Σκοπιά / ΠΟΥΛΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

Και φέτο κουρνιασμένοι στις επάλξεις∙
το στόχαστρο χιλιόφθαλμος φρουρός.
Μηνύματα μας έρχονται σωρός
από στρατούς και παρατάξεις.
 
Με τι πια την καρδιά να προφυλάξεις,
που ο κάθε χρόνος πιο τραχύς και πιο σκληρός;
μουδιάζει στη σκοπιά μας κι ο μηρός,
που σου ’ρχονται στιγμές ,να τεντωθείς και να φωνάξεις.
 
Ποιος θα σ’ ακούσει και να κλάψεις;
κι ειν’ ο καιρός μας παγερός∙
κι ειν’ ο λαιμός μας πιο λερός
 
μες τους καπνούς και τις εκλάμψεις.
Καινούργια  χρόνε, φωτερός
προβλέπεται και συ, να διαλάμψεις!
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ‘’ ΔΕΚΑΤΕΤΡΑΣΤΙΧΑ ‘’
ΕΚΔΟΣΗ: 1990
 

Πρωινή γυμναστική/ ΠΟΥΛΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

Ξεκινάμε με το εν, δυο, κάτω∙
συνεχίζουμε με πρόταση, έκταση,
ανάταση των χειρών και πάλι από την αρχή.
Αν έχουμε κέφι και διάθεση προχωρούμε
και με δυο τρεις επικύψεις ή και οριζοντιώσεις.
Ακολουθεί μετά ένα ζεστό μπάνιο και μετά
 ένα τονωτικό πρωινό.
Το πρωινό πρέπει  πάντα να καταλαμβάνει
το ένα τρίτο, αν όχι και περισσότερο,
των ημερήσιων θερμίδων.
Αυτό διασφαλίζει μια γερή και σίγουρη μέρα.
Με τέτοιο ισχυρό εξοπλισμό μπορείς  να κατέβεις
στον στίβο και να αντιμετωπίσεις και τους μεγαλύτερους
εχθρούς∙ είναι εκεί έξω και σε περιμένουν!
Μόλις κλείσεις την πόρτα από πίσω σου,
θα σε χτυπήσει η ψυχρή ανάσα τους στο πρόσωπο.
Πρέπει να τους αντιμετωπίσεις!
Αν θέλεις να επιβιώσεις, πρέπει πάση θυσία
να τους αντιμετωπίσεις!
Η πρωινή γυμναστική ήταν απλά η προθέρμανση∙
μόλις κατέβεις στον στίβο θα καταλάβεις.
Δεν πρόκειται περί απλού Γυμναστηρίου∙
εδώ μιλάμε για αγώνα επιβίωσης!
Κανείς δε χαρίζεται σε κανέναν!
Κανείς δε γλυτώνει από κανέναν!
 
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ‘’ΜΙΚΡΑ ΔΟΚΙΜΙΑ Ή ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ‘’
ΕΚΔΟΣΗ: 2013
 
 

Στον Άγιο Ιωάννη τον Καλυβίτη - Χριστιανικό τραγούδι

ΘΕΟΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕΙ / Σταυραετός / Β.Α

 

Άρχισαν να αναδεύονται τα φίδια
τριγύρω ρίχνοντας πηχτό φαρμάκι
με υψηλόφρονα και τεταμένα φρύδια
στης φτώχειας το απνευμάτιστο επίσφαλο κονάκι.
 
Των ψηφοδέλτιων σταυρών ανθοφορία
μες απ’ το καταχείμωνο μυρίζει
η ίδια η αφορεσμένη ψεύτικη ιστορία
σ’ ένα στητό Σαββατοκύριακο παράδοξα μυρίζει.
 
Με όπλο τους την άγνοια εγωϊσμένη
κανοναρχούν στη λειτουργία της απάτης
αργοπεθαίνει μια πατρίδα ξεχασμένη
στα βακχανάλια ερμαφρόδιτοι βογγούν κοντά της.
 
Εταίρες ξεμαλλιάζονται στα χτένια
οι καθρέφτες παραίτηση δηλώνουν
ανδροπρεπείς εις τύπον ισιάζουνε τα γένια
τη λογική τη φύση του ανθρώπου τη σπιλώνουν
 
κι ότι αρπάξουν ! Αξίωμα καταξίωση ή χρήμα
ή λίγες από του ματαίου  θώκου μέρες
χωρίς να υπολογίζουν της φυγής το κρίμα
όταν τυχοδιωκτισμού οι ευκαιριακοί δύουν αστέρες.
 
Αφήνοντας ξωπίσω ερείπια σχολεία
τάφους σπασμένους εκκλησίες κλειδωμένες
σκισμένα κίτρινα ληξίαρχα βιβλία
χωριά μ’ αγράμπελες γιομάτα στοιχειωμένες.
 
Κι οι ζωντανοί νεκροί στις πολιτείες χειροκροτάνε
την αναγεννημένη του θανάτου ελπίδα
πατριδοκτόνοι μοιράζουνε σιτάρι  και ζητάνε
να συγχωρήσουν όλοι μία που εξέπνευσε πατρίδα.
 
                                                                        Β.Α,
 
 
 
 
 
 

[Ένας ουρανός μόνο για τον κόσμο μας ] : Ματέρη Κική

 
Ένας ουρανός μόνο για τον κόσμο μας 
Στο σύμπαν στέκει εκεί κάπως χαμηλά  
Τρυφερά αγγίζει ακουμπά τον ώμο μας
Το κεφαλι μας το κλέβουν σύννεφα λευκά 
 
Στο σύμπαν στέκει εκεί κάπως χαμηλά  
Ληστές του νου κινούνται σε ρυθμούς σιωπής
Το κεφαλι μας το κλέβουν σύννεφα λευκά 
Βυθιζόμαστε στο χώμα στο τέλος ζωής
 
Ληστές του νου κινούνται σε ρυθμούς σιωπής
Άστρα παρελθόντος λαμπυρίζουν αδρά 
Βυθιζόμαστε στο χώμα στο τέλος ζωής
Σε ψάχνω να σε βρώ και πάλι και ξανά 
 
Άστρα παρελθόντος λαμπυρίζουν αδρά 
Άγγελοι τρεκλίζουν σε σκοτεινούς δρόμους 
Σε ψάχνω να σε βρώ και πάλι και ξανά
Συνωμοσία για μας όλους τους μόνους
 
Άγγελοι τρεκλίζουν σε σκοτεινούς δρόμους 
Αγκαλιάζουν λίγο με τα μαύρα φτερά 
Συνωμοσία για μας όλους τους μόνους
Ένας ουρανός μονο για τον κόσμο μας 
 
Κική Ματέρη

ΘΕΜΕΛΙΟΙ ΛΙΘΟΙ : Ποιητική Συλλογή

 https://www.openbook.gr/themelioi-lithoi/

ΡΟΜΦΑΙΑ ΗΛΙΟΥ / Σταυραετός / Β.Α

 

 

Κάποιο πρωί ξύπνησες

άνοιξες το παράθυρο και τέντωσες τα χέρια

έψαξες να βρεις τα πράγματα

της χθεσινής της μέρας.

Μα τίποτα στη θέση του δεν ήταν.

Μπήκαν τη νύχτα οι ληστές κρυφά μες την ψυχή σου.

Σου πήραν το χαμόγελο

σου πήραν την ελπίδα

τα όνειρα που έπλαθες τις ανοιξιάτικες βραδιές

το χώμα απ’ τις τριανταφυλιές που πότιζες

όταν στο ζήταγε η γλυκιά φωνή της μάννας

σου πήραν τα μαθητικά σου τα λευκώματα

και του Νονού σου το Σταυρό

την καλησπέρα του κουρασμένου σου πατέρα

το μπαστουνάκι της γιαγιάς τις γλάστρες της βεράντας

μαζί με κυριακάτικης εσπέρας

τα γαληνά ηλιοβασιλέματα.

Σου πήρανε των φίλων τα χαμόγελα

και της μικρής γειτόνισσας τη ντροπαλή την καλημέρα.

Κι αφήσανε ξωπίσω τους οι άτιμοι

διαστροφή σε βάζα γυάλινα

σάρκες νεκρές ταριχευμένες μες σε χρώματα

ρήτορες βιομηχανικά κονσερβισμένους

και σάτυρους που των ενστίκτων

τη σπηλαιογονία διακηρύττουν οι παθόλαγνοι.

Μες το σκοτάδι

με πολύχρωμα με φώτα εικονικά

τυφλώσαν την αφιλοσόφητη ψυχή σου

και υπνώτισαν του νου τις άνωθεν ανταύγειες

κι ότι είχες ιερό και όσιο στ’ αρπάξαν

και σ’ άφησαν τ’ ανίερο της νύχτας τους το ανούσιο

κι αυτό το πρωινό

που ο ήλιος της αγανάκτησης ανέτειλε

κατάλαβες ότι ληγμένοι ήταν οι θεοί σου

οι του << δικαίου >>  << άνθρωπο εραστές >> 

κι οι παμπονηρότατοι θεομπαίχτες

και συ ένας φθαρμένος αστυσκλάβος αναλώσιμος

που είτε πέρασες

είτε δεν πέρασες

από τον κόσμο αυτόν

κανείς δεν θα το καταλάβει

αφού μια μετρική μονάδα νομισμάτων ήσουν

και ένας καταμετρητής και πληρωτής λογαριασμών

για να ’χουνε τα τζάκια

τον θεοσεβούμενο η αθεόφοβο καπνό τους.

 

                                                                       Β.Α.

 

 

 

 

Κοπέλλα σαν αφρός../ Όλγα Αχειμάστου

 

Κι ενώ άρχιζε η ζωή της ν' ανθίζει,

κατευθύνθηκε αργά

στην αγκαλιά της θάλασσας.

Ένα με το χρώμα της, το χρώμα

των ματιών της.

Το χρώμα των ματιών της

και το ταφταδένιο της φόρεμα.

Σαν να'ταν ντυμένη πάντα

τη θάλασσα.

Κομμάτι της,

κάτασπρη σαν τον αφρό της.

Έχει βάλει πλώρη να

συναντήσει τον καλό της.

Το τελευταίο του γράμμα

το έφερε ένα δελφίνι.

Δεν μπορεί πια να ζει μακριά του...

..... στο βιβλίο της ζωής.../ Ιουλία Κορμέντζα

 ..... στο βιβλίο της ζωής

καιρός ν' αλλάξουμε σελίδα και σειρά.

Όλοι μαζί, ν' αφήσουμε στην άκρη

το μαχαίρι και τουφέκι.

Ως εδώ και μη παρέκει!

Αλαλάζοντα πολεμικά αντηχεία,

οργής υλακές και πόνου κραυγές,

ας κοπάσουν επιτέλους στης γης τις γωνιές...

[ Κείνη τη μέρα Τη Μεγάλη] / Δέσποινα Αυγουστινάκη

 Κείνη τη μέρα

Τη Μεγάλη

εκείνη που

το «μου» δεν θα συντάσσεται

πια

με την αγάπη...

Το σ’ αγαπώ με το «γιατί»

και το πόσο

Κείνη τη μέρα

θα το δεις

Θα ανατείλει

ο Νέος Κόσμος

Της ΑΓΑΠΗΣ

© Δέσποινα Αυγουστινάκη