"Ξέρεις, πέρασα στην Πρέβεζα, ίσως να γέλασα λίγο/ και μετά τόση θλίψη,
χρέος των αποσκευών μου/ έβλεπα στο παράθυρο, διαβολεμένες κάργιες να με
ζητάνε/ έρημος η σκέψη, μα περισσότερο η ζωή μου/ άλλαζε χρώματα μέσα
στη νύχτα και με ζητούσε/ μακριά άκουγα τη θάλασσα, όχι δεν μου έλειπε
πια/ έπεσα μέσα να με ξεχάσουν, να με χάσουν/ μα βγήκα με αρμύρα,
αποτυχία και ταραχή/ τι θες και εσύ παλιοζωή να με κρατάς, σαν
Πολυδούρη/ είναι το γραφείο φυλακή και το λιμάνι σιωπή/ θέλω να φύγω
πολύ μακριά, μια αποβολή/ ασυνέχεια, στις μεταθέσεις και τα κόμματα/
ροκάνισαν τη ζωή μου, τον χρόνο μου/ με λίγους στίχους κρατάω το μυαλό,
να μη φύγει/ όμως το τέλος έρχεται στη γη, είναι δικό μου/ ετοιμάστηκα,
γραβάτα, πουκάμισο, ότι επίσημο/ και ένα καπέλο, το καλύτερο στην πόλη/
τώρα έχω σχόλη, ένα διάλειμμα, μια χαριστική/ ο Καρυωτάκης πέταξε,
αλήθεια χάθηκε, δεν είναι εκεί."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου