Απ’ το πρωί σήμερα σκέπτομαι τον ύπνο
και η λαίλαπα σηκώνει στους σταυρούς την ομίχλη.
Γυρνώ στους δρόμους μονάχος
και στη λιτανεία αναγνώρισα στο σκήνωμα του αγίου
τη μισή καρδιά του χαμένου πατέρα μου.
Χλομές αγάπες στο παγκάκι επενδύουν μυστικά σε ανάμνηση
για τότε που θα χωρίσουν.
Στην εξοχή στάθηκα
και την παλαιά εκείνη προσευχή μου θυμήθηκα:
«Κάποτε στίχους στα ωραία κυνηγούσα βιβλία όπως ο μικρός τις πεταλούδες στο δημόσιο κήπο, Κύριε, του πόνου γνωρίζοντας έτσι το άλγος, του εφήβου την ακαταστασία της δίγνωμης καρδιάς, μεγαλώνοντας, ή της χελώνας το ακίνητο το κοίταγμα, βλέποντας κρυφά μες στα κλαριά κορμί όπου δεν έπρεπε να δεις, που σε διακόπτει.
Δάκρυα, δάκρυα, δάκρυα το μόνο που θυμάμαι από τότε, Κύριε, δάκρυα, δάκρυα και τις γιορτές υπήρξα γυάλινος και η μοναξιά μου εκτεθειμένη, στους άξεστους εκτεθειμένη.
Ω, θυμάσαι όταν για πρώτη ερχόμουνα κοντά σου φορά, Κύριε, ζέστη, παντού, βιβλική ζέστη, η πεδιάδα να καίει και το ποτάμι που εκτινάσσονταν άηχο ωσάν το θερμόμετρο μέσα στον ήλιο;»
Γύρισα στο πατρικό μου σπίτι.
Έσυρα τον αντίχειρα στην πλάτη του φτωχού σκυλιού
Και του μετέφερα λύπη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου