(Η φλέβα που χτυπάει στον κρόταφο)

Η φλέβα που χτυπάει στον κρόταφο
και το κακό στο μάτι
ένας λυγμός που γράφτηκε
αντί να γίνει δάκρυ
εισπνοή, εκπνοή μού μπερδεύονται
μπουκιές αέρα καταπίνω ανάσες
το δωμάτιο αδειάζει εντελώς
δίχως βάρος τώρα στροβιλίζομαι
κυβίστηση ρωτάω
ανακυβίστηση επαληθεύω
την οδύνη της ζωής χωρίς αισθήσεις
πίνω ως το μεδούλι το ουρλιαχτό
σκεπάζω τα δόντια με τα χείλη
φτιάχνω ένα τέλειο Ο
αυγόοοο, λέω, δειλά
κι αφήνω μια ρωγμή στην πιθανότητα
ακούω τη βουή του χάους
ν’ ανεβαίνει σφυρίζοντας
τεράστιες ποσότητες αέρα
μου διαστέλλουν τους πνεύμονες
εισπνέω απ’ τα βάθη της γης
κι εκπνέω από ανάγκη.