Λευκές Συνομιλίες Ι

       

Το σκηνικό επαναλαμβάνεται

πάλι η βροχή

τώρα στην άλλη πόλη

επιλήσμων άγγελος   

διπλώνει φθαρμένα ειλητάρια  

η ύλη των ειδώλων

η ύλη της νόησης

ο ένας απέναντι στον άλλο

οι σελίδες μας αγγίζουν η μία την άλλη

στροβιλίζονται οι λέξεις

η εγκατάλειψη του εγώ στη ροή

των λέξεων

κοιτάζω εσένα

κοιτάζεις το μαύρο μελάνι να τρέχει

στο χαρτί

ροή του χρόνου

οι λέξεις αγωνίζονται να επιβιώσουν

(ο πυθμένας με τα μυστικά όστρακα

και τα δροσερά κοράλλια

στα λόγια τον γύρευες να τ' αγγίξεις

να βυθιστείς να αναδυθείς

στην άκρη τον ορίζοντα

να πάρεις το δρόμο τον άγνωστο

δικό σον)

«αυτό το μελάνι

δεν κάνει για μένα

αργεί να στεγνώσει

αν η κόρη μου βάλει στο στόμα της

τις μαύρες λέξεις

θα κινδυνεύσει» είπες και

όλα άγγιγμα δύναμης ιερής

κι όλα ζωή είναι

να βλέπεις σημαίνει

να δημιουργείς το παρόν

να κρατήσεις

ό,τι επέπρωτο να χαθεί

ν' ανασύρεις το σώμα

[φλεγόμενο στης μακρινής νύχτας

τα συναπαντήματα)

ένα κόμπος στο λαιμό

ο αέρας λιγοστεύει

επανέρχεται η μνήμη της θάλασσας

ψηλά από το κάστρο

τα λέπια του ήλιου στο σώμα σου

μια πόρτα κλείνει

διάτρητο φιλί

στο τρυφερό αγκάλιασμα

το χάος δείχνει την αύρα του

κάτι χάθηκε

-θάψον τους εαυτού νεκρούς-

γεννά την αναζήτηση

κάτι να βρεθεί

(χαρτοκόπτης

απελευθερώνει άγραφα ποιήματα

αίμα στα δάχτυλα

αντηχείο των αισθημάτων)

...........................................................................

Τα μηνύματα ελήφθησαν

δίχως σχόλια

έπειτα

τα λόγια η μάσκα της σιωπής

έδωσαν πάλι μιαν αβέβαιη παράσταση

φευγαλέα συναπαντήματα

συναντήσεις του βλέμματος

 παιγνίδι αντικατοπτρισμών

-η προσφιλής μας τακτική-

διέγερση του κενού

kindred souls

δυο φύλλα του ιδίου δέντρου

ο συνομιλητής

η θρυαλλίδα της δημιουργίας

απών

ο τρυφερός καθρέφτης

άεργος ανενεργός

(τελετουργικές κινήσεις των χεριών

λέξεις σύμβολα της ανάκλησης)

καλείσαι να αποκαθηλώσεις τα είδωλα

αγγίζοντάς τα απαλά

με φτερουγίσματα μη σπάσουν

και χαθείς

ένα ναι

αποτεφρωμένος άγγελος

μέσα στο συρματόπλεγμα τον όχι

ο άγγελος σον μια σκιά

συμφιλίωση

γλιστρά μέσα από τα δάχτυλα σου

διαδρομή του σώματος στο άλλο σώμα

(η χλόη ανάμεσα στις πέτρες

ανάμεσα στις ρωγμές τον σώματος σον

τα μικρά πλάσματα της γης

πώς ανασαίνονν)

κατάφαση

ζυμώθηκαν οι λέξεις

με της δειλής αγάπης το προζύμι

έγιναν εσύ

εισέρχεσαι σε ενεργειακά πεδία

του αίματος

βίαιη μοναξιά και πάλη

η στιγμή που τίθεται ένα όριο

η ίδια η στιγμή της υπέρβασης

ό,τι δεν έχουμε ζήσει υπάρχει

((Bars of silence crossed the mouth

decorates it»

ο απών παρών δίπλα σου

εφάνη εναργής

η συνύπαρξη εντός του ιδίου χώρου

σημείο απομακρύνσεως

αδυνατώ να βρω τη συνέχεια

η αλληλογραφία

βέλη καρφωμένα σε γόνιμη γη

-γράμματα που αρνούνται να γραφτούν-

(σμήνος πουλιών

κυκλώνει το βλέμμα μου

ριπές της λήθης

στον κήπο των γαλάζιων ρόδων)

άγγελος πανσέληνος

αμίλητος στο ανοιχτό παράθυρο

οι οιωνοί σιωπούν

ανάμεσα στο θεϊκό και την απουσία του

σχοινοβάτης σε ασταθή ισορροπία

γυρίζει ανελέητα ο κύκλος

κι εμείς μαζί του

σε παράλληλες τροχιές

ίσως κάπου

το βλέμμα αγγίξει το βλέμμα

κι αναγνωρίσει το δικό του βλέμμα

προς το παρόν

ήχοι παράταιροι λέξεις οικείες

και άδηλες

γυρεύουν να αποδράσουν

ο αφανής οικοδεσπότης ανοίγει τα κελιά

τότε εξατμίζονται

ανεβαίνουν στα σύννεφα

γίνονται χρυσή βροχή

πέφτουν στα μάγουλα ενός εφήβου

τον μαγεύουν

τον κάνουν δικό τους για πάντα