Ιερονυμος Maggi

Ας πούμε ότι είμαι
Η μετεμψύχωση
Του ευφυούς Ιερώνυμου
Και κάθομαι στον Προμαχώνα
Diamante
Των οχυρώσεων της Αμμοχώστου
Ας πούμε ότι ως μάγος
Με τη δύναμη της σκέψης μου
Πως επιστρέφουμε μαζί
Στο έτος 1571
Έτσι σαν σε μονόλογο
Σας αφηγούμαι τη ζωή μου
Αφού φαντάστηκα την πόλη
Που δεν γνώριζα
Τα τείχη, το λιμάνι
Έκανα σχέδια και κατόψεις
Εφηύρα μηχανές
Οσμή θανάτου
Και φονικούς τροχούς

Σαν τα παρέδωσα με σχέδια εξαίσια
Προς τη Γαληνοτάτη
Εκρίθηκα κατάλληλος εξόχως
Για την υπεράσπιση της πόλης
Κλειδί του βασιλείου
Στη Μακαρία νήσο
Υπήρξα ειδικός στους υπονόμους
Και στους ανθυπονόμους
Για να ενταφιάζεται ο εχθρός
Μα πάνω απ’ όλα ήμουν ποιητής
Και θηρευτής ονείρων
Τοξότης του έκπαγλου

Των λέξεων γητευτής
Τα βράδια σε ώρες ανακωχής
Μ’ ένα λυχνάρι
Ή με το φως του φεγγαριού
Ησύχιο διάβαζα
Άλλοτε πάλι τις νύχτες
Πολλές φορές θαρρούσα
Πως ξεπρόβαλλε μπροστά μου
Ως οπτασία
Η εμμανής ιέρεια του λόγου
Η Σουηδή Βιργίτη η εγγαστρίμυθη
Κι άκουγα για την Αμμόχωστο
Τις φοβερές της προφητείες
Τις μέρες έβλεπα αίματα
Καμένες σάρκες μύριζα
Κι αντίκριζα τους φονικούς τροχούςμου
Γύρω από τα τείχη 

Να ακρωτηριάζουν τους εχθρούς
Και τα περήφανα άλογά τους
Η θέα των τελευταίων με συνέτριβε
Ποιος θα τους προσφωνήσει πλέον
Μαυρογόνατους
Και ορμητίες ίππους;
Νυχθημερόν
Με περιζώναν ουρλιαχτά
Κι επιθανάτιοι ρόγχοι
Αργά τις νύχτες
Όταν βασίλευε η γαλήνη
Τι μυστήριο θεέ μου
Έβλεπα το κεφάλι μου
Στον ουρανό κομμένο σύρριζα
Να στάζει κατακόκκινο αίμα . . . . . .
Κι άκουγα τις κόκκινες σταγόνες
Να με περιλούζουν
Τέλειος συνδυασμός

Μαζί
Με το χλομό φεγγάρι