Έμειναν επάνω μου
Να μαρτυρήσουν
Την ώρα που άδειαζες μέσα μου
σακιά τον έρωτα
Γυμνό
Αποφλοιωμένο…
Ανυπεράσπιστο επίτηδες, τον άφησες
Χωρίς φραγμό να ζευγαρώνει με τα κύτταρά μου
Να γεννά απογόνους
Για να ξοδεύεται ατελείωτα
Σε κάθε επανάσταση
Που τον έχει ανάγκη
να μεταβολίζει φόβο και μικροψυχία
σε τόλμη και
αξιομακάριστη Ζωή …
Χαμένος ο έρωτας, δεν πάει!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου