(Κάποτε ο πόνος είχε νήματα)

Κάποτε ο πόνος είχε νήματα
Τα έκοβα κι έραβα παλτό
Για τους χειμώνες
Κάποτε η νύχτα είχε φόδρες σύννεφα
τα βαζα στα σκούρα μισοφόρι
να μη φέγγουν λαμπερά
Τ΄αυλάκια του κορμιού
από κάτω

Τώρα το ξημέρωμα
το σκάω απ΄το κρεβάτι πιο νωρίς
μήπως προλάβω κάτι να ντυθώ
από κείνα.
μα μόνο κάτι ξέφτια φώτα
φτάνουν στο ιδρωμένο τζάμι
πλέουν καράβια στο γυαλί
σκιές τα δάση καθρεφτίζονται
ποτάμια γκρεμίζονται σε καταρράκτες
ματιές λοξές των αγριμιών
χιμούν μεσ΄την κουζίνα
κρατώ σβηστό το φως
μην τα τρομάξω
ανοίγω το παράθυρο
μπουκάρει πηχτή ομίχλη
κόβω κι απλώνω στο ψωμί
στο περβάζι ένας μικρός σκορπιός
που μόλις κρύφτηκε

Ξημερώνει.