(Μ’ ένα κρίνο θ’ ανοίξω το δρόμο ...)

Μ’ ένα κρίνο
θ’ ανοίξω το δρόμο
όχι με ρόδα.
Δεν είναι που δεν θέλω να πληγιάσω τα χέρια μου
Φτάνουν τα αίματα,
οι κάκτοι με τις ενστικτώδεις πανοπλίες.
Σπόρους θα σπείρω
ευγενικής ράτσας
Μ’ ένα λιλά γιασεμί
Με μια βελουδόχρωμη βιολέτα
Θ’ ανοίξω τον δρόμο.


Η φύση δεν δέχεται τ΄ αδιέξοδα
βρίσκει ένα δρόμο,
γιατί τη βαλσαμώνετε με χίλια αλάτια;
Δεν είμαι νεοσύλλεκτος
έχω περάσει από καιρό
την ηλικία των είκοσι χρόνων.
Δεν εκτελώ ασκήσεις ακριβείας
κι έχω πολλά κάστρα για γκρέμισμα.
Οι συγκινήσεις μου έγιναν ανυπάκουες
και τα κέντρα τους είναι μονάχα μέσα μου.
Φως ψάχνω
Φως
Το σκοτάδι είναι εξισωτικό


Η μάνα μου υποστήριζε
πως πολλοί με νανουρίζουν
γιατί μόνο όταν κοιμάμαι
κανέναν δεν ενοχλώ.


Η ψυχή μου κάθε πρωί δραπετεύει από τα καθημερινά
και μαζεύει πολύχρωμες πεταλούδες
αγριολούλουδα, νότες από ερωτευμένα κανάρια,
ηλιαχτίδες, στάχυα καρπερά
και υφαίνει το νέο πρόσωπο της ανθρώπινης άνοιξης.
Η ψυχή μοναχικό λουλούδι
από παιδικά δάκρυα και φρεσκολουσμένα πρωινά,
ανοιξιάτικες δροσοσταλίδες και άνθη νερατζιάς
στο κάθε άγγιγμα ματώνει.
Δίνω τα χέρια μου
ν’ ανοίξουν οι ορίζοντες
ν’ απλώσει η φωνή μου
να γίνει προσάναμμα χαράς
και σπόρος.


Δεν έπαιξα ποτέ κρυφτούλι.
Έλα να κουβεντιάσουμε.
Δεν υπάρχουν μονάχα πεζοδρόμια
και μαρμαρένια αλώνια.
Έλα χωρίς σημαίες και λάβαρα,
χωρίς φορτίσεις γηπέδου.
Το τραπέζι μου είναι στρόγγυλο
κι οι γύρω καρέκλες άδειες.
Έλα …
Η αλήθεια μας,
μια πρώτη πατημασιά στο σκοτάδι
ποτισμένη μ’αγάπη
κι όνειρο.
Τίποτ’ άλλο.
Όλα τα’ άλλα, ήταν της νύχτας.
Δεν ήταν το πρόσωπό μας.


Εποχή άνυδρη
χωρίς Πυθίες και χρησμούς
και δεν ξέρω
από ποιους πρωτοκατοικήθηκα
από ποιους λεηλατήθηκα
και κύρια από ποιους μεταλλάχτηκα.
Αντάρτες άνεμοι κόπασαν μέσα μου
Κι ομφαλοσκοπώ στη νηνεμία
αιμορραγώντας μισοπεθαμένα όνειρα.


Οι θεοί μου
απλοί άνθρωποι,
με μάτια γεμάτα ουρανούς
και χείλη κεράσια.
Και μετά τον Χριστό
και μετά τον Μαρξ
παράμειναν
αγρότες
ψαράδες
λατόμοι.
η ομπρέλα
Ήρθε με μια ομπρέλα από πάνω μου,
πάρε την ομπρέλα σου, φώναξα.
Θέλω να γευτώ τη βροχή,
το ρίγος της παγωνιάς,
τη γύρη της άνοιξης,
τους κεραυνούς του καλοκαιριού,
θέλω ν’ ανασάνω τον ήλιο.
Δεν είμαι κισσός.
Δρυς Χολομωντίσιος είμαι,
Πάρε την ομπρέλα σου- συρματόπλεγμα
μου κρύβεις τον ήλιο.


Έψαξα πολύ να βρω λέξεις πράσινες,
κόκκινες, θρουφαντές σαν τα λαχανικά του κήπου μας.
Λέξεις φωτιά και αστροπελέκια,
που πυρπολούσαν και τις στάχτες τους,
φύτρωναν Φοίνικες,
μα ήταν όλες χλωμές,
κίτρινες και αναιμικές
σαν τα παιδιά της Μπιάφρα.
Με τόσες ξεριζωμένες φωνές,
χειρουργικές επεμβάσεις μη χειρουργών,
άσχετων γλωσσοπλαστών,
μαράθηκε η γλώσσα μας
έχασε το πρόσωπό της το ηλιοτρόπιο.
Δε θροίζει, και εμείς θέλουμε να ζήσουμε.


Δεν κρύβω κανέναν νεκρό μέσα μου
Πώς να με γνωρίσεις?
Μη με ψάχνεις στη σιωπή.
Στο αίμα των δεκαοχτάχρονων μπροστάρηδων
θα με βρεις.
Δεν είναι από πείσμα
κι εγωισμό.
Το παιδί
που είχα μέσα μου
είναι ακόμα παιδί.


Καρδιά μου πώς βουβάθηκες,
πώς στέκεις,
πώς δεν κρένεις.
Στενάζεις μόνο
κι αρχινάς το θλιβερό τραγούδι.
Το σφύριγμα του στόνου σου
Χαμένο αηδόνι, ταίρι.
Λαλείς , λαλείς σε ποιόν λαλείς
Ποιος τώρα, ποιος σ’ ακούει?
Μαύρα τ’ άστρα σου ουρανέ
Πλακώσαν την καρδιά μου.


Θέλω να ζήσω χωρίς συγγνώμες
χωρίς υπομνήσεις χρέους,
χωρίς αντιπαροχές σιωπής.
Μόνος
πλάι στα παιδικά όνειρά μου
Αλήθεια ποιος τα βαλσάμωσε?


Το ποτάμι που με παρέσυρε
ήταν θολό,
γλυκόπικρο,
ορμητικό,
σπάνια γαλήνιο,
μα πάντα μαγευτικό.
«ήταν αγάπη»
Αγάπη για τα παιδιά
που μοσχοβολούν μέντα,
γιασεμί,
θυμάρι,
αγιόκλημα,
αγριορίγανη,
και μοσχοκάρφια.
Αγάπη για τα παιδιά
με το νοτιά στα μάτια
που τραγουδούν,
παίζουν,
γελούν
σπέρνοντας τους δικούς τους σπόρους
χωρίς ανακυκλώσεις του παρελθόντος
κι η γειτονιά μοσχοβολάει
ομορφιά,
ελπίδα,
συνέχεια.
Αγάπη για τα παιδιά
που με την ανεμελιά τους
ανοίγουν τους ουρανούς
και βγαίνουν στο σεργιάνι νιόκοποι ήλιοι
που με κοινωνούν με το ανέκφραστο
το πέρα και μετά.
Αγάπη για τη ζωή
χωρίς επίθετα.