(Ευγενικά παίρνεις τα δάχτυλα...)

Ευγενικά παίρνεις τα δάχτυλα
απ’ ό,τι έφτιαξες ωραίο.
Να φορεθεί να φύγει!
Και στο ποίημα τούτο
θαρρώ το ίδιο είναι.
Ε να μαθές,
λιώνει το παράθυρο μια μέρα
και γω ένεκεν του ονόματος
στάζω
ψιχαλίζω και θρηνώ
άρρυθμα αμύθητα
σε απόγευμα εσπεριδοειδών
κρύου και τραμουντάνας,
γυμνός εντομοφύλαξ.
Γύρνα λίγο για να ιδώ
τη δεύτερη, την τρίτη ομορφιά
στα ίδια μάτια,
και τα δυο προστακτικά,
απελπισίες που φεύγουν.
Δώσε πίσω το κερί στις μέλισσες!