Τοπία της αλήθειας / Έλυα Βερυκίου

Στον ουρανό βρίσκει τις νύχτες τον ξεχασμένο ορισμό της η τρωτότητα.
Πονούν οι ρόζοι της σιωπής,
άστρα που τρέμουν γύρω από τα δάχτυλα.
Ποιός να μιλήσει για των πεύκων τις σκιές,
την κλίση του αυχένα.
Όσο και αν πασχίζουμε να διακρίνουμε το φως μέσα σε σχήματα,
μένουν άμορφες οι στιγμές που μας καθόρισαν.
Θροΐζει η θλίψη,
λιγόστεψαν τα περιγράμματα για να χωρέσουνε το χάδι.
Θα δικαστούμε σίγουρα για την αναλγησία.
Κι αν καταλήξαμε της στοργής εξόριστοι,
είμαστε πάροικοι διαρκώς της προσμονής.

Τις δύσκολες ώρες αναγνωρίσθηκε η ταπεινή μας προσφορά.
Ανακοινώθηκε το ελαφρυντικό για τις διάφωτες αναμνήσεις.
Συνοδοιπόροι της ψυχής, τα τοπία της αλήθειας.
Και τα τραύματα, τόσο μικρά, ασήμαντα,
ρόδα αργυρά κάτω από τον ιλασμό της σελήνης.

Χριστούγεννα / Βερυκίου Έλυα

Χριστούγεννα.
Κάτω από το χιόνι, ανάμεσα στα αγκάθια του χειμώνα,
να αναζητούμε ίριδες.
Χρειάζεται η ασθένεια ή ο κατατρεγμός,
να βγάλει φύλλα πάνω στο κλαδί του εαυτού η επίγνωση. 
Κι αν είναι ένα μηχάνημα η πρόφαση
για να σου σπινθηρογραφήσει την ψυχή,
η διάγνωση μοιάζει δώρο πολύτιμο, που άδολα προσφέρεται.
Ήρθε η ώρα, όπως φαίνεται, για εκείνη τη μητρική αγκαλιά, που τόσο πόθησες.
Πίδακας, που αναβλύζει στη νύχτα σου φως και τρυφερότητα.
Για να εγκαταλειψουμε της υλοφροσυνης την παγωμένη λίμνη,
πρέπει η αθωότητα να τυλιχθεί απαλά με σπάργανα,
αθόρυβα να διαλυθούν τα πταίσματα.
Κι αν είναι μ' ένα δάκρυ για όσους πονούν,
νούφαρα γαλάζια να επιπλευσουν μέσα στην καρδιά,
ευχαριστώ.
Ευχαριστώ που χρειάστηκε μία γέννηση ανώδυνη
και κυρίως η δική Σου συγκατάβαση
για να Σε αισθανθώ Ανατολή μου με όλα Σου τα χρώματα.

Η θάλασσα της νήψης / Βερυκίου Έλυα

Πού είναι ένα σύννεφο να δώσει χρώμα απόψε στην ερήμωση ;
Κυλά το φως σε καταρράκτη ανάμεσα στα φύλλα της οδύνης.
Κουράστηκα, αλλά η ψυχή στο τέλος έβρισκε ανάπαυση,
γλάρος που αέναα φτερουγίζει πάνω από τη θάλασσα της νήψης.

Γι΄αυτό και ό, τι μου έλειψε, το χάρισα διπλό.

Αντιστάθηκα.

Σε αυτό το ταξίδι δεν κράτησα παρά μόνο δύο ανταύγειες πορφυρές,

τα δειλινά να μου θυμίζουν την τραγική ιλαρότητα της ύπαρξης.

Μοναξιά / Βερυκίου Έλυα

Απ΄της μοναξιάς το δένδρο θα ήθελα να γευτώ,

τον πολύχυμο εκείνο καρπό,

Τώρα που οι ρίζες του πάλλονται, φλέβες αδρές, σαν τη ζωή,

πάνω στης γης τον μακρύ λαιμό

Όσο κι αν ατενίζω τα σύννεφα να με προσπερνούν,

δεν με πειράζει,

μια φορά ακόμη βιάζονται με τη μοίρα μου να συναντηθούν .

Κάτω απ΄ τις γέφυρες του χρόνου μου βλέπω τις ώρες να λάμνουν με χρυσά κουπιά.

Τα λωτολούλουδα που έδρεψα σήμερα,

στην λησμονιά μένουν παράθυρα ανοιχτά.

Στης μοναξιάς τον κήπο έρχεται απόψε να ανρυπνήσει η ψυχή,

Με της μορφής σου το φεγγάρι,

τον μυστικό κόσμο να προσπαθήσει να αφουγκρασθεί.

Τα μάτια σου / Έλυα Βερυκίου

Άσε με να δω μέσα από τα μάτια σου,

για να διακρίνω πως του ήλιου τα χρυσά νήματα κρέμονται πάνω στα λιόφυλλα,

να αντιληφθώ, της χαράς προμήνυμα,

πως ανθίζουν οι κερασιές στης ζωής σου τον κήπο.

Να ονειρευθώ πως το φεγγάρι ασημώνει της καρδιάς το μακρύ μονοπάτι,

όταν φιλούν τις ψυχές οι άγγελοι στης νύχτας το στερέωμα.

Και όταν τα δω όλα αυτά, θα καταλάβω πως τα μάτια σου,

Αν και τυφλά,

Μάτια γαρυφαλλένια,

την ομορφιά του κόσμου μπορούν να δουν,

δώρο ακριβό για μένα.

Η ΠΙΚΡΗ ΕΛΕΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ (απόσπασμα)

Στυμφαλίδα ή φραγκόκοτα ένα και το αυτό.

Όταν πρόκειται για την ξαδέρφη μου, το στόμα μου

δροσίζεται μόνο με δηλητήριο. Εκτοξεύεται

από μια μικρή λόγχη, με μυθικό βάθος,

κάτω ακριβώς απ' το στέρνο μου.

Διοργανωτής εκ πεποιθήσεως η ίδια,

το πάνω χέρι της δημιουργίας μας.

Συγκεντρώνει κι εκτείνει τις δυνάμεις μας.

Με μέτριες επιδόσεις

και το μακρύτερο ψέμα στην οικογένεια,

καταφέρνει να κόβει πρώτη το νήμα.

Μεγαλύτερο φορτίο νιτρογλυκερίνης πάνω στη γη δεν υπάρχει

από τις ματαιωμένες της ελπίδες.

Αρτηρίες και φλέβες τις κινούν ακατάπαυστα,

σ' ένα κλειστό κύκλωμα θυμού χωρίς εκπνοή.

Από εκεί πηγάζει ο μικρός της γιος. Αυτή αυγό και σπόρος.

Τον γεννά και τον τίκτει συνεχώς. [...]

.............

Τι μπλέξιμο κι αυτό, αλλά κάτω στο Νότο

η πυξίδα είναι σταθερή στη ροπή της μεγάλης προσδοκίας,

που δεν κατανοεί την ήττα και την υποταγή.

Ελένη Βερυκίου (μικρή αναφορά)

Η Ελένη Βερυκίου γεννήθηκε και ζει στη Λευκάδα. Κείμενά της έχουν δημοσιευθεί από το 1999 ως το 2002 στο περιοδικό "Αντί".

Ποιητικές Συλλογές:

Η πικρή Ελένη και οι λοιποί συγγενείς  Εκδόσεις: ΑΙΩΡΑ (2012)

«Ο διαμελισμός του Αδάμ» Αλέξιος Μάινας

Ποιήματα του Αλέξιου Μάινα από την υπό 

έκδοση Ποιητική Συλλογή : Ο διαμελισμός του Αδάμ

http://www.bookpress.gr/prodimosieuseis/poiimata/alexios-mainas-diamelismos-tou-adam

ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

 Μάριος Βασιλόπουλος

Φιδίσια ο κόσμος αγκαλιά

Αν δεν υπήρχαν τα πουλιά

Μια καρδερίνα κι ένα αηδόνι

Απ’ τη ντροπή να μας γλιτώνει.

                      *

Χωρίς τραγούδια και πηγές

Θα ’μασταν πέτρινες κραυγές

Δίχως φωλιές και τζιβαέρια

Δε θα ’ρχονταν τα καλοκαίρια.

                      *

Φοβέρα ο κόσμος και θηλιά

Αν δεν υπήρχαν το πουλιά

Μια πέρδικα και μια γαλιάντρα

Κρυφής ελπίδας ανυφάντρα.

Ανδρικάκης Αντώνης ( στιχουργός )

Ο Ανδρικάκης Αντώνης είναι στιχουργός, παραγωγός ραδιοφώνου. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29/10/1956. Στίχους μελοποιημένους μπορείτε να αναγνώσετε 

στην διεύθυνση: 

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&lyricist_id=73