που η βεβαιότητα το εμπιστεύτηκε
Βασιλεύοντας στο νου και την ψυχή
Βαθαίνοντας τη συνείδηση
Και βοηθώντας τον εαυτό σου
ν' αφουγκράζεται
τα αισθήματά σου να διαβάζει
Στα βάραθρά σου σε κατεβάζει
όσο μεγάλος κι αν γίνεσαι
Την αξία σου μετρά
Σ' έκανε ν' ακτινοβολείς
τ' αληθινά σου χαρίσματα
Την ελευθερία να εξαντλείς
Τους δρόμους σου να διαλέγεις
Τις πηγές σου να βρίσκεις
Και χάνεται απ' το πρόσωπο
κι όλα τα κατορθώματά σου
όταν το αίσθημα αγνοείς
και φτωχότερος γίνεσαι
Θα 'θελα να το ελευθερώσω απ' τη στιγμή
που δεν την περιφρονώ και τα όριά μου θυμίζει
Σ' όλες τις αγάπες μου να βρίσκεται
Δίχως των παιδιών την όμορφη τρέλα
να μου αφαιρεί
Να κατοικεί μες στην ψυχή, δίχως να τη φυλακίζει
Την ευτυχία να υποδέχεται, δίχως σκιά της να γίνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου