(Όπως φυτρώνει ένα πλατάνι στη νεροσυρμή...)

Όπως φυτρώνει ένα πλατάνι στη νεροσυρμή
ή όπως κυλάει το ποτάμι στην κοίτη του
μπήκε στο μαρμαρένιο αλώνι
η συνέχεια είναι γνωστή.
Ομολόγησε πως είναι ο εαυτός του
με τόσες σημαίες σε υποστολή
δεν έπρεπε νά 'ναι
Από τότε δεν θυμάται καμιά άνοιξη
καμιά ανάσταση και κανέναν Λάζαρο
ποτέ και πουθενά.
Στη μνήμη του υπάρχει στάχτη
πολλή στάχτη
και στην καρδιά του λίγοι ροδαμοί.
Καθισμένος στη γωνιά
μισόγυμνος μ' ένα πουκάμισο από ηλιαχτίδες
και ένα ξέφωτο στα μάτια
ασύμβατος με την εποχή του
κρυώνει χωρίς να μπορεί να ντυθεί
να κρυφτεί ή να κλάψει.
Σπόρος ξηρός κάθετος
στον τραχύ άβατο Άθω του.
Ωστόσο κάπου - κάπου
μπάζει τις ακτές της Σιθωνίας μέσα του
το πράσινο του Χολομώντα
κι ανασέρνει γαλάζιο.
Πλημμυρισμένος φως
σκύβει στα πηγάδια
κι ανασέρνει πνιγμένα περιστέρια,
ολόγιομα φεγγάρια,
ασύμβατους ονειροπόλους
κι όταν πυκνώνει το σκοτάδι
αυτοπυρπολιέται
αρνούμενος ν' αποδεχτεί τη νύχτα
το έρπον πλήθος,
την υποταγή.
Κάθετος
άβατος,
μοναχός
στο δικό του Άθω.

Κάποια βράδια
σαν από ανάγκη
ξέφευγε απ' τον εαυτό του
έσμιγε με τα ποτάμια
και τις αγέλες των λύκων.