Η πόλη – μυρμηγκοφωλιά

Η πόλη – μυρμηγκοφωλιά:
πλήθη, και πλήθος κτίσματα,
δρόμοι, αψίδες και πλατείες,
και καμιά φάτσα στις γωνίες.
Τρέχοντας όλοι τους βαδίζουν,
ανθρωποθάλασσες αφρίζουν,
και μόνο σπάνια, εδώ κι εκεί
έναν θα δεις να περπατεί
αγάλι, να κοιτάει ψηλά,
χέρια στην πλάτη να κρατά.
Ήχους καμπάνας τώρα ακούς:
με λάβαρα και με σταυρούς,
παπάδες ψέλνουν τέλεια
τα τέσσερα Βαγγέλια,
και πίσω τους, σαν σε κηδεία,
ακολουθεί η λιτανεία∙
δεν είναι ξόδι, μα αγιασμός
υδάτων∙ στριμωχτά ο λαός
σέρνεται αργά. Ταρατατζούμ !
φαντάροι αγέρωχα περνούν,
μπροστά-μπροστά τους,
τι να δεις ;καμαρωτός τυμπανιστής
κρατάει τον ίσο σταθερά
στα βήματα τα ρυθμικά.
Γυαλίζουν τα όπλα τους ωραία,
και ξεδιπλώνεται η σημαία,
κι όλο περνούν – ταρατατζούμ !
–και τη γωνία προσπερνούν…
Να μια κοπέλα στρουμπουλή,
με όψη γλυκιά, σαν παιδική∙
να ένα κουτάβι και, τι φρίκη,
το’ σκιαξε κάποιο πιτσιρίκι∙
στο σταυροδρόμι ένας τυφλός
απλώνει χέρι σαν κουλός∙
περνά αχθοφόρος με φορτίο∙
η ώρα χτυπά στο Δημαρχείο…
Μα ποιος ακούει πια τα ρολόγια,
με τόσον κόσμο, τόσα λόγια…