ψεκάζοντας τον αέρα με τον επι-Κίνδυνο…
Τι να τους πεις;
Ότι στη βιάση σου, σκόνταψες πάνω σ’ ένα στόμα
που σε χόρτασε με τη μπουκιά του, ψωμί κι αλάτι…
Πάνω σ’ ένα ζευγάρι χέρια
που πέρασαν σε κλωστή τα μεγαλεία του κόσμου
και σου τα φόρεσαν στο λαιμό…
Ότι μάζεψαν αστέρι αστέρι το φως τ’ ουρανού
και το πρόσταξαν να μπαινοβγαίνει από τις κόρες των ματιών σου…;
…ή ψυχοχορτασμένη,
από τις βαθειές της Αγάπης αναπνοές,
να τους ευχηθείς
να ξοφλήσουν τη σοφία τους και
Να βιαστούν να σκοντάψουν…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου