ φεγγαρόφωτο μας

Στὴν ἱεραρχία τοῦ ραμφίσματος

ἀνάμεσα σὲ ἀγριόχορτα μὲ μικρὰ μώβ διψασμένα ἄνθη

σὲ μιὰ σιωπὴ ἁρπάγη

Ἕνα σωματίδιο σωματιδίου

κουρνιάζω

Στὸ μῦθο τοῦ ὀνείρου ἀκολουθώντας μιὰ παρόρμηση

ποὺ τὴ στέπα σὲ μιὰν ὁλάνθιστη θάλασσα μεταμορφώνει

λιποτακτῶ

ἀδιαφορώντας γιὰ συσσώρευση κι ἄλλων ἡττῶν

ἱεραρχίες κλειστὲς σιωπηλές μόνες

ἀλλοιωμένες ἀπὸ σφίξιμο χειλιῶν

στὴν ψυχὴ μου ἀφήνουν

μονάχα ρυτιδιασμένους βαλτότοπους

Κάτω ἀπὸ τὸ τσιρότο ὡστόσο

ἡ πληγὴ πάλλεται ἔχει μολυνθεῖ

Ἡ ἐρημία θὰ ὀργώσει τὸ χωράφι

θὰ συδαυλίσει τὴ φωτιὰ

θὰ αὐλακώσει τὸ γέρικο πηλὸ μου

σαρώνοντας τὰ ἀναχώματά μου

καταστρέφοντάς με

οἱ ἄλλοι

γιὰ ὅσα γνωρίζουν πενθοῦν

ξέρω

ΗΧΗΡΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΩΝ / Μασμανίδης Ιωάννης

Πάνω

στὴν φθειρόμενη σάρκα μου

μὲ κείνη

τὴ συνεχῆ θανάσιμη ἀτέλειωτη ματιὰ

Ἕνα βάρος πραγματικὸ

σὲ ἕνα Φθινόπωρο μὲ φύλλα ξερὰ

καὶ ἀναμνήσεις μὲ ἄθλια θαύματα λαθῶν

παραχωμένα

στὴν πλάνη τῆς πορείας μου

Ὁ χρόνος δίχως σου

γίνεται ἀνυπόφορη ἀπουσία χρόνου

ἀγαπιέται μελαγχολικά σάν ὑποψία χαμένου παραδείσου

βάζει σὲ πειρασμὸ τὸν πόνο στοὺς στίχους

στὸ βλέμμα

στὴν καρδιὰ μου

γυμνάζει τὸ ὄρνεο τοῦ τέλους

ἐξωθώντας τὸ ὄνειρο στὸν γκρεμνὸ

καλεῖ τὴν ἀγάπη σου στὴ μελέτη τοῦ ἀτελοῦς τῆς ζωῆς μου ὅλης

νὰ παραδεχθεῖ τὸ μηδὲν τῆς ὕλης μου

Στὸ ἐχθρὸ παραδίδομαι τὰ χείλη κλειδώνω μετὰ

φῶς μέσα στὸ φῶς σὲ γυρεύω

στὴν ἑλκυστικὴ ἀπογοήτευση ἀπογυμνώνω κι ἄλλο ζωὴ

καὶ σὺ

πολύτιμη πορσελάνι στὴ σκοτεινὴ γωνιὰ τοῦ νοῦ

σπασμένη

σὲ παραπειστικές μεθόδους σιγῆς

σχηματίζεις πόνο κι ἄλλο

Ξανάρχεσαι χωρὶς νἄχεις φύγει

ὥς ἔκσταση

ἐκεῖ

στὴ μὴ πραγματικότητα σέ ἀναζητῶ

στὸ γαλήνιο στοχασμὸ

σὲ μιὰν ἀνελέητα εὐθεία γραμμὴ ἀορίστως ὑποταγμένη

στὸ πουθενά

Ἠχηρὸ τὸ βάρος σου

λιγωμένος ἦχος βιολιοῦ

γιὰ κεῖνο τὸ λιωμένο ὄνειρο

ἕρμαιο μιᾶς πολύπλευρης ἀγωνίας

στὸν στερημένο ἀχρωμάτιστο

οὐρανὸ μου

στὴν ἀναπότρεπτη μοναξιὰ

ΣΤΟ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΜΟΙΡΟΛΟΙ ΜΟΥ / Μασμανίδης Ιωάννης

Σὲ μιά σιωπὴ γεμάτη

μὲ τὴ σιωπή σου

Ὦ

ἐμπλουτισμὸ σημαίνει ἡ ἀπουσία σου

ἡ τρυφερὴ σιγὴ τοῦ μολυβιοῦ μου τὸ ξέρει καλὰ

σὰν μαρμαρυγή- ἀντανάκλαση στὸ γκρίζο τοῦ λυκόφωτος

χνωτίζει τὴν ἀποκόλληση τῶν χειλιῶν σου

ἀπὸ τὰ δικὰ μου

Στὸν πόνο τῆς θύμησης ἔτσι

νὰ ἀντέχει ὁ ἀποχωρισμὸς

νὰ μπορεῖ νὰ χαμογελᾶ λίγο

νὰ ἀγγίζει τὶς χορδὲς τοῦ κεμεντζέ στὸ ποντιακὸ μοιρολόι μου

στὸ ἀσύνορο τῶν ματιῶν σου

νὰ μὴν βυθίζει ἀτίθασες σταγόνες

δακρύων μου πάλι

Στὴν ἐνύπνια διαδρομὴ μου

φυλαγμένο τὸ θαῦμα κρατῶ στὴν ἄδεια ἄβυσσο τοῦ Τίποτα

ἡ ἀπουσία ἀσύνορη ἐπώνυμη ἀνατέλει

ἐν ἀγάπῃ ἀγάπης

τί ἐστὶ διττότητα

ἑνότητα τῆς οὐσίας καὶ τῆς ὕπαρξής μας

νιώθω τώρα

Δὲν ἦταν δίψα αὐτὸ ποὺ σβήστηκε

γιατί δέν σβήστηκε ὄχι ὄχι

αὐτὸ πού συνετελέσθη συμμετοχὴ ἦταν

καμίνευση ὅλων τῶν περιττῶν

ποὺ πρὶν ζοῦσα

τώρα

τὸ μέλλον χωρεῖ στὸ παρελθὸν

σὰν ἐν ἐνυπνίῳ πραγματικότητα

ἡ δίψα σου- προσδοκία μιᾶς ἀλήθειας

μέσα στὴ θύμηση θύμηση ἠχεῖ

Ὦ ἡ ἀπουσία

τὸ ἀσύνορο ρεῦμα ποὺ στὸ τέρμα στὸ χῶμα

ὁδηγεῖ

στὴν ποίηση ξεφεύγω σὲ γέφυρα τανυσμένη

μήπως πεταχτεῖ ἀπὸ κάπου ἡ λύτρωση

ἡ ἄρση τοῦ θανάτου πιὸ ἀργὰ κι ἀπ’ τὸ ἀργὰ

ἁλυσίδες ὅμως κουβαλῶ φυλαγμένες γιὰ κεῖνο τὸ θαῦμα

κι ὁ κεμεντζές σὰν ἀντιγύρισμα τῆς φωνῆς σου

ἄσυλο ζητάει στὴν ἀγάπη

ἀφήνει καυτὰ κάρβουνα ἀξεθέρμιστα

Ἄν τὸν σπάσω

σὲ κείνη τὴ θλίψη τοῦ κενοῦ

Πῶς

ΤΟ ΜΕΛΩΜΕΝΟ ΒΥΖΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΒΥΖΑΙΝΩ / Μασμανίδης Ιωάννης

μὲ σιωπηρὴ ἱκεσία

τριγυρνῶ

στὴν ἀπάνεμη σελίδα μου πάλι

σαπίζω ἀκούραστα μὲ καμπούρα καὶ ὄψη φιλήσυχη

εἶναι συνήθεια κακὴ ποὺ λὲς καὶ διστάζει νὰ ἐκδηλωθεῖ ξέρω

ἱππότης μοναχικῆς πορείας ποὺ ξεγελάστηκε ὁλοσδιόλου νὰ ἐλπίζει ἄνοιξη

τὴν ἐπέλευση τῆς ζωῆς μου σὲ τόσα ἐγκαύματα-προσεγγίσεις

στὸ αἰσθητικὸ ρίγος τῆς γραφῆς συναντῶ

μὲ μιάν ἀνομολόγητη λυγμικὴ σιωπὴ νὰ περισώσω ἑαυτὸν προσπαθῶ

Στὸ σκάψιμο αὐτοῦ τοῦ δυσθεώρατου τοῦνελ μου

ἴδιες ὀλισθηρές κατακρημνήσεις κουρασμένης ψυχῆς

πάλι σὲ ἄδεια χάρτινα παράθυρα ὁλοσκότεινα ὀλισθηρὰ

Στὰ ἴδια μονοπάτια ἡ σκέψη τοῦ τέλους καταλυτικὴ

μέσα μου ξεσπᾶ

Θαμπὸς ἄγαρμπος ὁ κόσμος σβόλος πηλοῦ

τσιγκελώνει πόθους

θὰ συμφωνοῦσε καὶ ὁ συγχωρεμένος Τηλέμαχος Ἀλαβέρας

ἤ κι ὁ Βύρωνας Λεοντάρης πού δέν γνώρισα ποτὲ καὶ γνωρίζω τόσο

ὅσο κι ὁ φίλος Τόλης Νικηφόρου ὁ Σταῦρος Ζαφειρίου καὶ ἡ Χλόη μας

ποὺ ἀγαπῶ τὴ γραφὴ τους θά συμφωνοῦν

λογαριάζω ὅμως

τὶς σαρακοφαγωμένες κοῖτες τῶν ὀνείρων μου

μέ νυχτολούλουδα ντυμένα φεγγαρίσιες ἀνταύγειες

στάζω λέξεις στὸ χάος μου

Στὴν ἄκρια τῆς λύπης καρπίζω τὸ ἀτέρμονο ταξίδι μου

Τὸ μελωμένο βυζὶ τῆς ποιήσης βυζαίνω

τὴ φυλακὴ τῆς ζωῆς μου σὲ λέξεις διεξοδικὰ στοιβάζω

μὲ τελετουργικὴ μεταμέλεια τὶς ρουφῶ ἀχόρταγα

Μπαλόνι ποὺ ἀφέθηκε ἐλεύθερο

ἀπο χαμηλὴ λυτρωτικὴ αὐτοεκτίμηση

ξεκινῶ γιὰ μιὰν ἄλλη διαδρομὴ ἐπινοημένη ἴδια

κάθε στιγμὴ κρύβει θάνατο μέσα σὲ κάποια ντουλάπα

κάθε στιγμὴ κρυμμένο τὸν κρατεῖ σὰν πεινασμένη ἀράχνη πανέτοιμη

Τὴν ἀφημένη ζωὴ μου σφυροκοπῶ ἐκτοπίζω σύννεφα ἔστω παροδικά

ἄντυτος ἀθεράπευτα μόνος στὸ μελωμένο τεράστιο βυζὶ της

βυζαίνω μεθόδους ἀπεγνωσμένης λυτρωτικῆς ἐξαφάνισης

λέξεις βυζαίνω μὲ ἄρωμα λύπης

ποὺ ἀγκυλώνουν

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ / Μασμανίδης Ιωάννης

καὶ τὸ ἀπόγευμα αὐτὸ ἡ συννεφιὰ σὰν σκόνη

κατεβαίνει μέσα καὶ στὸ τοῦνελ μου

σκάβω

τὴν ψυχὴ μου ἀπροφύλαχτη νὰ μὴν ἀφήνω

προσπαθῶ

μήπως πνιγοῦν τὰ ἀγκάθια καὶ τὰ

φωτογενῆ φίδια ποὺ τὴν κυκλώνουν

ταρακουνῶ τὶς σκέψεις μου

τὸ δειλὸ καὶ σφιγμένο στῆθος μου

τὰ γηρατειὰ τοῦ μέλλοντός μου

τὴν ἀνένδοτη ματαιότητά μου

διατρέφω καταιγίδες πάνω στὸ χαρτὶ

πρόσβαση νὰ ἔχω σὲ ὁλόκληρο τὸν ἑαυτὸ μου

σ’ αὐτή τὴν παγωνιὰ πρὶν τὰ χέρια μου

γίνουν σκέλεθρα

ἡ μοναξιὰ ξεχασμένο τσιγάρο ἀτελείωτο

ἀργοκαίει βασανιστικά στὶς ξένες προσμίξεις

Κάτι δὲν ἔκανα πάλι καλὰ

σὲ κάτι προδωμένο προσδέθηκα πάλι

ωωω

πῶς ὅλα γίνονται σφουγγαρόπανα

πῶς ὅλες οἱ ποθούμενες ἀγκαλιὲς ἀργιλλώδη πετρώματα

πῶς οἱ ὁμολογημένες ἀγάπες μέσα στὴ γυμνότητά τους

σαπίζουν τόσο εὔκολα

καλλίτερα λέω νὰ σκάβω μέσα μου

τὴν αὐτοεκτίμησή μου νὰ μὴν ἐμπιστεύομαι ἄλλο

καλλίτερα μόνος σέ σπίτι γεμάτο ἄδεια συρτάρια

καὶ ἀποσαρθωμένους καθρέφτες

μὲ ὅλους τοὺς ἑαυτοὺς μου νὰ μιλῶ

κυττάζοντας τὴ δύση μου

τὸ σκάψιμο αὐτοῦ τοῦ τοῦνελ

-τὸ ἀσφαλέστερο τῶν ἀσφαλῶν-

ὅσο πιὸ γρήγορα γίνεται λογαριάζω

Μὲ τὴν ψυχὴ σὲ ἑτοιμότητα

προσέχω καλὰ κι ἄλλες κατακρημνίσεις

νὰ μὴν κερδίσω

οἱ ποιητὲς φεύγουν στὴν ὥρα τους

πάντα

χαμογελῶ

στὴν ἀναίδεια τόσων λέξεωνͺ

στὴν ἀνθοφορία τόσων σκοτεινῶν λαβωματιῶν