Λευκές Συνομιλίες ΙΙ

 

Τώρα

μόλις δύσουν τα χρώματα της σκηνής

το προστατευτικό γυαλί θα γίνει θρύψαλα

Τώρα θα κοιτάξεις το πρόσωπο στα μάτια

μιαν εκδοχή του προσώπου σου

(το φύλλωμα των δέντρων

το δέρμα σον

γυναίκα-δέντρο

θροΐζεις )

φευγαλέα αδιόρατα σήματα

την έφεραν στον ήχο της φωνής σου

έστω μια φορά

την έσχατη

ο άγγελος φόρεσε το χρυσαφένιο δίχτυ

μέθυσε κι αιχμαλώτισε τις μοίρες

έστω μια νύχτα την έσχατη

ένα ζευγάρι μάτια

βλέπουν στον ήχο την εικόνα τους

τότε και τώρα

σαν να στοίχειωσε ο χρόνος

το δωμάτιο -δεν θυμάμαι το χρώμα του-

μίκρυνε πάλι έγινε ένα παλιό

βραχνό ραδιόφωνο

πήρε ρόδινο φως η αίθουσα

θαρρείς υπερκόσμιο

δεν το βλέπουν οι άλλοι

αισθάνονται μόνο την παρουσία του

(μια ελεγεία στο φεγγάρι

βροχή από χρυσές ψηφίδες

στο τετράγωνο παράθυρο)

τώρα θα μιλήσεις

δεν έχεις επιλογή

φεύγει

είδες την παράξενη λάμψη στα μάτια

άκουσες τη δύναμη του μετάλλου

να τραγουδά την επιστροφή

«πάμε κι εμείς στην»... όχι, εγώ μόνη μου πάω.

πού;

ένα βελούδινο σύννεφο

αντιστρέφεται τυλίγει τα άστρα

σκοτάδι ρίξε τη γέφυρα

μόνο ένα ρεύμα υπόγειο

στον αέρα σε πάει

σε τροχιά ελλειπτική

δεν έχεις βήματα μόνο παλμούς

δονήσεις κρουστών

ηχοχρώματα της νύχτας

(στο πράσινο της λίμνης

μειλίχιο φως γλιστράς

πάνω στα νούφαρα ο ύπνος της αγάπης)

τώρα προβολή μιας εκδοχής

ενός ματαιωμένου προσώπου

αποχαιρετισμός ενός εγώ

που δεν άνθισε ποτέ

-δεν τόλμησε ν' ανθίσει ποτέ-

υπάρχουν κάπου μέσα μας

οι αληθινές βεβαιότητες

αυτές που φορούν τη μάσκα

των υποθέσεων του μη πραγματικού

τα αν... τότε...

ο τοίχος κινείται

μεγαλώνει

το είδωλο σβήνει τη σκιά του

η πόρτα ανοίγει

Ο άγγελος προπορεύεται με μιαν αγκαλιά

φθινοπωρινά χρυσάνθεμα

εσύ με τα χέρια αδειανά

έτοιμη να το βάλεις πάλι στα πόδια

ενώ μια μεταξένια ανάμνηση

αλλοτινού ονείρου

περνά ανέπαφη τα σύνορα του τώρα

διάφανα λόγια από το βλέμμα δραπετεύουν

...............................................................................

Το φεγγάρι γεμίζει

«όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει»

τρεις μέρες πριν

από την αυγουστιάτικη πανσέληνο

σβήστηκε το φως

στο μετάξι

την τύλιξε η νύχτα

τη φυγάδευσε η αυγή με μια πνοή

«και πια δεν περιμένω...»

τώρα η μνήμη ,

πλάθει τις δικές της ιστορίες

τους δικούς της φανταστικούς διάλογους

(μη γελιέσαι,

πριν το ίδιο δεν έκανε;)

 

ανέγγιχτη

ανέπαφη

φυλλαράκι πράσινο στο ρεύμα του νερού

κι άλλοτε χρυσαλλίδα έντρομη

στα τσιμεντένια κτίρια

στην άσφαλτο

βαφτίζεται το φως

(εδώ δεν έχει άστρα ο ουρανός

σε φωνάζω κι η φωνή μου

αύρα ψυχρή γυρίζει εντός μου)

το σπίτι που το 'παίρνε ο αγέρας

η κληματαριά

ο μικρός λοφίσκος

-το πρώτο πάλκο σου—

επιστρέφουν μέσα σε γαλάζιο φως

εναλλασσόμενα σκηνικά

στο νέο άγνωστο μοναχικό τοπίο

της περιπλάνησής σου

σ' αφουγκράζομαι

-  «θέλω ν' ακούω την ορχήστρα

να παίζει... κι εγώ να τραγουδάω...

να τραγουδάω...»

η αύρα σου

ακόμη αχνοφέγγει

την ύστατη ώρα

το χέρι της μητέρας

σήκωσε το βάρος της φυγής σου

-                      σκεπάστε τους καθρέφτες

-                      «ουκ έστιν ώδε»

-                     

μια λυγαριά ο άγγελος

σέρνει στο χώμα το χιτώνα του

σε γυρεύει ασημένιος

εν τη σκοτία

Έφυγες κι αίφνης

μιλούν όλοι για σένα

περίτεχνα λόγια αυτάρεσκα

σαν στοιχειωμένο άλλοτε

δίχως αύριο

«θα μας ξεχάσουνε την Πέμπτη

το Σάββατο την ίδια ώρα θα αναστηθούμε»

(ναι, στις γραμμές τον κόσμου

θ' ανταμώσουμε πάλι μία μέρα

αγέρας εσύ κι εγώ βροχή

κι ένα κορίτσι θα τραγουδάει

νότες-άστρα και θα στολίζει

μ' αυτά το δωμάτιο του

για να ⁱχει ο λόγος φύση)

εγώ μνημονεύω

ο αδιάβατος χρόνος να προβάλει

φιλικό μονοπάτι μέσα από ανθισμένες λεμονιές

να το περάσεις

εγώ μια ραγισμένη φωνή

μια αφήγηση χωρίς αποδέκτη

«brazen tears»

το δώρο που άφησα να φύγει

εκείνη το γύρισε πίσω ακριβότερο

φωνή ρωγμή στο χρόνο

ιδεατός τόπος η ποίηση

για το άτοπον της επαφής του

εγώ με το εσύ-εγώ

με διώχνει

amor fati

(είναι και αυτό μια ερμηνεία

-αμήχανη έστω-

αλλά ερμηνεία)

προκάλυμμα της ύπαρξης

η δημιουργία

αν σε εγκαταλείψει βγαίνει στο φως

αυτό που σε βαραίνει

το αληθινό σου πρόσωπο

Ο άγγελος χάθηκε στο δάσος

με τις οξιές

το άλλο πρωί κρύσταλλοι λευκοί

στα φύλλα της αγάπης

σβήσε τα κεριά

το κάστρο ερήμωσε

κι οι σκιές το εγκαταλείπουν

το δικό σου πρόσωπο

το δικό της πρόσωπο

μια ιδέα

ένα παιχνίδι του μυαλού

Αυλαία

Η παράσταση

-αν το κατάλαβες-

μόλις τώρα αρχίζει