Κατά βάθος φοβάμαι μη σε τρομάξω
γι' αυτό κι επιλέγω τη σιωπή σου
Στη γλώσσα μου να σου μιλήσω δεν μπορώ
τη δική σου τη νιώθω σα γυαλί που μας χωρίζει
Η σιγουριά σου μου είναι ακατανόητη
Αφού μονάχα την επιδερμίδα σου μ' αφήνεις να βλέπω
κι αυτήν στη συχνότητα που ορίζεις εσύ
Το πανταλόνι κατεβασμένο μέχρι τα γόνατα
σπάνια παρακάτω
Λες σ' αγαπώ μα ξέρω πως δεν μπορείς να πεις σε νιώθω
Μετά την εκσπερμάτωση δένεις τη ζώνη σου
και φεύγεις σα να σε κυνηγούν
Κι εγώ μένω μόνος και παράλυτος,
ακίνητος μέσ' στο σκοτάδι, νεκρός κατ' επιλογή και ανάγκη
Έτσι θα περάσω τη νυχτα
Στην καλύτερη περίπτωση, θ' ακούσω λαϊκά τραγούδια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου