η μοναξιά πουντιάζει στο χιονόνερο

Μοναξιά, είπε το πουλί ραμφίζοντας
τα περαστικά στενάγματα του αγέρα.

Μοναξιά, είπε το νοτισμένο βρύο
πίνοντας τις αργές σταγόνες της βροχής.

Μοναξιά, αντιλάλησε και το δάσος
πνιγμένο στη σκοτεινή πυκνότητά του,

και η κοιλότητα της ψυχής - αντιλάλησε: μοναξιά
και η γυμνότητα του ποταμού - αντιφώνησε: μοναξιά
και η αρχαία δίψα - υπονόησε: μοναξιά,

μόνο μοναξιά· (όλα καταστάλαζαν
σ' αυτή τη μαύρη πνιγηρή φωλιά).

Κι εγώ πού ήμουν;

Πού ήμουν εγώ και δεν είπα τίποτα;

Τι ήμουν εγώ και δεν με στέγαζε η λέξη;

Ή ήμουν η λέξη που στέγαζε τα πάντα;