H ΠΛΑΝΗ

Τις αιτίες απολησμόνησα
της απουσίας σου
όχι εσένα
εσένα σε αφουγκράζομαι
στης νύχτας τα πλανέματα
οι νύμφες των ονείρων μου
κρατούν το άσπρο σου το νυφικό
η Αφροδίτη σε λούζει γυμνή
στου έρωτα την λίμνη
οι ηδονές σου
σκορπούν γύρω μου
χάνω τα λογικά μου
παραζάλη και έκσταση..

σβήνω με την ανατολή
τότε που το πρώτο φως
την πλάνη μου αποκαλύπτει,

μια σταγόνα από το αίμα του ουρανού
ο πόθος μου για σένα
συνωμότης της άλλης μου βραδιάς..