που ανταριάζει το σύμπαν
τι βάσανο γλυκόπιοτο…
Ποτέ δεν κατάφερα
απ’ τη μορφή της να αποδράσω,
οι φλέβες μου ενωμένες
με το δανεικό της φως..
Προκλητικά παίζει
μες στης χαράς τα φυλλώματα,
κρύβεται πίσω
απ’ τους φόβους μου…
ελέγχει..
Το νιώθω…
κάποια προδοσία μου ετοιμάζει…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου