Ανεμώνη μόνη / Σταματάκου Γιώτα

Νερό, νεράκι μόνο αν καις
η ανεμώνη θα ‘ρθει.
Μα αν δειλά δειλά τη θες
τον πόνο θα σου ράψει

Αγγειόσπερμος μοναχισμός.
Ύδωρ κατατρεγμένο,
δε θα προλάβεις να ξεπλύνεις
ποτέ μιαν ανεμώνη.

Αλλόκοτη η κόρη του ανέμου,
την πολιορκούν
αινιγματικές παρακρούσεις
και απομακρύνεται με τόλμη
από κάθε τι που άλλοτε
θα την έδενε με τον εαυτό της.

Επινίκιο / Γιώτα Σταματάκου

Δεν ήταν συναίσθημα αυτό.
Ήταν η θητεία μου στα πάθη.
Παραμέρισα τους στηθόδεσμους
Και χίμηξα στους δεινούς λιμούς
Κατάματη
Κι ακάληπτη
Να έχω κάπου να φωλεύσω
Την εκτεθειμένη μου νιότη.

Τότε ήταν που είπες:
«Ή θα θρηνείς την υπεραξία μου
ή θα την ξεκοιλιάσεις.»

Δεν ήταν δίλλημα αυτό.
Ήταν συμπιεσμένο αίμα
που με ξεγελούσε καμιά φορά.
Το πίστευα για θάνατο
μα ήταν η υπεροχή μου

Στον ύπνο της Αφροδίτης:Ποιητική Συλλογή της Χαρά Χρηστάρα (έτος 1990)

Στον ύπνο της Αφροδίτης
Ελαφροκίνησε την άκρη
των δαχτύλων του ποδιού
κι έχυσε μέσα μου τον έρωτα
επάνω που κοιμόταν

το ανάκτορο του στήθους της
ανέμισε απ' την αναπνοή της

ανοίγοντας τα βλέφαρα γίναν λουλούδια οι πέτρες

έγινα δύτης στον ωκεανό της ομορφιάς
κι ο αφρός της επιφάνειας
τραγούδησε το όνομα
Αφροδίτη

αγγίζοντας το βάθος του κορμιού της
υψώθηκα
ως το μελάνι της γραφής

το τίναγμα του κεφαλιού της
μου υποσχέθηκε
μολύβι από τα βλέφαρά της

σταλαγματιές από τα μάτια της
στεριώνανε ένα σταλακτίτη

ανηφορίζοντας την απορία μου
την έσφιξα στην αγκαλιά μου

κι απ' την ανάσα της
απελευθέρωσα φιλιά

Χαρά Χρηστάρα (βιογραφικά στοιχεία)

Η Χαρά Χρηστάρα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1957. Σπούδασε κοινωνιολογία, γλωσσολογία, εθνολογία και εθνομουσικολογία και είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος κοινωνικής ανθρωπολογίας από την E.H.E.S.S.


Ποιητικές Συλλογές

• Στον ύπνο της Αφροδίτης, εκδ. Πάροδος, 1990
• Αναλαμπές σωμάτων, εκδ. Νέα Πορεία, 1991
• Νυχτερινή γραφή, εκδ. Νέα Πορεία, 1994
• Ριψοκίνδυνη άνοιξη, εκδ. Νέα Πορεία, 1997
• Μυστική δίοδος, εκδ. Νέα Πορεία, 1998
• Θέατρο σκιών, εκδ. Νέα Πορεία, 1999
• Το παρασύνθημα ξεχάστηκε, εκδ. Νέα Πορεία, 2002
• Οπτικό πεδίο, εκδ. Νέα Πορεία, 2002
• Το φως τους δικούς του νόμους υπακούει, εκδ. Νέα Πορεία, 2003
• Συντονισμός, εκδ. Νέα Πορεία, 2004
• Κατακόμβη | Ποιήματα 1999-2005 (συγκεντρωτική έκδοση), εκδ. Νέα Πορεία, 2005
• Ασθμαίνοντας τα όνειρα | Ποιήματα 1981-1999 (συγκεντρωτική έκδοση), εκδ. Νέα Πορεία, 2006
• Το χάσμα, εκδ. Νέα Πορεία, 2006
• Υπόγεια ρεύματα, εκδ. Μανδραγόρας, 2008
• Χαρά Χρηστάρα: Ποιήματα 1981-2008, εκδ. Μανδραγόρας, 2008
• Δωρικά, εκδ. Μανδραγόρας, 2010
• παρουσίες απουσίες, εκδ. Μανδραγόρας, 2014
• Χαρά Χρηστάρα: Αυτοανθολόγηση 1981-2010, εκδ. Μανδραγόρα, 2014

Εσωστρέφεια / Χρηστάρα Χαρά

  Η εσωστρέφεια κλίνει το γόνυ στην αναμονή

  Κυκλικά περάσματα από

  το λόφο της σύνεσης δεν ωφελούν

  Με καινούργιες λέξεις

  θέλω να κεντήσω τον καμβά μου,

  να πορευτεί ο μέσα κόσμος

  χέρι-χέρι με τον έξω

  Κρυφές οι διεργασίες

  Η θράκα της ελπίδας

  δεν μ’ εγκαταλείπει, κάνει υπομονή

Παλινδρομήσεις / Χρηστάρα Χαρά

Εξόρμηση
προς μακρινή πατρίδα
με καλλιέργειες απέραντες

Μνήμες και πόνοι
σαν το ξεκόλλημα βράχου σε κατολίσθηση

Κι ύστερα, τώρα
απόκρημνα όρη
να ανεβεί η σκέψη
το χέρι ν' απλωθεί
ν' αγγίξει τα σύννεφα
απ' την εξάτμιση του υγρού
που συσσωρεύθηκε στη κοίτη
των παλίνδρομων κινήσεων του μέσα κόσμου
και αρδεύει τις εκτάσεις του

ώσπου να εισβάλει η πλημμύρα
των γεγονότων

Παιχνίδια της ζωής
παιχνίδια του θανάτου

Η μάχη / Χρηστάρα Χαρά

Επίνειο των δυνάμεών μου η κραυγή μου
η σύγχιση όμως πλήρης
Σε ποιο απ' τα δύο κομμάτια μου να ενδώσω
Το ένα ανελέητος θυμός
το άλλο τρυφεράδα απέραντη
Η μάχη δίνεται και πέρα από τον έλεγχό μου
και το καθένα απ' τα δύο διεκδικεί τη νίκη

Ασπρίζουν τα μαλλιά μου από την ένταση
οικοδομώ το μέλλον μου μέσ' στην αβεβαιότητα
δεν ξέρω αν πάλι θα φανείς κοντά μου
ή αν η θύελλά μου θα τυλίξει στο σκοτάδι
τη μορφή σου

Το μάτι και η νύχτα: Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Λεοντζάκου (Εκδόσεις Νεφέλη / 2016)

Σταμάτησε μόνος. Τώρα στέκεται μόνος. Είναι μόνος.
Και σταμάτησε. Είναι για πρώτη φορά μόνος. 

Μόνος με. Μόνος μαζί. Μαζί με κάτι παράδοξο.
Με κάτι παράταιρο μόνος. Είναι μόνος μ’ ένα 
άδειο, κενό βλέμμα μόνο. 

Επειδή ποτέ δεν ήταν μόνος. Επειδή τώρα 
το είδε. Τώρα αρχίζει μόνος. Αρχίζει 
από εκεί. Αρχίζει μόνο.
Επειδή ποτέ δεν ήταν.

Μόνος είναι μια αδύνατη λέξη.
Πόνος είναι ένα αδύνατο σώμα.

---

Επίδεσµοι λευκοί στο σκοτάδι

Μερικοί στίχοι που σώθηκαν:

οι στίχοι δεν είναι
οι ασπίδες της τύχης;

Μερικοί στίχοι που σηκώθηκαν:

τα απαράµιλλα πουλιά µε τα
οποία σκεπάζουµε τα αιώνια µάτια µας.

απόσπασμα: https://nefeli.fairead.net/files/NEFELI/authors/leontzakos/pagesFrom-leontzakos-mati.pdf

Βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=Z8UCOC9vWik

Παράξενη βροχή / Φίλιππος Γράψας

Πέφτει μια παράξενη βροχή
πάνω στα παράθυρα της νύχτας
ποια συννεφιασμένη εποχή
ξενυχτάει στο φως μιας καληνύχτας
δε σου πάει ζωή στην ξαστεριά
δε σου παν τα κίτρινα φεγγάρια
πώς να φτάσουν για παρηγοριά
τέτοιας ερημιάς τα συναξάρια

Σώμα υποταγής φόβος
είναι της φυγής φόβος
μη μ’ ακολουθείς
μια για την καρδιά φόβος
δυο για την ψευτιά φόβος
τρις θα μ’ αρνηθείς

Πέφτει ένα σκοτάδι από σιωπές
γύρω γύρω και στη μέση λύπη
όλες η πληγές είν’ ανοιχτές
και ο γιατρός του κόσμου, απόψε λείπει

Τέτοιες ώρες στη γωνιά του νου
μόλις χαμηλώσει η περηφάνια
βγαίνουν τα μαχαίρια του καημού
και της μοναξιάς τα γιαταγάνια

Σώμα υποταγής φόβος
είναι της φυγής φόβος
μη μ’ ακολουθείς
μια για την καρδιά φόβος
δυο για την ψευτιά φόβος
τρις θα μ’ αρνηθείς


το ακούτε  : https://www.youtube.com/watch?v=nPPk1Q2OuOY

Στο γραφείο – του Π. Ένιγουεϊ

Στο γραφείο πηγαίνω καθημερινά λίγο πριν τις οχτώ. Και φεύγω μετά από οκτώμισι – εννιά ώρες. Μπορεί και παραπάνω· εννιάμισι, δέκα… «Για να τελειώσω τη δουλειά». Μου αρέσει η υπερένταση στη δουλειά. Διαφορετικά βαριέμαι. Κι όταν βαριέμαι δε ξέρω τι να κάνω. Στο γραφείο. Αλλά και γενικότερα. Κυρίως όμως στο γραφείο. Ποτέ δεν κουβεντιάζω με τους γύρω· ποτέ δεν «σερφάρω» άσκοπα στο internet. Προσπαθώ πάντα να τελειώνω τη δουλειά μου γρήγορα και σωστά. Βάζοντας στόχους και κυνηγώντας την αποδοτικότητα. Όχι πως θα πάρω κάποια αύξηση ή μπόνους. Τώρα με την κρίση αυτά έχουν «κοπεί μαχαίρι». Ούτε όμως και από φόβο· μη με απολύσουν. Για την «τιμή των στόχων», και μόνο. Δε μ’ αρέσει να τεμπελιάζω. Στο γραφείο. Αλλά και γενικότερα. Δουλεύοντας περνά η ώρα γρήγορα. Και αυτό ακριβώς θέλω. Να περάσει η ώρα. Γρήγορα. Να πάρω το μετρό και να γυρίσω σπίτι να συνεχίσω το διήγημα αυτό από εκεί που το σταμάτησα χθες βράδυ.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]http://frear.gr/?p=16528