Αυτοκράτωρ Ιουλιανός προς Φιλόσοφον

Δίκαια ζητάς ν’ αποτινάξω κάθε σκέψη αναβολής,
καθετί το βολικό και να παλέψω.
«…στον κόσμο αυτό ριχτήκαμε σαν ξένοι !
κι αν όχι ήδη ανεπαρκείς
απ’ τη δριμύτητα της πτώσης επαρκώς σημαδεμένοι…»
Όμως τα λόγια σου με ξάφνιασαν σχεδόν.
Γυμνός ακόμα απέναντι στη μοχθηρία του λόγου
δεν έχω ν’ αντιτάξω
παρά την άκαρπη προφάνεια μιας σάρκας επιβλητικής.
Πάντα με κείνα τα υστερόβουλα:
«Τις αναποδιές που συνάντησα τις αποσιωπώ!»
και «Μονάχα τη φιλοσοφία αγαπώ!»
ύστερα «Ας κάνει ο καθένας τη δουλειά που ξέρει! «
Ασφαλώς
θα συμφωνήσεις πως δε γίνεται να πάρεις πίσω
το δρόμο που σε οδήγησε στην επικράτεια της φωνής σου,
ούτε να εγείρεις αξιώσεις
σε κάθε επιτυχή χρησικτησία της σιωπής σου.
[Η Σκέψη παραείναι ασθενική για να τολμήσει το αληθές
του λόγου της και η Πράξη:
επίδειξη μιας άγνοιας παρηγορητικής.]
Λοιπόν, με ποιας ακύρωσης την ένταση
να διασύρεις την πληγή σου;
Βλέπεις πως μου απομένει η σιωπή.
Όσο κι αν είναι δύσκολο εντέλει να σωπάσω,
σ’ αυτήν την απροκάλυπτη ολιγαρχία των πραγμάτων: εξαγριώνονται συχνά, με την αδέκαστη ευκρίνεια τους
κάτι περισσότερο από ενοχή
για τη σαφήνεια όσων δε θέλησα ποτέ να πω:
χνάρια μιας απουσίας μάχιμης εντούτοις.
Πιάσε εσύ το νήμα απ’ την αρχή.
Βγάλε συμπέρασμα απ’ αυτόν
τον κουρνιαχτό των φαντασμάτων.
Εγώ τουλάχιστον δεν είμαι από πέτρα κι η ζωή μου
δεν ήταν πάντα από χρυσό:
ν’ αφήσει πάνω μου το αγκάλιασμα της
εκείνη τη λάμψη που κάνει τη νύχτα γλυκιά,
μες στην απίστευτη καταδρομή της.
Νιώθω πως αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να ’ναι το σπίτι μας.
Η εξορία μας ίσως; Πάει καλά!
θα μας χωρέσει ή θα τον χωρέσουμε.
θα μας αφανίσει ή θα τον αφανίσουμε.
Καυγάς να σου πετύχει!
Κατάλαβε με. Νυχτώνει.
«…μια ακόμα ανήλικη βροχή σκύβει με πάθος πάνω απ’ τους αρχαίους πευκώνες…»
Θα σωπάσω. Κι ας μείνω ανεύθυνος μες στους αιώνες.