« Τα χρώματα αντανακλούν συναισθήματα ψυχικούς συμβολισμούς και σιωπηρούς υπαινιγμούς… »
Το λευκό του γιασεμιού
πολύ μου πρέπει !
Δεν θαρρείς ;
σαν τις κυκλικές κινήσεις των χεριών σου σε γλουτούς αλαβάστρινους
Και το γαλάζο τ’ ουρανού !
σαν τις ανήσυχες μέρες της αφής σου σε χείλη δαγκωμένα
Το μαύρο στο σκοτάδι,
τα μαύρα σατέν σεντόνια που ξαπόσταινες την ανάσα σου θυμάσαι;
και το κόκκινο στο χαμόγελο
σαν φλούδα από ρόδο,
πόσα σπόρια κόκκινα έρωτα ν’αντέξει ακόμη η λαχτάρα μου!
Της μοναξιάς όμως το χρώμα
δε μου ταιριάζει.
Μόνο,
κενό,
σαν απουσία,
σαν θλίψη,
σαν άπνοια.
Μια φορά να σ’ανάσαινα ακόμη…
Κορμί ν’ανάσαινα και σάρκα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου