"Και έτσι χάθηκε κι ο τελευταίος παράδεισος, έγινε νόστος, ουτοπία/ μια
απογραφή στις συνειδήσεις μας, απόλυτη, εκλογικευμένη/ ίσως γιατί εκεί
δεν περνούσαν πια παιδιά, ούτε κελάιδισμα ακούγονταν/ τόσο μακριά
περάσαμε τη δύση, σκοτεινιάσαμε στους δρόμους/ έρχονταν χρόνια κι άλλα
χρόνια, ταξιδεμένα κι αταξίδευτα/ κι εμείς ρωτάγαμε, υπήρχε ποτέ
παράδεισος; υπήρχε ποτέ νηνεμία;/ όμως ο άνεμος μάζευε τη σκόνη και την
γύριζε κοντά στα μάτια μας, έτσι για να πονέσουμε/ έτσι για να θυμόμαστε
τι κάναμε στη ζωή μας, ίσως και την εικόνα μας."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου