ΜΑ ΕΓΩ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ΄/ Τσελεπίδης Τηλέμαχος

Εσύ που αγάπησες πολύ

Κι όσοι αγνά αγαπούνε

Στον κόσμο ζούνε ευτυχείς

Κι όλο μπροστά κοιτούνε.

*

Τα πλούτη δεν τους συγκινούν

Η αγάπη είναι μπροστά τους,

Σαν το ανέσπερο ηλιοφώς

Φωτίζεται η καρδιά τους.

*

Ο Ουρανός είναι στη γη

Κι η αγάπη στη ζωή τους

Μεθύσι η κάθε αγκαλιά

Κι αστείρευτη η χαρά τους

*

Κι εγώ είμαι ένας απ' τους δυο

Και καρτερώ σε νάρθεις,

Στη μάννα σου ταξίδεψες

Και στη στροφή προσμένω.

*

Η Σόφη θάρθει, δεν μπορεί,

Κι εγώ την περιμένω…

*

Μα αν είναι η μοίρα, αγάπη μου,

να ζήσεις πια στα ξένα

Στείλε μου ένα μήνυμα,

πως μ' αγαπάς κι εμένα.

ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΚΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ /larry Cool

*

*

Μέσ᾽ στό κρυστάλλινο κρανίο μου λάμπουν τ᾽ ἄστρα

Λιλιπούτεια θηλυκά περιίπτανται,

προωθούμενα ἀπ᾽ τά φλογοβόλα μουνάκια τους

μέσα στή νύχτα -βούφ! τά νέφη ἀναφλέγονται.

*

*

Στόν καθεδρικό τοῦ St Paul οἱ διασωθέντες,

ἁλιεύουν μέσ᾽ στά χάσκοντα στόματά τους

ἀνασύρουν κάτι κόκκινα ψάρια

Βλέπω ψηλά στόν θόλο, μετάρσιο τό κορίτσι μου

φρρ.., ἀμέτρητα φτερά πεταλούδας στό κορμί της

στροβιλιζόμενοι γαλαξίες καταρρέουν,

στά μάτια της ἀπ᾽ ὅπου προῆλθαν

Τότε ἀπ᾽ τήν χαραμάδα τῆς θύρας εἰσορμᾶ,

μιά ἀγέλη μικροσκοπικῶν βυσσινί βισώνων.

*

*

Οἱ πιστοί καταβροχθίζουν τή γῆ τόν ναό

τά σώματά τους συσπῶνται συνθλῶνται στό κενό

ἐκκρίνουν τήν οὐσία ἑνός καινούργιου κόσμου.

ΛΈΞΗΜΑ./ Kokaveshi Dhimitër

Μικρό, στοιχείο
λόγου
που διάλεξες, στις λέξεις;…
Η έντονη
Ανησυχία, δίχως δεσμούς
οργανικά
χορεύαν, σε εκτέλεση
σχέσης!
Στη ζωηρότητα
γραπτών σου
σε παράσταση η ομορφιά…;
Μένει
συντονισμού η του
σύντομου
λεπτομέρειας… σε λέξημα
δημιουργείς!
Ψυχής διαμερίσματα
σε υποδιαίρεση
τα προκαλώ
στο σύντομο του λόγου!...
Που επιλέγεις.

Το πηγάδι / Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

Ζήσαμε σε μιαν άλλη εποχή
ψιθυρίζοντας στίχους του ουρανού και της θάλασσας.
Καθόμαστε στην πλατεία με τα χαμόσπιτα
χαζεύοντας τις γελαστές πόρτες
που ανοιγόκλειναν δειλά.
Τώρα οι τοίχοι έχουν ψηλώσει.
Η πλατεία βάθυνε σιγά  – σιγά,
λιγοστεύοντας πάνω μας τον ουρανό.
Κάποιος θα μίλαγε για πηγάδι.
Για ένα πηγάδι
ξερό.

Περιστέρια / Ζαφειράτης Βαγγέλης

Με τους πρώτους

ήχους της καμπάνας,

απ’ το ψηλό

απόμακρο καμπαναριό,

πετούν

τέσσερα περιστέρια.

ΕΡΗΜΩΣΗ / Ζαφειράτης Βαγγέλης

Κάτω απ’ τη σκιά του πατημένου κάστρου,
πένθιμα δεντράκια, σιωπηλά –
γριές που βγήκαν  απ’ τον όρθρο.

Και γύρω απ’ τον καστρόπυργο,
τραυματισμένο,
θρηνεί τον καβαλάρη του το άλογο του θρύλου.

Στις χορταριασμένες αυλές της λησμονιάς
φωνάζω τ’ όνομά σου…

Σιωπούν τα παλιά αρχοντικά,
οι πικραμένες αυλές.
Μοσχομυρίζει του νόστου ο βασιλικός
στης μνήμης το παλιό μονοπάτι.

ΠΡΑΣΙΝΟ ΛΙΒΑΔΙ / Ζαφειράτης Βαγγέλης

Δεν μιλούσε…
Την είδα
να βλέπει σιωπηλή
το βάλς των λουλουδιών
στο πράσινο λιβάδι,
τις μεθυσμένες παπαρούνες.

Το χέρι της μετέωρο,
προς τις γυμνές
παρθένες μαργαρίτες.

Κοιτούσε πέρα, σιωπηλή…
Τα μόνα που μιλούσαν,
τα χρώματα
στο πρόσωπό της.

Του φθινοπώρου η ροϊδιά /ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΖΑΦΕΙΡΑΤΗΣ

Γυμνή ροϊδιά

που πέταξε του φθινοπώρου το μανδύα

και σείεται ολομόναχη πίσω από τον φράχτη.

Γυμνή ροϊδια

που τίναξε τα κίτρινα της θλίψης

και ζώθηκε

τις φλόγες των σκασμένων ρόιδων.

Ολόγυμνη 

ροϊδιά που φλέγεται

Κι εγώ,

διστακτικός καταμεσής του δρόμου.

Πρεμετή 2019 Φθινόπωρο

Χωρίς ζωή / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Νομίζω σε είδα.
Σε είδα να κινείσαι,πίσω απ’ το λαχάνιασμα της ανάσας μου που σώθηκε, 
στο βάθος της  λαλιάς που δεν μπόρεσα να αρθρώσω.     
Χάθηκες στη δίνη του πανικού της στιγμής, 
στην πίκρα της ανάμνησης που κατάπιε τη γαλήνη μου.
Με μάτια ορθάνοιχτα,είδα ξανά το σκοτάδι που σε έκρυψε
και το αντίο που  μας κατάπιε.
Χρόνια άδεια, ζωή χωρίς όνειρα, ζωή χωρίς ελπίδας τιτίβισμα,
ζωή χωρίς αγάπης ζέσταμα.
Ζωή χωρίς ζωή.  

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 17-ΝΟΕΜΒΡΗ 1973 / Σαλίβερος Νικόλας

 

Eλλην Αφανής Ηρως

Σύμβολο ενότητας για τους δικούς του

και εκτίμησης για τους εχθρούς του.

Σύμβολο πατέρα και αγωνιστή

και της Ειρήνης προπαγανδιστή.

Σύμβολο ανειδιοτέλειας για τους λίγους             

και το αντίστροφο για τους πολλούς.

Σύμβολο-παράδειγμα της ζωής μαχητή

 και της πατρίδας του ελευθερωτή.

Ηταν μικροί όταν ξεκίνησαν μια μέρα

με λίγους φίλους ν’ ανεβούνε στο βουνό.

Γυρίζει ..μάθανε, διαβάσανε η σφαίρα,

ανήκει σ’όλους, στον παππού, στον εγγονό.

 Δική τους έχουν οι καρδιές παντιέρα,

πρέπει άλλη μιά, για της πατρίδας τον κοντό.

Οι σύντροφοι  θωρούν είν’άδικη η μέρα

και όρκο κάνουν με καρδιά στον ουρανό.

 Φωνάζουν και ταρακουνά η πέτρα,

με Λόγο ,του αγώνα σέρνουν το χορό.

Τη λευτεριά για μάνα έχουν και πατέρα

και φλάμπουρο των πεθαμένων τη σορό

 Αψήφησαν ποτάμια, αγκάθια, τον αγέρα

πολέμησαν και νύχτα και πουρνό

Τα πόδια τους πρηστήκανε, τα χέρια

είδαν τα αίματα και είπαν δεν πονώ,

 Σε μια πατρίδα δέθηκαν  ακέρια

ήταν γι’ αυτούς το όνειρο ,το ποθητό.

Μα, ο αγώνας δεν χορταίνει με αγέρα

κορμιά ζητάει και ψυχές για φαγητό.

 Μόνοι συνέχισαν, η θέλησή τους πλέρια

μονάχοι βγήκαν στων Ηρώων το δειλινό,

θα’ χουν και το φεγγάρι λόγιασαν παρέα

κοντό το χέρι, μακριά του δίκιου το βουνό.

Μικρή ζωή τους, σε θολωμένο βλέμμα…

Ειρήνη φίλοι, τα ντουφέκια «στον..καιρό».

Γκρεμίζονται οι σύντροφοι στο ρέμα,

η λευτεριά, σε μας, απέμεινε να σέρνει το χορό.

1979