Σκοτεινές πορείες βροχής (Αποσπάσματα)

ΦΙΛΙΑ ΚΡΑΤΗΡΕΣ

Απόψε ήρθες μ’ ένα ποίημα
κεντημένο στα βλέφαρα.
Έραβες τη νύχτα
ξηλώνοντας τη μέρα
αδιαφορώντας αν θα ματώσει ο ήλιος.
Έκαιγες τις υποσχέσεις
σε φιλιά κρατήρες
κι έβρεχες τα δάχτυλα
στη σκιά του φεγγαριού.
Κι όταν κουράστηκες
ακούμπησες τις λέξεις στο σεντόνι μου
και κοίμισες την προσμονή σου
σε κύματα λήθης.
Κοιμήσου..
Και γω , με τα φτερά του έρωτα
θα σε σκεπάσω.
Εκείνα που άφησες μια νύχτα στη βροχή
και μούσκεψαν.
Τα ‘χω φορέσει αδιάφορα στους ώμους
να ξεγελώ τον κάτω κόσμο.
Άγγελος θαρρούν πως είμαι..

#


ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Ο δρόμος μαύρος
Να καταλήγει σε χάλασμα
Και κει σε πηγάδι να πέφτει
Κρεμασμένα όνειρα
σε γκρίζες κλωστές
Το νερό παγωμένο
Κρύσταλλο οι σκέψεις
Δεν τολμάς ανάσα να πάρεις
Η άνοιξη απέχει.
Το φθινόπωρο ξέρανε τα βλέφαρα
και τα ‘ριξε σα φύλλα στο χώμα.
Τα λάσπωσε η βροχή
Τα σάπισαν τα λόγια σου
Κι ο χειμώνας πια βαρύς.
Στους -12 υπό του έρωτα..
Ούτε κι ο θάνατος δεν ζει
σε τέτοια παγωνιά..


#


ΟΚΤΩΒΡΗΣ

Ανάμεσα απ’ τα φύλλα της μυρτιάς
περνούν οι φλέβες του Οκτώβρη..
Γυμνές , στο μπλε , σαν πεθαμένα χείλη.
Νεκρές σιωπές με δάκρυ ποτισμένες
που δεν αφήνουν καμιά ανάσα
να τις βρει..
Ανάμεσα απ του κόσμου τις βοές
περνά η σιωπή..
Φλέβα στον κόρφο γαντζωμένη.
Και γω να μένω μ’ ένα σκισμένο
εισιτήριο στην τσέπη
Εκείνο που δεν πρόλαβα ποτέ μου
ν’ ακυρώσω
Κι έτσι .. με πέταξε η ζωή γυμνή
κι εξόριστη..



#



ΛΕΥΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Προσκυνώ
ανούσιες μνήμες
καταθέτοντας
ξεθωριασμένες ελπίδες

Συναθροίζω
ξεχασμένες αγάπες
σε δημόσια εμπορικά τρίγωνα

Οσφραίνομαι
τη μούχλα, ξεχασμένων ερώτων
χορεύοντας επάνω σε γυμνά κορμιά.

Αλίμονο!
Σε κείνους που επιδιώκουν
μια θέση στο μέλλον
έχοντας θαμμένο κάτω απ’ τα πόδια τους
λευκό παρελθόν..

 ΙΜάτια αράχνες
γλίστρησαν στο κορμί σου
την ώρα που οι λέξεις
πνιγόντουσαν στων δακρύων σου
τις λίμνες.

Κραυγές σιωπής
άγγιξαν το υπέρτατό μου πάθος
κι όπως τ' αστέρια αλυχτούσαν
μες τη νύχτα
έτσι κι εγώ
αιμορραγούσα τα φιλιά σου.

ΙΙKάποτε το φεγγάρι
θα πάρει αναστολή...
Θα κρύψει το ασημί του
απ' τα μάτια μας έτσι για τιμωρία...

Κάποτε το φεγγάρι
θα βάλει τα μαύρα του γυαλιά
και θα ορκιστεί στα σύννεφα
πως δεν θα τα περάσει...

Κάποτε το φεγγάρι
θα πάψει να φαίνεται στα μάτια σου
κι εγώ θα ψάχνω να σε βρω
σε μονοπάτια σκοτεινά
κι ατέρμονες στιγμές του παρελθόντος
μόνος να σκάβεις με τα χέρια σου το χώμα
μήπως το βρεις κρυμμένο εκει και το φορέσεις...

Κάποτε το φεγγάρι θα πάρει αναστολή...
θα δεις...
και θα πονέσουμε κι οι δυο.
Κι εγώ... κι εσύ...

Γι' αυτό θρυμμάτισε
το λευκό των κυμάτων τώρα που μπορείς
και βάψου αρμύρα,
τουλάχιστον σα σβήσει εκείνο
να χω να σε βρω...

ΙΙΙ
Καθώς ατένιζα λευκούς ορίζοντες
πέρα απ' τα βλέφαρά μου
η παρουσία της αβάσταχτης στιγμής
γινόταν πιο δυνατή.

Αριθμούσα παράγωγες μνήμες.
και ξόρκιζα με Ινδιάνικες προσευχές
τον ερχομό σου.

Ελευθερία
πριν από σένα
και πέρα από σένα.

Φυσώ τον καπνό
που ενώνει το πριν και το μετά.
Χαράζω δράκοντες στα κύματα
και σ' ένα σύννεφο αφήνω
σκοτεινές σιωπές.

Αιμορραγώ και αναδύομαι
μέσα απ' τις φλέβες σου...

ΙVΓεμίζω τα μάτια τοξικά απόβλητα
βρώμικων ψυχών.
Το συμφέρον κατακλύζει
τις φλέβες.

Στην αγορά εξαντλήθηκε η υπομονή
και η ζήτηση αθώων στιγμών μεγαλώνει.
Το όριο πιστωτικών καρτών
έφτασε στο κόκκινο κι αχρηστεύτηκαν.

Στη μαύρη αγορά μονάχα
βρίσκει κανείς αυθεντικές καρδιές
που πωλούνται πανάκριβα
αφού ζητούν μετάγγιση αίματος
για να τις δώσουν.

Και μέσα σ' όλα αυτά
να 'χεις κι εσύ στημένο ένα πάγκο
και να πουλάς τη δική σου
προκειμένου να εξοικονομήσεις
μια θέση στον κόσμο της φιλαρέσκειας.