Σάββατο 22 Μαΐου 2021

Τα γεροντάκια / Παπασταθόπουλος Γεώργιος

            

 


                             Πέφτει σιγά-σιγά το κρύο βράδυ  

                             κι ο γέρος κι η γριά του στη γωνιά,  

                             στις φλόγες του τζακιού που το σκοτάδι,  

                             αντάμα διώχνουν με την παγωνιά,  

 

                             τρώνε κι αυτό το βράδυ παξιμάδι,  

                             για να σταθούν στ’ αδύνατα κανιά  

                             κι από ’να αυγό, τον κρόκο με τ’ ασπράδι,  

                             μονάχοι τους στην απολησμονιά!  

 

                             Ποτέ δεν αποκτήσαν κληρονόμους  

                             -έχασαν δυο μωρά με αποβολές!-  

                             και με τους κυρτωμένους τώρα ώμους,  

 

                             μιλούν για του Κυρίου τις βουλές!  

                             Κι ενώ πήγαν μετά να κοιμηθούν,  

                             δεν ξύπνησαν ποτέ να σηκωθούν!  

ΣΗΜΕΡΑ ΕΚΛΕΙΣΑ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΞΙ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ / ( Lord Byron, μετάφραση Στέφανος Μυρτάς )





Καρδιά μου πάψε να χτυπάς μυριόπαθο σκοπό
αφού για σένα ολόγυρα καμιά καρδιά δεν πάλλει.
Κι όμως! Εγώ, κι αν πάψανε να μ’ αγαπούνε οι άλλοι,
γυρεύω ακόμα ν’ αγαπώ.

Μου μαραθήκαν του έρωτα καρποί, λουλούδια, ανθοί.
Οι μέρες μου κατάντησαν κιτρινισμένα φύλλα
και το σκουλήκι, ο σάρακας και του καημού η μαυρίλα
μόνοι μου φίλοι έχουν σταθεί.

Όλο και καίει τα στήθη μου μια ακοίμητη φωτιά,
ηφαίστειο σε ‘ρημόνησο μικρό, που το ‘χει κάψει
φωτιά που καίει νεκρόκορμο και δεν μπορεί ν’ ανάψει
καν φλόγες άλλης, σπίθα μια.

Φόβους ή ελπίδες, του έρωτα τις πίκρες, τη χαρά
κι όλη την τόλμη της παλικαριάς μου αν πήρα
πια τώρα, οι αλυσίδες του μου έμειναν μόνη κλήρα
στερνή να με κρατούν γερά.

Μα όχι! Δεν πρέπει τώρα εδώ μια τέτοια ιδέα. Ο νους
εδώ από τέτοιες συλλογές μακριά, να μη τις νιώνει.
Τι! Η δόξα εδώ τους ήρωες στους τάφους στεφανώνει
αν δεν τους στεφανώνει ζωντανούς.

Κοίταξε! Να στρατόπεδα, δόξα, άρματα βαριά,
Ελλάδα, φλάμπουρα. Ω! Εδώ κι αυτόνε τον Σπαρτιάτη
που την ασπίδα του έπαιρνε για νεκρικό κρεβάτι,
λες, τον περνούν στη Λευτεριά!

Ξύπνα! Η Ελλάδα ξύπνησε! Ξύπνα ω ψυχή κι εσύ!
Στοχάσου, μιας αθάνατης γενιάς πως είσαι θρέμμα
και στην καρδιά σου νιώθοντας να ζωντανεύει το αίμα,
χτύπα μ’ ανδρεία περισσή.

Πνίξε τα πάθια τ’ αχαμνά που όλο και ζουν, ντροπή!
Έρμη ανθρωπότη, ασθενικιά. Τι, τάχατες για σένα
κάπου η ομορφιά αν χαμογελά με μάτια λυγωμένα
ή τάχα αν σε κοιτάζει σκυθρωπή.

Μα τι! Τα νιάτα σου αφού κλαίς , τι θέλεις τη ζωή!
Εδώ είναι η γης που καρτερούν θάνατοι τιμημένοι.
Καλλίτερο που θε να βρεις, η μάχη σε προσμένει!
Δώς της την ύστερη πνοή!

Πάρε τη λιγοπόθητη, μυριόβιγλη θανή
του στρατιώτη. Διάλεξε του τάφου σου το χώμα.
Κι ύστερα πλάγιασε να βρεις στο αιώνιο σου στρώμα
ανάπαψη παντοτινή.

(Εικόνα: Η υποδοχή του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι, Θεόδωρος Βρυζάκης)

ΣΕ ΠΡΟΣΚΥΝΩ ΓΛΩΣΣΑ, ΘΗΣΑΥΡΕ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ! / ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ



Κάθε προσπάθεια στο χώρο των τεχνών και των γραμμάτων είναι μια πέτρα στο παραδοσιακό κτήριο του πολιτισμού μας, είναι γιορτή για τον δημιουργό του και χωρίς αμφιβολία και για όλους εμάς τους φίλους και τους αναγνώστες του.
Τον τελευταίο καιρό είχα την τιμή και τη χαρά να κρατώ στα χέρια μου δυο πολύτιμα εργαλεία γλώσσας και δημιουργίας σταλμένα από τον αξιόλογο φίλο συγχωριανό Κώστα Α. Ίσο το «Γλωσσάρι των ιδιωματικών λέξεων Πολύτσανης-Πωγωνίου» και «Φράσεις της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας» αρχαϊκές που χρησιμοποιούνται και στην Πολύτσανη – Πωγωνίου. Είναι πραγματικά δυο ρόδα από τον κήπο της πνευματικής Πολύτσανης και τον ευχαριστώ θερμά για το δώρο που μου έκανε. Εγώ θα τα κρατώ πάντα στο τραπέζι της δημιουργίας μου γιατί θα μου φέρνουν κοντά την γλυκομίλητη λαλιά που θηλάστηκα με το γάλα της μάνας σαν αύρα αγάπης λατρεμένων προσώπων και της Μεγαλόχαρης προγονικής Πολύτσανης της ανεκτίμητης κληρονομιάς της.
Ωστόσο πιστεύω ακράδαντα πως αυτά είναι πολύτιμα εγχειρίδια όχι μόνο για πνευματικούς ανθρώπους αλλά για κάθε απλό πολυτσανίτη όπου γης είναι φορέας μιας ελληνικότητας, που το χαρακτηριστικό γνώρισμα της δεν καθορίζεται μόνο από την καταγωγή ή την κρατική υπηκοότητα. Ως ελληνικότητα νοείται «η συνείδηση του πολίτη, η συνείδηση μιας αρχοντιάς η οποία συνιστά πολιτισμό και αυτή η αρχοντιά είναι ένσαρκη στη γλώσσα, μια γλώσσα ομηρική τριών χιλιάδων χρόνων, στην ιστορική συνείδηση και μνήμη, στην αίσθηση, στην ευαισθησία, στον πολιτισμό και στην τέχνη, στο κάλλος, στον πνευματικό κόσμο, στα ήθη στα έθιμα, στο πολυφωνικό τραγούδι, στην παράδοση. «Γι αυτό τον κοσμοπολιτικό χαρακτήρα της ελληνικότητας επιμένω γιατί νομίζω πως μας χρειάζεται σήμερα…» επισημαίνει ο συγγραφέας φιλόσοφος Χρήστος Γιανναράς.
Στην παρουσίαση του μυθιστορήματός μου «Η Μεγάλη Έξοδος» στα Ιωάννινα τον Μάιο του 2018 παραξενεύτηκα πολύ όταν ένας από τους ομιλητές ο φιλόλογος-ερευνητής Μιχάλης Παντούλας αράδιασε αρκετές πολυτσανήτικες λέξεις που είχαν μπει στο μυθιστόρημα μου ασυνείδητα, χωρίς να το επιδιώξω. Πιστεύω πως αυτό συμβαίνει γιατί η μητρική γλώσσα ρέει στο αίμα μας, είναι τρόπος σκέψεις και τρόπος ζωής.
Στο αρχείο της μνήμης μας υπάρχουν πολλές λέξεις, πολύτιμα ακούσματα, σαν πολύτιμοι λίθοι τις ντοπιολαλιάς μας από τα αγαπημένα μας πρόσωπο, συνήθως από τους παππούδες και γιαγιάδες, αφηγήματα και παραμύθια γύρω από το τζάκι της χειμωνιάτικες νύχτες, κουβέντες από τα γλέντια, τους γάμους, τις κηδείες, όταν ξενυχτούσαμε το νεκρό, από τη σπορά, το θέρο και το αλώνισμα και από όλες τις δραστηριότητες του ανθρώπινου βίου. Το κεφαλοχώρι Πολύτσανη ήταν ένα σταυροδρόμι που συνέδεε όλα τα χωριά της περιοχής, αλλά και το Πωγώνι με τη Ζαγοριά, το Αργυρόκαστρο, την Πρεμετή, τα Γιωάννινα, ωστόσο ήταν πάντα μια πολίχνη που έσφυζε από κοινωνική ζωή, του μολυβιού και του ταξιδιού, του εμπορικού μυαλού με πολλά μαγαζιά, με εμπόριο, τεχνίτες και βιοτέχνες και με ξενιτεμένους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης, δημιουργώντας εκεί όπου ξενιτευτήκαν αξιόλογες παροικίες που δεν διέκοψαν ποτέ τη σχέση με τη γενέτειρα, τη γλώσσα και πάντα τα μάτια της ψυχής τους ζούσαν με την πατρίδα και το νόστο. Έτσι που δεν διακόπηκαν ποτέ οι σχέσεις των έξω, των μεταναστών με τους συντοπίτες τους συγχωριανούς υπήρχε πάντα μια αλληλοεπίδραση και στις πιο σκοτεινές εποχές της σαρανταπεντάχρονης δικτατορίας του αποκλεισμού και του διωγμού.
Μολονότι ο Κώστα Ίσος προέρχεται από έναν επαγγελματικό χώρο όπως η κτηνιατρική, που μοιάζει σαν να έχει καμιά σχέση με τα γράμματα, μολαταύτα ήταν πάντα παρόν στα γράμματα και στην τέχνη, στον πολυφωνικό όμιλο και στις πολιτιστικές εκδηλώσεις με την πολύτιμη προσφορά του, όχι μόνο στον δημοσιογραφικό τύπο, αλλά και με εκδόσεις, με έργα που αφήνουν τη σφραγίδα τους στα πολιτιστικά δρώμενα του χωριού μας, αλλά και πιο πέρα ακόμα του Βορειοηπειρωτικού και του Ελληνικού χώρου. Ο Κώστας είναι πρωτίστως ένας πατριδολάτρης, ερωτευμένος με το χωριό του την Πολύτσανη Πωγωνίου, με την παράδοση, το πολυφωνικό τραγούδι και με τις καλύτερες αξίες του. Αυτό το πόνημά του είναι ένα γλωσσικό εργαλείο χρήσιμο από το νήπιο ως το πιο γηραλέο, είναι ένα ντοκουμέντο έρευνας, ταυτότητας και κληρονομιάς, είναι ένα ιερό προσκύνημα στο θησαυρό της γλώσσας μας, είναι το γάλα της μάνας με το νανουρίσματα της αγάπης, το κρυστάλλινο νερό που ρέει από την καρδιά της Νεμέρτσκας και από τα γάργαρα πηγάδια της ψυχής της. Ας κάνομε ωστόσο ένα ταξίδι μέσα στο χρόνο για το ιδιωματικό πολτσανίτικο γλωσσάριο. Οι πρώτοι που έκαναν την μεγάλη προσπάθεια και ύψωσαν τη ντοπιολαλιά της κωμόπολης σε λογοτεχνικό επίπεδο είναι οι λόγιοι πατέρας και γιός Αθανάσιος και Μιλτιάδης Οικονομίδης. Είναι αξιοζήλευτο πως από την «Κούλα του Θανασάκη» αυτή η ντοπιολαλιά δημιούργησε πιστικούς χαρακτήρες που αγαπήθηκαν σε όλη την Ήπειρο αραδιάζοντας το έργο τους πλάι σε φημισμένες φυσιογνωμίες των γραμμάτων όπως ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Κώστα Κρυστάλλης, ο Χρήστος Χρηστοβασίλης και άλλοι.
Η γλώσσα είναι καθρέφτης ζωής, προόδου και δραστηριότητας μια κοινωνίας. Και η Πολύτσανη ήταν μια κωμόπολη που έσφυζε από ζωή και σκαρφάλωνε τα σκαλιά της εξέλιξης και της προόδου με σίγουρα βήματα. Την δυναμική της ζωής ακολουθεί και η δυναμική της γλώσσας. Η γλώσσα δεν είναι ένα πείραμα, είναι αντίκτυπος της δυναμικότητας του βίου μας. Είναι αυθεντικός καθρέφτης που αντανακλά σημαντικές αλλαγές στη ζωή των ανθρώπων και της κοινωνίας. Αυτό το εργαλείο επικοινωνίας φανερώνει τις άπειρες προοπτικές και πιθανότητες που προέρχονται από τον εσωτερικό κόσμο μιας κοινωνίας ανθρώπων μπολιασμένο και επηρεασμένο από τις εξωτερικές επεμβάσεις. Στα τέλη του δέκατου ένατου και στα μισά του εικοστού αιώνα για την πολτσανίτικη κοινότητα η δημογραφική κίνηση και εξέλιξη ήταν πολύ έντονη με τα απαραίτητα συστατικά μιας πολιτισμικής κουλτούρας.
Αυτές τις αλλαγές τις συναντούμε έντονες σ’ αυτά τα δυο εργαλεία γλώσσας. Μολονότι δεν έχει σπουδάσει γλωσσολογία αυτά τα δυο έργα είναι πρότυπα θάρρους και ευγενικής προσπάθειας να ερευνήσει και ν’ ανοίξει ένα παράθυρο για τις μελλούμενες γενιές. Αγαπητέ συνάδελφε Κώστα Ίσο! Δράττω την ευκαιρία την ημέρα της ονομαστικής εορτής να σου εκφράσω τις πιο θερμές ευχές για το Πολτσανίτικο λεξιλόγιο και για όλο το αξιόλογο έργο σου και την ακούραστη πολιτισμική σου δραστηριότητα. Σου εύχομαι χρόνια πολλά με υγεία και δημιουργία για να μας χαρίσεις κι άλλα πολύτιμα ρόδα του πνεύματος. Αυτή η απόπειρα είναι μεγάλη προσφορά για την πνευματική Πολίτσανη. Και όπως μου έγραφε σ’ ένα τελευταίο μήνυμα αυτό το λεξιλόγιο έχει αυξηθεί. Σημαίνει πως συνεχίζει να ψάχνει, να ερευνά και να εμπλουτίζει αυτό το έργο και αυτό μας χαροποιεί. Όπως αναφέρθηκα πιο πάνω η πρώτη καλή προσπάθεια σ’ αυτό τον τομέα είναι εκείνη του Μιλτιάδη Οικονομίδη. Στον τέταρτο τόμο του έργου του «Λαογραφικά και ιστορικά της πατρίδας» έχει ενσωματωμένο στο τέλος του βιβλίου ένα γλωσσάριο πάνω από 600 λέξεις και άλλες 150 στη συλλογή διηγημάτων: «Άνθρωποι από τη Βόρειο Ήπειρο». Μια καλή προσπάθεια είναι επίσης και του Χριστόφορου Γιάνναρου στην «ΠΟΛΙΤΗΑΝΗ, Νύφη του Πωγωνίου!» πάνω από 600 λέξεις κι αυτό. Ο Θεοδόσης Μάντζαρης στο πρώτο του μυθιστόρημα «Στον καθρέφτη του χρόνου» μας φέρνει πάνω από 300 λέξεις της πολτσανίτικης ντοπιολαλιάς. Μελετώντας εκ βαθέως τα έργα του Αθανάσιου Οικονομίδη (μολονότι είναι στην καθαρεύουσα και δύσκολο να βρεθούν) όπως την συλλογή διηγημάτων «Ηπειρωτικές εικόνες ή Αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας», τα έργα «Ο Βρικόλακας», «Ο Κυρ Κιχλάς» «Η καστανιά της νύφης», «Η μάγισσα» το δράμα του Μιχαήλ Άγγελος Κομνηνός» η ιλαροτραγωδία «Αι Αρκευφίδες» με ηπειρώτικες υποθέσεις και άλλα έργα των λογίων μας σίγουρα θα βρεθούν πολλές άλλες λέξεις της πολτσανίτικης ντοπιολαλιάς. Τελευταία διάβασα μονορούφι το πρόσφατο σου έργο «Χειροπέδες στο γάμο» (κοινωνικό αφήγημα) και μου άρεσε για όχι απλώς για το παράλογο γεγονός της χειροπέδες στο γάμο, αλλά για τη διάσταση που έχεις δώσει στα πρόσωπα και στα δρώμενα του χωριού, στα ήθη και έθιμα και στα τραγούδια. Ωστόσο για αυτό θα γράψω σε κάποια άλλη φορά. Ό, τι αφορά το Γλωσσάρι πιστεύω ακράδαντα πως αυτή η προσπάθεια σου είναι αξιόλογη και η καλύτερη. Και μια φορά τα θερμά μου συγχαρητήρια και πάντα επιτυχίες στο έργο σου!
Πέτρος Τσερκέζης

---------- Πομπηία ----------- / Φιλιππάκης Γιάννης


Άρχισε η Αίτνα να καπνίζει
πριν το μάγμα ξεπροβάλει στο διάσελο,
της απογοήτευσης.
Η Πολιτεία μου, Πομπηία απόψε,
ο ουρανός νεφέλωμα πυροκλαστικό
στην αυγή της αλήθειας.
Ίσως αύριο, καμένα οστά ονείρων στα ερείπια,
για τους αρχαιολόγους.
Ίσως, μισοκαμένοι σκελετοί αγάπης,
σφιχταγκαλιασμένοι ακόμα.
Σημασία καμιά αν πυροδότησε το άκαυτο
ο γιος της λύκαινας
ή του πολέμου.
Σημασία καμιά
αν υπάρχουν ιεροψάλτες άγγελοι.
Στ΄ ουρανού το τρύπιο κατάστρωμα
οι απώλειες γράφτηκαν,
άφαντος ο καπετάνιος.
Χωρίς πυξίδα η κιβωτός,
δεν βρήκαν κλαράκι ελαίας,
άφαντα και τα περιστέρια.
Αναβλήθηκε για αιώνες η Ανάσταση...
Μα να ! η πρώτη χελιδόνα
που ψάχνει ψαλίδι εγκαινίων.
Μάλλον,από ψηλά, πάνω απ τ άκαυτα νέφη
σε είδε ν΄άρχεσαι
ντυμένη νεοσσούς.
<< Αγάπη ή ειρήνη >>
συνώνυμα,
τιτίβισαν
οι ματωμένοι Άγγελοι.

ΛΑΜΝΟΚΟΠΟΙ / Κουκουσούρης Χρήστος


Σα γραφικό ξωκλήσι ολόρθος στέκει
μοναχική φιγούρα σε γυμνού λόφου,
τα συναξάρια της αγάπης δεν τ’ αγγίζει
άλλοι τα τραγουδήσαν μ’ άγριο πάθος.
Μέντα, θυμάρι βάτσινα μυρίζει
στο ένα πόδι το κορμί του αγαντάρει
καθώς τον κόσμο αγροικάει σαν το λελέκι
σκαλίζοντας με ζέση ποιο είν’ το λάθος.
Τι φταίει που ο κόσμος το ‘ριξε στην τρέλα
όλοι μαζί κοπαδιαστά σωστό μελίσσι
σ’ ερωτικά τεμένη, δεν ρωτάνε
η αγάπη όλα τα σβήνει και τα μίση.
Ακουμπιστά ώμο με ώμο σ’ ένα δόγμα
και για παντιέρα μια καρδιά με ένα βέλος
μοχθούν γι’ αγάπες κι εύκολα δηλώνουν
ποιητές πως είναι σε στρατώνα λιποτάκτες.
Αλήθειες δεν σηκώνει αυτή η θρησκεία
‘κείνη η μοναχική φιγούρα αλήθειες λέει
και γέρνει εκεί δα, σε κόχη βράχου
μόνος κι εκεί κι εδώ τα ίδια θα ‘ναι μόνος
Σε κατρακύλα δίχως φρένα ολισθαίνει
αυτός ο κόσμος των χαμένων λαμνοκόπων
ψάχνουν ακόμα για Ιθάκες προορισμούς τάχα,
μόνη περιπλανώμενων δικαιολογία.
……………………………………..Χρήστος Κουκουσούρης.

Πέμπτη 20 Μαΐου 2021

«Τα Χέρια» - 2021:3 ποιήματα απ΄ τη νέα (χειρόγραφη-χειροποίητη) ποιητική συλλογή της Εύης Γκάλαβου

 


1.      Κάτι πήγα να γράψω σήμερα, ανήμερα της διάρκειας

δεν μπορούσα να θυμηθώ τι χρώμα είχαν τα χέρια σου. 

Έτρεμαν;

Ξανά συστήνομαι εμπρός τους, παριστάνω την αθωότητα μήπως

 και κερδίσω μια ανάμνηση παραπάνω στο έτος κατασκευής ονείρων και με βοηθήσει με εκείνο το ρημαγμένο ποίημα για τα χέρια

που ακόμα δεν θυμάμαι τι χρώμα είχαν. 

 

 

 

 

2.      Άλλαξε ο χρόνος της προσφοράς και επέστρεψε στα βήματα του.

Πάλι θα ζήσουμε τα ίδια,

μια επανάληψη των χρονικών διαστημάτων

στη μέση της ζωής.

 

 Μου φωνάζεις να γράφω για τα χέρια σου, 

μα τα χέρια μου χαϊδεύουν λέξεις

 για τα χείλη σου. 

 

Τι τους ετοίμασες σήμερα; 

 

Ποια νύμφη θα θυσιάσεις σ εκείνα τα χείλη που μιλάνε για έρωτα; 

 

 

 

3.  Μην ερωτευτείς τα χέρια μου, της λέει τα βράδια κάθε φορά που τα απομακρύνει απ’ το γυμνό της σώμα καθώς χαϊδεύει τελευταίο σημείο τα στήθη της.

Εκείνη τα βράδια κλαίει μαζί με τους οργασμούς της για τα δάχτυλα όλο γοητεία που περιφέρονται γύρω της και μέσα της και πάνω της και τα αφήνει αφίλητα να μαραζώνουν κρεμασμένα στο σώμα του.

Κι όταν τα αγγίζει… ω, τι γεύση έχουν, τι σχήμα τους δίνει μέσα στα χέρια της όταν τα κλείνει! Θα μπορούσε μια αιωνιότητα να ζήσει μαζί τους χωρίς το σώμα του, χωρίς τα φιλιά του, χωρίς τη φωνή του, άλλωστε έτσι ζει τόσα βράδια.

Εκείνος έρχεται όταν την ποθεί από τρέλα, από ζήλια, από αγωνία, από την ανησυχία του μήπως εκείνη ξέχασε τα χέρια του κι ας καμώνεται πως έχει υπεροχή πάνω τους.

 

Έτσι κυλάνε οι χρόνοι τους με χέρια μπλεγμένα στα στήθη, στα δάκρυα, στους οργασμούς και στα τελευταία φιλιά εκεί στα ακροδάχτυλα.

 

 


Απόπλους / Κική Ματέρη



Εκεί ,στο άγνωστο το λιμάνι  
στέκεται πληγωμένο ,ένα καράβι
Σάπιο , πολυκαιρισμένο καρτερεί
Μέσα  στις θάλασσες να ξαναβγεί 

Όνειρα και παράξενα παραμύθια 
Των ναυτικών σκόρπια ρεβύθια
Πως μία λεξη όλοι προσδοκούν 
Στην άκρη του νου ,γοργόνες ξεπηδούν

Μία φωνή σπάει την σιωπή του α ντίου
Είναι το όνειρο του εμπορικού πλοίου
Το μαντήλι κανείς δεν κούνα
Το πλήρωμα της μοναξιάς 

Απόπλους προσεχώς 


Δευτέρα 17 Μαΐου 2021

ΣΥΝΑΞΙΣ / Κωνσταντῖνος Γεωργίου


Τὰ βράδια
προσευχόμαστε κατανυκτικὰ μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων
ρίχνοντας τὶς ἱκεσίες μας στὴν μικρὴ πράσινη θάλασσα
μέσα στὸν χρυσοπόρφυρο ναὸ μὲ τὸ σταυρουλάκι στὸ στῆθος
μέχρι νὰ φανεῖ μιὰ σπίθα φῶς στὰ πρόσωπά τους.
Τότε ὁ χῶρος ἀνοίγει τὰ χέρια του διάπλατα ἕτοιμος νὰ μᾶς ἀγκαλιάσει.
Ὁ χρόνος κουβαλώντας μὲ δυσκολία τὸ σακατεμένο του πόδι
κάθεται γιὰ λίγο ἀναπαυτικὰ στὴν γέρικη πολυθρόνα
μπροστὰ στὸ τζάκι γιὰ νὰ ξαποστάσει.
Τὴν ὥρα ἐκείνη στοὺς κίτρινους τοίχους τοῦ παλιοῦ σπιτιοῦ
ἀνάμεσα στὰ πολυκαιρισμένα κάδρα ἀχνοφαίνονται
οἱ μορφὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ χάθηκαν.
Μοῦ εἶπες:
«Μὰ ζοῦνε τόσοι πολλοὶ ἄνθρωποι μέσα σ’ αὐτὸ τὸ σπίτι;
Και μεῖς νομίζαμε ὅτι ἤμασταν μόνοι μας».
Οἱ σκιὲς τῶν προγόνων, τῶν συντρόφων, τῶν ἀγαπημένων
γλιστροῦσαν ἀθόρυβα ἀπὸ τοὺς τοίχους στὴν μεγάλη σάλα τοῦ σπιτιοῦ
κι ὀρθόκορμες περπατοῦσαν ἀνάλαφρα, μὲ βήματα σταθερὰ
σὰν χορὸς ἀρχαίου δράματος τοῦ Αἰσχύλου
κοντὰ στὶς πράσινες βελούδινες κουρτίνες ποὺ σκέπαζαν τὰ μεγάλα παράθυρα.
Μυρίζαμε τὰ χνότα τους. Ἀκούγαμε τὴν περπατησιά τους.
Τὸ τρίξιμο στὰ σανίδια ἀπὸ τὰ ξυλοπάπουτσα τῆς δυστυχίας ποὺ φοροῦσαν
ἔφτανε στ’ αὐτιά μας σὰν ἕνας γνώριμος μελωδικὸς σκοπὸς
ποὺ θύμιζε καὶ τὰ δικά μας βάσανα.
Ὕστερα, καθόμασταν ὅλοι μαζὶ
γύρω ἀπὸ τὴν μεγάλη σκαλιστὴ τραπεζαρία μὲ τὰ μπρούτζινα κηροπήγια
κρατώντας δυὸ κόκκινα γαρύφαλλα ποὺ μύριζαν ἄνοιξη
ἔχοντας πάνω στὰ χείλη μας τὸ χαμόγελο ἑνὸς φεγγαριοῦ
καὶ στὸ ἡμίφως κάναμε σχέδια γιὰ τὸ μέλλον.
Ἀλλάζαμε τὸν κόσμο, παίρναμε ἀποφάσεις ὅλο θέληση,
καταργούσαμε τὸ μίσος καὶ τὴν θλίψη, ἀνοίγαμε τὸ λεξικὸ τῆς Ζωῆς
καὶ γράφαμε καινούργιες λέξεις ἄφθαρτες:
Δικαιοσύνη Δικαιοσύνη Δικαιοσύνη
Εἰρήνη Εἰρήνη Εἰρήνη
Ἀγάπη Ἀγάπη Ἀγάπη.
Τὸ τραγούδι τῆς φωτιᾶς ὅλο καὶ δυνάμωνε,
ὅπως δυνάμωνε καὶ ἡ πίστη μας, ὅπως δυνάμωνε καὶ ἡ ἀγάπη μας.
Σοῦ εἶπα:
«Ἀγαπημένη μου, αὐτὸ τὸ σπίτι δὲν μᾶς ἀνήκει.
Ἀνήκει
σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἔπαιξαν μὲ τὸν θάνατο καὶ τὸν ξεγέλασαν,
σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ δίνουν νόημα στὴν δικιά μας ζωή,
σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ δίνουν ζωὴ στὴν δικιά μας ἀγάπη».
Κωνσταντῖνος Γεωργίου, Σὲ πρῶτο πληθυντικό, Ἰωλκός, 2020

Κυριακή 16 Μαΐου 2021

Η γιαγιά / Παπασταθόπουλος Γεώργιος

        


 

                       Στο ξυλοκρέβατό της η γιαγιά  

                             με τη ματιά καρσί στο εικονοστάσι  

                             γλυκοχαμογελά στην Παναγιά  

                             κι έχει κι η Παναγιά χαμογελάσει!  

 

                             Στο κομοδίνο καίνε δυο κεριά  

                             κι η εγγόνα της την κόμη έχει πιάσει  

                             και με δεινού τεχνίτη σιγουριά  

                             τη βάφει, τη χτενίζει όλο βιάση!  

 

                             Σε λίγο περιμένουν τον παπά  

                             από την εκκλησιά τ’ Άι-Διονύση  

                             την άρρωστη γιαγιά να κοινωνήσει  

 

                             και η γιαγιά λες και φτεροκοπά  

                             κατόπι απ’ τη θεία κοινωνία  

                             πετάει στου Θεού τη γειτονία!  

 


* φωτογραφία από την σελίδα: http://www.agiosgeorgioskorydallou.gr/2016/05/%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%80%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%80%CE%AF%CF%84%CE%B9/

Τρίτη 11 Μαΐου 2021

ΑΕΡΙΚΑ / Λυγερή Ζωχιού

 



Κάποιοι άνθρωποι
Αερικά ...
 
Χαμογελούν καθώς περνούν
Φεύγουνε και θαρρείς σε παίρνουνε μαζί τους
 
Κι άλλοι ...
 
Απλώνουν το βαθύ σκοτάδι τους
και κλέβουνε το φως σου     

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.