ΜΟΝΗ ΝΙΚΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ / Νίκη Κατσαούνη

Η Ευλαλία ο Ιάσονας κι η Γιαλούσα.
------------------------------------------------
Τ' Άη Νικόλα.
Μοιάζει σαν να ρίχνει χιονόνερο
κι αυτός ο καιρός με ενδοστρέφει
με πισωφέρνει, νάτην πάλε η Αμμόχωστο
ημέρα της γιορτής Νικολοβάρβαρα
όλα δυνατά κι όλα εν δυνάμει
ονόματα φίλων και γλυκών
και τα πολλά ποθούμενα λουλούδια
κι εσύ χαρούμενα, άνευ λόγου ειδικού
να οδηγείς τη μέρα σε πλήρη αποτυχία
ή σε πλήρη επιτυχία.

-- Κύπρος η έντονη πλευρά του σώματός μου,
η σακατεμένη κι η υγιέστερη.

.......................................... ΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΟΥΝΗ
Εκδ. Δόμος, Αθήνα, 1980 σελ 13.

Τα μιλλωμένα της Κύπρου ...στο οίκημα του Π.Ο. Βασιλιτζιά την 11η Δεκ 2019

Κωστής Παλαμάς : Αστέρι Θεϊκό

Τι φως και χρώμα κι ομορφιά 

να σκόρπιζε το αστέρι 

όπου στην κούνια του Χριστού 

τους Μάγους έχει φέρει;

Ποιος άγγελος το διάλεξε 

για τέτοιο ταχυδρόμο; 

Τα άλλα τα αστέρια θάβλεπα

ν το φωτεινό του δρόμο

κι από τη ζήλια θάτρεμαν…

 Αστέρι, σε ποια χώρα 

του απέραντου σου ουρανού

 να λαμπυρίζεις τώρα;

Η παντοδύναμη φθορά

 μην έσβησε το φως σου

ή μήπως είσ’ αθάνατο κι εσύ,

 σαν το Χριστό σου;

Δεν κατεβαίνει η λάμψη σου

 εδώ στα χώματα μας; 

Για όλα τα άστρα αλίμονο! 

δεν είναι η ματιά μας…

Τι φως και χρώμα κι ομορφιά

 να σκορπίζει το αστέρι,

όπου την κούνια του Θεού 

τους Μάγους έχει φέρει;

Στέλιος Σπεράντζας: Χριστούγεννα

Στην γωνιά μας κόκκινο, τ΄αναμμένο τζάκι....
Τούφες χιόνι πέφτουνε, στο παραθυράκι!
Όλο απόψε ξάγρυπνο, μένει το χωριό...
και χτυπά Χριστούγεννα, το καμπαναριό!

Έλα, Εσύ που Αρχάγγελοι, σ'ανυμνούνε απόψε...
πάρε από την πίτα μας, που ευωδιά και κόψε!
Έλα κι η γωνίτσα μας, κάρτερει να'ρθεις......
Σου 'στρωσα Χριστούλη μου, για να ζεσταθείς!

ΤΑ ΕΠΙΘΕΜΑΤΑ / Τσιμπιρλή Βίκυ

Είναι καλό που αναρρώνεις
από τις ψευδαισθήσεις σου !
Ο πυρετός έπεσε !
Βοήθησαν κι όλα εκείνα,
τα παγερά επιθέματα !
Το παραλήρημα τέλειωσε,
μαζί του κι οι οπτασίες !
Το μουσκεμένο σου σώμα,
τώρα στεγνώνει στο φως...
Όπου να΄ναι θα ξαναβρεί το χρώμα του !
Εκείνο της μισοθαμένης θαλασσόπετρας,
που γλίτωσε απ΄το κύμα !
Κρατώντας μόνο τους λαμπιρισμούς του νερού
και την υγρή φωνή του !
Του νερού,
που αθεράπευτα χαριεντίζεται,
έξω απ΄τις τρύπιες χούφτες σου ,
κι απόξενα μακριά σου...
Για μια στιγμή ενωθήκατε,
μα έκανε τον κύκλο του,
σαν όλες τις ασθένειες .

βίκυ τσιμπιρλή

Σοφία Τανακίδου: Δύο (2) ποιήματα

Ήχοι καμπάνας.

Κι όταν ακούω να χτυπάει η καμπάνα πένθιμα
δε ξέρω πάντα για ποιον χτυπάει.
Μα ξέρω πως δε χτυπάει για μένα!
Γιατί όταν για μένα θα χτυπήσει δε θα την ακούσω εγώ!
Φεύγουμε πριν η ηχώ της πένθιμα για μας χτυπήσει.
Φεύγουμε άξαφνα πιστεύοντας πως είμαστε αθάνατοι.
Ίσως ποιος ξέρει να μη μάθουμε ποτέ ότι φύγαμε...
Ίσως μαζί με την ανάσα να σβήνει κι ο ήχος της...
Μα και τον ήχο της να ακούσω δεν τον φοβάμαι
Αυτό που φοβάμαι είναι ο τρόμος μην δεν έζησα...
Κι αυτή η ηχώ μες το κεφάλι της καμπάνας 

μην είναι η φωνή που δεν ακούω ότι φωνάζει ...ζήσε..ζήσε...

**

Η απονιά του κόσμου.

Δεν είχε ύπνο το παιδί
ούτε αυτό το βράδυ
βγήκε στο φως του φεγγαριού
με όπλο ένα λυχνάρι.
Να του φωτίσει την νυχτιά
να μη χαθεί στο κύμα
ξυπόλητο περπάτησε
μετρώντας κάθε βήμα.

Θάλασσα, πικροθάλασσα
εκεί πού ταξιδεύεις
είδαν πολλά τα μάτια σου
για αυτό και δε στερεύεις
Κι εγώ που είμαι μια σταλιά
ψάχνω παντού το φως μου
σκοτάδι μέσα μου βαθύ
η απονιά του κόσμου.

Σοφία Τανακίδου

ΕΩΘΙΝΟ / Τριανταφύλλου Ρούλα

Μην πάψεις
Να είσαι σύννεφο
Αναπνοή
Τών μουσκεμένων πεύκων
Περπάτησέ με
Σε ανθισμένη θάλασσα.
Αγρύπνησέ με
Σ’ όλα τα δέντρα
Το σώμα μου
Μοίρασέ το φωτιά
Σε αθέριστο κάμπο


Ρούλα Τριανταφύλλου

Χριστόφορος Τριάντης: "Η στάση του ποιητή"

Ο ποιητής είναι στο μέσο,

όχι στη μεσότητα των φιλοσόφων

και των οικογενειακών προδιαγραφών .

Στέκεται στο μέσο της πλατείας,

κοιτάζοντας τα πλήθη

που περιμένουν τους θαυματοποιούς

με λαγνεία στα μάτια.

Ο ποιητής ξεκουράζεται

στο μέσο της διαδρομής,

μαζί με τους μάρτυρες και τους επαναστάτες .

Σταματά στο μέσο των αισθημάτων

για να μη βλέπει το τέλος,

παρά μόνο την αρχή τους.

Περπατά μέχρι το μέσο των σκέψεων

για να αφήνει χώρο,

να ’ρθουν κι άλλοι στο περιβόλι της σοφίας .

Μένει στο μέσο της νύχτας,

για να απολαμβάνει τον χρόνο .

Ο ποιητής προχωρεί

στο μέσο των επιθυμιών,

για να κρατά τον πόθο ζωντανό .

Αγκυροβολεί  στο μέσο της θάλασσας,

γιατί μισεί τη μόνωση.

Ο ποιητής αγαπά να ταξιδεύει

στο μέσο του παρελθόντος  και του μέλλοντος,

στο μέσο του πόνου και της χαράς…

Το όνειρο / Θανάσης Παμπόρης

Είδα την ψυχή μου, να γλιστρά και σαν κλέφτης να βγαίνει από το κουφάρι μου, άκου όνειρο. Ύστερα πήρε την στράτα της ανηφοριάς σκουντουφλώντας στα χαλίκια.

Το κουφάρι μου ακολουθούσε μα τα πόδια του δεν πήγαιναν σαν να είχαν βαρίδια και ο μαγνήτης της γης τα τραβούσε κι αυτά κολλούσαν στις πέτρες. Η ψυχή μου ρουφούσε το άρωμα της ανθισμένης σουσούρας πού κολυμπούσε στο νερό της ρεματιάς και η μουσική του αέρα χάιδευε τις κορφές του βουνού που στον λαιμό του δυο κοτρόνες, μάτια ολάνοιχτα αφημένα στο ανεμόδαρτο και ένα δέντρο ήταν αγκαλιά με τις κουμαριές και έκαναν έρωτα. Η ψυχή έκανε νόημα στο κουφάρι μου να φύγει, δεν ήθελε να την ακολουθεί.

Πιο πάνω οι κρανιές γειτόνευαν με τα μελτσίκια της οξιάς, χωράτευαν κάτω από τη σκιά του χθες. Στα άκρα των πελμάτων τους τα χόρτα έμοιαζαν με ξέφτια μιας χαμένης λογικής και η ψυχή μου ανάλαφρη πρυτάνευε στην κορυφή της αιωνόβιας οξιάς.

Πιο πέρα από το λαιμό το ζικ – ζακ ενός ερωτηματικού και στο ξέφωτο ολόρθο το θαυμαστικό. Τα ασημί στάχυα ψιθύριζαν και η ψυχή στο πλατύσκαλο θωρούσε το κουφάρι της που των θνητών τα χέρια, ξέσκιζαν την σάρκα.

Θανάσης Παμπόρης(από το μυθιστόρημά «αντίο φίλοι»)

Αλεξάνδρα Μπακονίκα: Τρία (3) Ποιήματα

Στη ζωή ένα γύρο να κάνεις
οι ματαιοδοξίες μπόλικες, κάθε είδους,
ακόμη κι από ανθρώπους που δεν το περιμένεις,
διαλαλούν την πραμάτεια τους,
περιφέρουν την ευτέλειά τους.
Ματαιοδοξίες αιχμηρές που δεν συμμαζεύονται.

(ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ " Το τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων" εκδ. Σαιξπηρικόν)

**

Πολεμοχαρείς και οργίλοι,
το γινάτι σας, το μεγάλο γιουρούσι,
ο αξεδίψαστος καημό σας
είναι να κινείτε τα νήματα.
Επεμβαίνετε,
ξεσπαθώνετε με τις αυθαιρεσίες σας.
Πολεμοχαρείς και οργίλοι,
τέρατα μίσους και καταστροφής,
όλη η παρτίδα εδώ γυρίζει:
να εδραιώνετε τον τρόμο
να κινείτε τα νήματα.

( ΞΕΣΠΑΘΩΝΕΤΕ συλ. "Ο κόσμος απροκάλυπτα"
εκδ. Εντευκτηρίου)

**

Με την ιδέα ότι ο εραστής της κρύωνε
απ' τον αέρα που φυσούσε καλοκαιριάτικα,
νοιάστηκε από μόνη της ν' ανεβεί να φέρει ζακέτα,
ψηλά απ' το δωμάτιο του ξενοδοχείου.
Ύστερα άλλο δρομολόγιο, ώσπου να διασχίσει τον κήπο,
να τον σκεπάσει.
Καταντάει υπερβολή τόση φροντίδα.
Απ' την άλλη μεριά όμως ο εραστής
που της χάριζε ευεξία, δεν λογαριαζόταν;

( Η ΖΑΚΕΤΑ συλ. "Θείο κορμί" εκδ. Διαγωνίου)