που τ’ άλογά μας έκλαιγαν
σε τόσο λίγο τόπο
τις πληγές τους.
Στου μελιού τα σύνορα
και της πίσσας,
τη μια σκλάβος στρέφομαι
την άλλη ξένος
ορμάω
στους ερυθρούς τρόπους του σύμπαντος
και δεν το λέω.
Κι αν είναι σχέδιο το μέλλον
και δεν είναι όνειρο,
το περπατάω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου