Αργόσυρτα τα βήματα
σκυφτά στη λάσπη των καιρών
τα δάχτυλα σου μαύρισαν μέσα στα ξεκοιλιασμένα άρβυλα
τα πόδια σου επινοούν την γάγγραινα...
πρησμένα με φυγή και αναβολή
ανώφελο να ψάχνεις δρόμο στους καθημερινούς χειμώνες
η λάσπη της λευκότητας που έτρεφε το χιόνι...σε παγώνει
δεν απέμεινε στο χνώτο ούτε η θέρμη των ευχών
η λάσπη της αναιμικής επιθυμίας ραγίζει τον πηλό
μετατοπίζει τους δρόμους που θέλεις να διαβείς
και άλλοτε η λάσπη γίνεται ο δρόμος που σε θλίβει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου